บทที่ 862 แต่คุณไม่คู่ควร

"พี่หลิน คราวนี้พวกเราถือว่าล่วงเกินตำหนักกู่หลิงจนไม่สามารถให้อภัยแล้ว! ฉันกังวลว่าพรุ่งนี้เจ้าตำหนักกู่หลิงจะมาเอง ถึงเวลา…พวกเราควรรับมือยังไง?" เจียงเช่อถามด้วยความระมัดระวัง

"งานประชุมใหญ่กำลังจะเริ่มขึ้น ถ้าหากเจ้าตำหนักกู่หลิงต้องการชิงตำแหน่งเจ้านิกาย พวกเขาไม่มีทางมาแตะต้องผมในเวลานี้แน่นอน ถ้าผมเป็นเจ้าตำหนักของตำหนักกู่หลิง ต้องมาคิดบัญชีกับผมหลังจากงานประชุมใหญ่สิ้นสุดลง ถ้าหากได้ตำแหน่งเจ้านิกาย ค่อยมาคิดบัญชีทีหลังไม่ดีกว่าเหรอ?" หลินหยางกินไปด้วยพูดไปด้วย

เจียงเช่อรู้สึกอึ้ง ครุ่นคิดสักพักแล้วพยักหน้า

แต่ในตอนนั้นเอง มีเสียงฝีเท้าดังขึ้นจากด้านนอก หลังจากนั้นมีเสียงพูดที่ชราภาพอย่างเห็นได้ชัดดังขึ้น

"แต่ถ้าหากผมสามารถดึงตัวคุณมาอยู่กับตำหนักกู่หลิง! สำหรับผมมันไม่เป็นเรื่องที่ดีกว่าเหรอ?"

หลังจากสิ้นเสียง เจียงเช่อหน้าถอดสี รีบวางชามข้าวลงบนโต๊ะ

"ใคร…ใคร?"

"ไม่ต้องกลัว ผมไม่ได้มาเพื่อสู้กับพวกคุณ"

มีคนเดินเข้ามาจากตรงประตู

อาศัยแสงเทียนที่ริบหรี่ เจียงเช่อหันไปมอง พบว่าเป็นคนชราที่มีผมขาวตรงขมับทั้งสองข้าง

การแต่งตัวของชายชราคนนี้หรูหรา แม้หน้าของเขาดูแก่ แต่มีการดูแลรักษาผิวพรรณอย่างดี

เจียงเช่อเห็นคนคนนี้แล้วอุทานออกมาโดยไม่รู้ตัว

"อาวุโสซ่าว?"

ที่แท้คนคนนี้ก็คือเจ้าตำหนักของตำหนักกู่หลิง! ซ่าวไห่!

เจียงเช่อริมฝีปากสั่น หนังศีรษะชาไปหมด

แม้ซ่าวไห่เป็นเพียงเจ้าตำหนักของตำหนักกู่หลิง แต่หลังจากนิกายตงหวงเกิดความวุ่นวายครั้งใหญ่ ตำหนักกู่หลิงกลืนกินตำหนักอื่นไปทั่ว ปัจจุบันมีขุมกำลังที่ค่อนข้างน่ากลัว

โดยเฉพาะซ่าวไห่ ความแข็งแกร่งของเขาในเมื่อก่อนถือว่าสูสีกับเจิ้งหลัว แต่ก่อนหน้านี้มีข่าวลือบอกว่าซ่าวไห่ไปพบเคล็ดวิชาลับโดยบังเอิญเล่มหนึ่ง ความแข็งแกร่งก้าวกระโดด ซ่าวไห่ในปัจจุบัน ถือเป็นยอดฝีมือระดับแนวหน้าของนิกายตงหวง แข็งแกร่งกว่าเจิ้งหลัวไม่รู้กี่เท่า

"หืม? เจ้าตำหนักกู่หลิงเหรอ?" หลินหยางเคี้ยวอาหารไปด้วยพูดไปด้วย แต่เขากลับไม่คิดจะเงยหน้าขึ้นมองคนคนนี้เลยแม้แต่นิดเดียว

ซ่าวไห่ก็ไม่ได้โกรธ เพียงแค่ยืนมองหลินหยางอยู่ที่ข้างโต๊ะอย่างสงบนิ่ง

ส่วนเจียงเช่อไม่กล้าแตะต้องถ้วยชามอีกแล้ว ถึงขั้น…นั่งไม่นิ่งด้วยซ้ำ

เธอแอบมองซ่าวไห่ด้วยความระมัดระวัง ภายในใจรู้สึกกลัวจนถึงขีดสุด…

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน

หลินหยางดื่มกินจนอิ่มหนำสำราญ วางตะเกียบลงแล้วเช็ดปาก

"กินเสร็จหรือยัง? น้องหลิน" ซ่าวไห่ยิ้มแล้วถาม

"เรียบร้อย" หลินหยางพยักหน้า "ในหม้อยังมีข้าว คุณจะเอาสักหน่อยหรือเปล่า?"

"ไม่ต้องแล้ว" ซ่าวไห่ส่ายหัว

"งั้นเหรอ…แล้ว…คุณมีธุระอะไรหรือเปล่า?"

"น้องหลิน จุดประสงค์ที่ผมมาที่นี่คุณน่าจะรู้ดีอยู่แก่ใจ ทำไมต้องถามผมด้วย?" ซ่าวไห่ยิ้มแล้วพูด "เข้าร่วมตำหนักกู่หลิงของเรา ร่วมเป็นส่วนหนึ่งในการชิงตำแหน่งเจ้าสำนัก ปกครองนิกายตงหวงด้วยกันเถอะ!"

ทันทีที่สิ้นเสียง หัวใจของเจียงเช่อเต้นรัวทันที

ดูเหมือนซ่าวไห่มาเพราะต้องการเชิญหลินหยางร่วมมือกับพวกเขา

มันก็จริง

งานประชุมใหญ่ใกล้จะเริ่มขึ้นแล้ว

ฝ่ายที่มีขุมกำลังเหนือกว่าย่อมเป็นราชา

หลังจากได้ตำแหน่งเจ้านิกาย มีแค้นล้างแค้นมีบุญคุณตอบแทนบุญคุณ ใครจะกล้าพูดอะไร?

ไม่น่าแปลกทำไมซ่าวไห่ถึงเดินเข้ามาคุยกับหลินหยางอย่างสันติ

ถ้าหากเป็นเจียงเช่อ เธอก็ต้องลองชักชวนหลินหยางเช่นกัน

แต่ว่า…สามารถชักชวนหลินหยางด้วยคำพูดเพียงสองสามประโยคเหรอ

"ผมมีคำถามอยากถาม!"

"คุณพูด" ซ่าวไห่พูด

"หลังจากได้ตำแหน่งเจ้านิกายตงหวง คุณเป็นเจ้านิกาย…หรือผมเป็นเจ้านิกาย?" หลินหยางถาม

หลังจากสิ้นเสียง บรรยากาศเงียบสงบทันที

เจียงเช่อมองหลินหยางด้วยความตกตะลึง ดวงตาของเธอเบิกกว้างจนแทบจะหลุดออกมา

ช่างกล้าถาม…

แบบนี้ไม่เท่ากับฉีกหน้าซ่าวไห่เหรอ…

หัวใจของเจียงเช่อเต้นรัวอีกครั้ง หันไปมองทางซ่าวไห่

ทว่า ซ่าวไห่ก็ไม่ใช่คนอ้อมค้อม

เขาส่ายหัวโดยตรง "ต้องเป็นผมที่นั่งตำแหน่งเจ้านิกายอยู่แล้ว!"

"งั้นก็ไม่มีอะไรต้องคุย"

หลินหยางส่ายหัว

"คุณต้องการเป็นเจ้านิกาย?"