บทที่ 866 มีดวิเศษ

ชายคนนั้นสวมหน้ากาก ดังนั้นจึงมองไม่เห็นใบหน้าของเขาอย่างชัดเจน แม้แต่ผมของเขายังถูกพันไว้ เหลือเพียงตาคู่เดียว มีโถที่ละเอียดอ่อนและสวยงามอยู่ในมือ

บนท่อมีสารตะกั่วอยู่

ย่างก้าวของเขาเคร่งขรึม สีหน้าจริงจัง เขามองตรงไปข้างหน้า ถือโถไว้ในมือทั้งสองข้าง และเดินไปที่ทางเข้าทีละขั้น

จากนั้นก็วางโถลงอย่างระมัดระวัง

"จะเริ่มแล้ว!"

ลมหายใจของเจิ้งตานกระชับ พูดเสียงต่ำ

ทุกคนมองไปที่ทางเข้า

"ถอยไป! ถอยไปให้หมด!"

คนตำหนักขวงตาวผลักคนที่ยืนแออัดอยู่ตรงทางเข้าออกไป

ทุกคนโกรธแต่ไม่กล้าพูดอะไร

คนตำหนักกู่หลิงไม่กล้าเข้ามาเช่นกัน

ในเวลานี้ชายในชุดคลุมสีน้ำเงินหยิบกระดาษนาฬิกาออกมาและมองดูเวลา

ลมหายใจของคนรอบๆ กระชับขึ้น สายตาของพวกเขาตึงเครียด

ติ๊กติ๊กติ๊ก...

ตะกั่วเริ่มไหม้

จากนั้น

ปัง!

ปากขวดระเบิดและเปลวไฟพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าและระเบิดขึ้นสู่ท้องฟ้า

รูปมังกรขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นบนท้องฟ้า

ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว...

ในเวลาเดียวกันไฟจำนวนมากก็ปรากฏตัวขึ้นบนท้องฟ้าในทุกทิศทาง

มีภาพสัตว์มากมาย เช่น สิงโต เสือ เสือดาว และนกอินทรีปรากฏขึ้น

ผู้คนที่ทางเข้าเกือบทุกคนส่งสัญญาณในเวลานี้

ชายชุดฟ้าเอ่ยปาก

"ขอประกาศว่าตอนนี้การประชุมใหญ่ได้เริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ! เชิญศิษย์ทุกคนเข้าไปด้านในเพื่อตามหาแหวนศักดิ์สิทธิ์ตงหวง!"

เมื่อสิ้นเสียงก้อนหินที่อยู่ข้างหน้าเขาก็พังลงอย่างไม่มีสาเหตุ ทันใดนั้นถนนที่ทอดไปสู่ดินแดนหลังฝั่งของภูเขาก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าทุกคน

ลมหายใจตึงเครียดขึ้น

"เข้าไป!"

"ไปตามหาแหวน เร็ว!"

"รีบหาแหวน!"

ทุกคนต่างตะโกนโห่ร้องออกมาและพุ่งไปด้านหน้าอย่างบ้าคลั่ง

คนจากตำหนักกู่หลิงและตำหนักขวงตาวเข้าไปด้วยเช่นกัน

ฝีเท้าของหลินหยางราวกับสายฟ้าเข้าไปด้านใน

แต่เมื่อเขาเพิ่งเข้ามาก็ถูกร่างหลายร่างขวางเอาไว้

เป็นคนตำหนักขวงตาว

พวกเขาดึงมีดออกมาและชี้มาทางหลินหยาง

"ศิษย์น้องหลิน รีบร้อนอะไร? มาจัดการเรื่องความข้องใจก่อนแล้วค่อยไปตามหาแหวนก็ยังทันไม่ใช่หรอ?"

ซีเหมินตาวยิ้มและเดินเข้ามาพร้อมค่อยๆ ชักมีดออกจากเอวของเขา

มันคือมีดที่มีแสงสีแดงบนตัวของมัน ซึ่งแปลกมาก ในขณะที่มันถูกดึงออกมา กลิ่นเลือดก็อบอวลไปทั่วบริเวณโดยรอบ

น่ากลัวอย่างมาก

หลินหยางขมวดคิ้ว

แต่เขาเห็นเจิ้งตานและผู้คนจากกู่หลิงถังหนีไปยังเนินเขาเล็กๆ ที่ไม่ไกลออกไป

ตราบใดที่ทั้งสองฝ่ายทำร้ายมีบาดแผลกัน เธอก็จะนำผู้คนรีบออกมาเก็บกวาดสถานการณ์นี้และจัดการคนเหล่านี้ทั้งหมด

ยังไงการฆ่าคนในการประชุมใหญ่ตงหวงนี้ไม่ได้ผิดกฎอะไร!

"คุณถูกคนใช้เป็นเครื่องมือ"

หลินหยางสูดลมหายใจ

"ไม่มีใครใช้ผมได้ทั้งนั้น!" ซีเหมินตาวถือมีดด้วยมือเดียวและเดินเข้ามา

"ผมอยากให้คุณสงบสติอารมณ์ก่อน แต่คุณบอกแล้วว่าคนนิกายตงหวงพูดให้คนทำอะไรตามไม่ได้ ถ้าอย่างงั้นผมก็จำเป็นต้องกำจัดพวกคุณ!"

หลินหยางส่ายหัวและเดินไปทางซีเหมินตาว

คำพูดของหลินหยางไม่ได้เย่อหยิ่งเลย

เหล่านี้คือคนของตำหนักขวงตาว

แม้ว่าตำหนักขวงตาวจะไม่ถือว่าเป็นกลุ่มคนอันดับต้นๆ ในนิกายตงหวง แต่ก็สามารถวางไว้ที่ทางเข้าซึ่งเป็นส่วนบนสุดของห่วงโซ่อาหาร

"คุณจะมาเย่อหยิ่งอวดดีอะไร? ผมแค่ฟันคุณก็พอแล้ว!" คนตำหนักขวงตาข้างๆ ทนไม่ไหว ไม่รอซีเหมินตาวลงมือเขาก็ตะโกนและถือมีดออกมาโดยตรง

แต่ในขณะที่มีดอันแวววาวเฉือนไปที่หลินหยาง หลินหยางก็ยกเข็มฟันเข้าไปหามีดในแนวนอน

คลิก!

มีดหักเป็นสองท่อน

"อะไรกัน?"

ทุกคนรอบๆ ต่างแสดงสีหน้าตกใจ

พวกเขาไม่เห็นว่าหลินหยางถือเข็มอยู่ระหว่างนิ้ว คิดว่าหลินหยางสามารถหั่นใบมีดด้วยมือของเขา!

ทำให้มีดหักด้วยมือเปล่าหรอ?