บทที่ 865 ตอนนี้พูดอะไรก็ไม่มีประโยชน์แล้ว

เจิ้งตานหรี่ตาลง เหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง

แต่ในตอนนั้นเอง มีคนอีกกลุ่มเดินเข้ามา

ทันใดนั้น ตรงทางเข้าเงียบลงไม่น้อย

เจิ้งตานและคนอื่นรู้สึกอึ้งเล็กน้อย รีบหันไปมอง

พบว่ากลุ่มคนที่เดินเข้ามาเป็นชายหญิงในชุดสีดำ

"ศิษย์พี่เจิ้ง ซีเหมินตาว!"

คนของตำหนักกู่หลิงอุทาน

เจิ้งตานมองไปทางผู้ชายสวมชุดสีดำที่มีดาบห้อยอยู่ตรงเอวแวบหนึ่ง ร่างกายของเธอสั่นสะท้าน สีหน้าซีดขาวจนถึงขีดสุด

"แย่แล้ว เป็นคนของตำหนักขวงตาว!"

"พวกเขา…พวกเขามาทำอะไรที่นี่?"

"ก็ไหนบอกว่าพวกเขาอยู่ทางเข้าฝั่งตะวันตกไม่ใช่เหรอ? ทำไมถึงมาลงทะเบียนที่นี่?"

"คราวนี้แย่แน่"

คนของตำหนักกู่หลิงหน้าซีด แต่ละคนก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว บนใบหน้าของแต่ละคนถูกปกคลุมด้วยความกลัว

"แหม นี่มันศิษย์น้องของตำหนักกู่หลิงไม่ใช่เหรอ?"

ผู้ชายที่ชื่อซีเหมินตาวกระตุกมุมปากขึ้น เดินเข้ามามองเจิ้งตานอย่างยิ้มแย้ม

"ศิษย์น้องเจิ้ง คุณหลบเก่งใช้ได้ คิดไม่ถึงว่าจะหลบมาลงทะเบียนทางฝั่งใต้ แต่โชคดีที่ผมได้รับข่าวก่อน ครั้งนี้ดูซิว่าคุณจะหนีไปไหนอีก!" ซีเหมินตาวพูดอย่างยิ้มแย้ม

"ศิษย์พี่ซีเหมิน ฉันไม่ได้เป็นคนทำร้ายน้องชายของคุณเลยนะ! ฉันถูกปรักปรำ! ฉันไม่รู้อะไรด้วยเลย!" เจิ้งตานรีบตะโกนพูด

"คุณถูกปรักปรำ? เหอะ คุณคิดว่าผมจะเชื่อคุณเหรอ? วันนั้นน้องชายของผมอยู่กับคุณ แต่ไม่นานเขาก็กลายเป็นศพแข็งอยู่บนพื้น! คุณไม่ได้เป็นคนฆ่า แล้วใครเป็นคนฆ่าเขา? ศิษย์น้องเจิ้ง! น้องชายของผมชอบคุณมาตั้งนาน ตอนนี้เขาตายแล้ว คุณลงไปอยู่เป็นเพื่อนของเขาได้หรือเปล่า อย่างน้อย แบบนี้เขาก็ไม่ต้องอ้างว้าง" ซีเหมินตาวเดินเข้ามาพูดอย่างยิ้มแย้ม

เจิ้งตานตกใจจนเกือบล้มก้นทิ่มลงพื้น

เธอก้าวถอยหลังอย่างต่อเนื่อง ไม่กล้าสนทนากับซีเหมินตาวอีก

"ศิษย์พี่ซีเหมิน ตอนนี้อาจารย์ของเรากำลังมาแล้ว! หวังว่าคุณจะไม่ทำอะไรส่งเดช ไม่อย่างนั้น อาจารย์ของเราเห็นแล้วต้องโกรธแน่นอน!"

มีลูกศิษย์คนหนึ่งพูดเสียงเบา ราวกับต้องการออกหน้าแทนเจิ้งตาน

แต่ทันทีที่สิ้นเสียง

เพี๊ยะ!

มีฝ่ามือเหวี่ยงเข้าไปหาใบหน้าของลูกศิษย์คนนั้นอย่างแรง

เขาโดนตบจนหน้าหงายก้นทิ่มลงพื้นทันที บนใบหน้ามีรอยฝ่ามือสีแดงปรากฏขึ้น ตรงมุมปากมีเลือดไหลออกมา

"ศิษย์น้อง!"

"ศิษย์พี่ซีเหมิน คุณทำร้ายคนอื่นได้ยังไง?"

"คุณจะแหกกฎของที่นี่เหรอ?"

คนของตำหนักกู่หลิงก้าวออกมาพูดด้วยความโกรธ

"กฎ? ฮึ่ม พวกเราก็แค่สั่งสอนศิษย์น้องที่ไร้มารยาทเท่านั้น! พวกเราไม่ได้ฆ่าเขาสักหน่อย อีกอย่างอีกเดี๋ยวตำหนักขวงตาวของพวกเราเข้าไปข้างใน เมื่อได้แหวนศักดิ์สิทธิ์มาก็จะกลายเป็นเจ้านิกาย! กฎระเบียบพวกนี้สามารถผูกมัดพวกเราได้เหรอ?" ซีเหมินตาวพูดด้วยน้ำเสียงที่ดูถูก

"คุณ…"

ทุกคนรู้สึกโกรธมาก

ส่วนเจิ้งตานที่อยู่ในฝูงชนทั้งกลัวทั้งโกรธ

"อีกอย่าง ไม่ต้องไปคาดหวังอะไรกับอาจารย์ของพวกคุณมาก อาจารย์ของพวกเราหาตำแหน่งของพวกเขาเจอแล้ว ตอนนี้เขาคงมาไม่ได้สักพักใหญ่! ไม่มีใครมาช่วยพวกคุณอีกแล้ว!" ซีเหมินตาวหัวเราะเสียงดัง

ทันทีที่สิ้นเสียงพูดประโยคนี้ ทุกคนตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ ไม่มีใครกล้าพูดอะไรอีก

หรือว่าตำหนักกู่หลิง จะมาล่มสลายที่นี่ในวันนี้เหรอ?

มีผู้คนมากมายโดยรอบกำลังคิดแบบนี้

พวกเขารู้ซึ้งถึงบุญคุณความแข็งของตำหนักขวงตาวและตำหนักกู่หลิง

แต่เรื่องนี้ไม่เกี่ยวอะไรกับหลินหยาง

คนของตำหนักกู่หลิงมีปัญหา สำหรับเขาแล้วถือเป็นเรื่องดี อย่างน้อยก็ช่วยให้เขาลดปัญหาที่ไม่จำเป็นไปได้ไม่น้อย สามารถประหยัดแรงเพื่อใช้ในการตามหาแหวนศักดิ์สิทธิ์มากขึ้น

แต่ในตอนนั้นเอง มีเสียงพูดที่หวาดกลัวและสั่นเทาดังขึ้น

"ซีเหมินตาว ฉันขอบอกเอาไว้ก่อน คุณอย่าได้ใจมากเกินไป! ไม่อย่างนั้น…ไม่อย่างนั้นศิษย์พี่หลินของฉันไม่ปล่อยคุณไปแน่!"

"ศิษย์พี่หลินคนไหน?"

"โน้น เขา…เขาอยู่ทางโน้น!"

เจิ้งตานพูดพร้อมกับชี้นิ้วไปทางหลินหยาง