บทที่ 867 แหวนศักดิ์สิทธิ์ตงหวง

"มีดวิเศษหรอ? นี่ไม่ใช่แค่มีดธรรมดาที่มีสีแดงเลือดหรอ?"

"เหอะๆๆ ถ้าคุณคิดแบบนั้น คุณก็คิดผิดแล้ว!"

ซีเหมินตาวยิ้มอย่างครอบงำ: "ตอนนี้ ผมจะทำให้คุณกลายเป็นร่างศพที่ไร้หัว!"

เมื่อสิ้นเสียง ซีเหมินตาวก็ตะโกนและออกแรงฟันไปทางหลินหยาง

บูม!

ใบมีดยาวเกือบห้าเมตรพุ่งออกมาจากมีดและฟันเข้าหาหลินหยางอย่างดุเดือด

"อะไรกัน?"

หลินหยางตกใจ

นี่คือการปล่อยพลังลมปราณออกมา!

หลินหยางมั่นใจอย่างมาก!

แต่ซีเหมินตาวสามารถใช้มีดทำสิ่งนี้ได้และยังปล่อยพลังงานที่แข็งแกร่งออกมาด้วย ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ เลย!

แค่ว่า...วิธีการแบบนี้ก็แค่การเล่นกลเท่านั้น

ดูดีแต่ใช้ได้ไม่ดี!

หลินหยางหันข้างและหลบ

ลมปราณของมีฟันลงไปบนพื้น

คลิก!

มีดเล่มนี้เฉือนแผ่นดินเป็นหุบเหวลึก

หลินหยางไม่ได้รับบาดเจ็บใดๆ

"ลองดูอีก!"

ซีเหมินตาวตะโกน ยังไม่ล้มเลิกความพยายาม

แต่หลินหยางไม่มีเวลามายุ่งกับเขา

"ผมก็ทำได้เหมือนกัน!"

หลินหยางกำมีดในมือ ใบมีดเอนเอียงไปกลางอากาศ!

"คุณพูดอะไร?" ลมหายใจของซีเหมินตาวกระตุก

ร่างกายของหลินหยางฉายแสงสีแดง

ทันใดนั้น ซีเหมินตาวเหมือนจะเห็นภาพเสมือนของหัวกิเลนอยู่ด้านหลังของหลินหยาง

เมื่อสังเกตดูดีๆ มันก็หายไป

พอถึงจุดหนึ่ง เขาก็คิดว่าตัวเองเห็นภาพหลอน

แต่ทันใดนั้นมีดของหลินหยางก็ฟันลงมา

คัง!

มีดธรรมดาอันนั้นส่งแสงอันเยือกเย็นออกมา จากนั้นก็มีรัศมีมีดเหมือนคลื่นที่น่าสะพรึงกลัวปะทุออกมาจากใบมีด

รูม่านตาของซีเหมินตาวหดตัวและเขายกมีดในมือขึ้นมาต่อต้านอย่างไม่รู้ตัว

ปัง!

จิ!

ร่างทั้งสองส่งเสียงในเวลาเดียวกัน

จากนั้นก็เห็นว่าพื้นใต้เท้าของซีเหมินตาวแตกออกอย่างกะทันหัน

และพลังมีดที่แผ่ออกมาก็หายไป

มีที่หลินหยางถืออยู่ในมือฟาดลงบนพื้น

รอบๆ ตัวเงียบสงัด

ทุกคนเบิกตากว้างมองดูสิ่งนี้อย่างโง่เขลา

ซีเหมินตาวเบิกตากว้างเช่นกัน

ใบมีดเลือดอันนั้นที่เขาถืออยู่ด้วยสองมืดหักในทันที และตกลงบนพื้น

เขาเข้าใจบางอย่างอย่างคลุมเครือ

แต่เขาไม่รู้สึกเจ็บปวดใดๆ

ราวกับว่าเข้าใจอะไรบางอย่าง

การฟันมีดนี้เร็วเกินไป...

เขาไม่มีเวลาแม้แต่จะรู้สึกถึงความเจ็บปวด

ซีเหมินตาวเปิดปากของเขาและต้องการจะพูดอะไร แต่ก็สายเกินไป

จิ!

เลือดสาดกระเซ็นออกมา

ร่างของเขาค่อยๆ แยกออก

ผู้คนของตำหนักขวงตาวอึ้ง

กลุ่มของเจิ้งสมองว่างเปล่า

ซีเหมินตาว...ถูกหลินหยางจัดการแบบนี้หรอ?

"ปีศาจ นี่...นี่มันปีศาจ! ศิษย์พี่ ปีศาจ!"

"พวกเราควรหนี! พวกเราต้องหนีแล้ว!"

"ซีเหมินตาวถูกมีดฟัน ! พวกเราไม่ใช่คู่ต่อสู้ของคนนี้! รีบหนีเร็ว!"

ทุกคนตะโกนเสียงสั่น กลัวเหตุการณ์ตรงหน้า