บทที่ 873 ยอมจำนน

คนของทีมจือซู่เริ่มตื่นตระหนกแล้ว แต่ละคนตะโกนเสียงดัง

โหยวยี่และคนอื่นรีบถอยออกมาทันที

"ใครเป็นคนยิงธนู?" โหยวยี่ตะคอกด้วยความโกรธ

เจิ้งตานที่หลุดพ้นจากการควบคุมรีบหลบไปทางด้านข้าง แต่โดนคนอีกกลุ่มหนึ่งกระโดดเข้ามาขวางเอาไว้

"นางแพศยา! แถวนี้มีพรรคพวกของคุณซ่อนอยู่ใช่หรือเปล่า?" คนของทีมจือซู่ตะคอกถามเจิ้งตาน

"มี! ต้องมีอยู่แล้ว!"

เจิ้งตานหรี่ตาลง ยิ้มแล้วพูด "พวกคุณลองมองโดยรอบ!"

ทุกคนรีบกวาดสายตามอง

พบว่ามีคนจำนวนมากปรากฏตัวขึ้นโดยรอบตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ คนกลุ่มนี้เข้ามาล้อมรอบหลินหยางได้คนของทีมจือซู่ไว้อีกที

"ตำหนักกู่หลิง?"

หลินหยางขมวดคิ้ว

คนของทีมจือซู่หน้าถอดสีทันที เพิ่งรู้ตัวว่าตนเองถูกปิดล้อมเอาไว้แล้ว!

"ไอ้หนูหลิน พวกเราเจอกันอีกแล้ว!"

เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้น

มีคนก้าวออกมา

หลินหยางหันไปมอง สีหน้าเคร่งขรึมลงทันที

คนคนนั้นคือ…เจ้าตำหนักกู่หลิน!

ซ่าวไห่!

การปรากฏตัวของซ่าวไห่อยู่เหนือความคาดหมายของทุกคน

ทุกคนตกตะลึง และเข้าใจทุกอย่างได้ในทันที

ทั้งหมดนี้เป็นแผน!

เป็นแผนที่เจิ้งตานวางเอาไว้ตั้งแต่แรก

"ทำไมถึงมีคนของตำหนักกู่หลิงปรากฏตัวขึ้นมากขนาดนี้?"

"ดูเหมือนนี่เป็นแผนของเจิ้งตาน! เธอแจ้งให้คนของตำหนักกู่หลิงมาดักซุ่มอยู่ที่นี่ก่อนแล้ว หลังจากนั้นจับตัวศิษย์พี่หลิงเพื่อถ่วงเวลา แบบนี้คนของตำหนักชิงเหอจะได้เล่นงานเราง่ายขึ้น"

"แต่พวกเราไม่มีบุญคุณความแค้นกับเจิ้งตาน ทำไมเธอถึงทำแบบนี้?"

คนของทีมจือซู่ถอยมารวมตัวกัน กวาดมองคนโดยรอบด้วยสายตาที่เย็นชา

คนของทีมจือซู่ไม่รู้เหตุผล แต่หลินหยางรู้ดี

การที่เจิ้งตานจับหรงซิงหงเป็นตัวประกัน สั่งให้คนของทีมจือซู่โจมตีตนเอง ไม่ได้เพียงเพื่อถ่วงเวลาให้ซ่าวไห่พาคนมาลอบโจมตี จุดประสงค์หลักของเธอคือต้องการทำให้หลินหยางอ่อนแรงลง

เธอรู้ดีว่าหลินหยางมีความสามารถที่ไม่ธรรมดา

ถ้าหากคนของทีมจือซู่สามารถทำให้หลินหยางเผาผลาญพละกำลังเจ็ดหรือแปดส่วน ตอนที่พวกซ่าวไห่พาคนไปสังหารหลินหยาง ทุกอย่างมันก็จะกลายเป็นเรื่องง่าย

แต่ว่า…เพื่อฆ่าหลินหยางคนเดียว เจิ้งตานจำเป็นต้องทำถึงขนาดนี้เลยเหรอ?

แบบนี้มันไม่เสียเวลามากเกินไปเหรอ?

ใช้คนและความพยายามมากมายเพื่อเล่นงานเขา

หรือว่าเธอและซ่าวไห่ไม่ต้องการแหวนศักดิ์สิทธิ์ตงหัว?

หลินหยางขมวดคิ้ว รู้สึกว่าเรื่องมันจะซับซ้อนมากกว่าที่คิดเอาไว้

และเป็นอย่างที่คิด

ซ่าวไห่เดินเข้ามาจ้องหลินหยาง เอ่ยปากพูดโดยตรง

"ไอ้หนูหลิน ตอนนี้ถึงคุณติดปีกก็หนีไม่รอดแล้ว เจิ้งตานส่งข่าวให้ผมตั้งนานแล้ว ผมสั่งให้กองกำลังส่วนใหญ่ของตำหนักชิงเหอมารวมตัวกันที่นี่หมดแล้ว ตอนนี้มียอดฝีมือนับพันของตำหนักชิงเหอปิดล้อมคุณ! ในขณะเดียวกันคุณก็เริ่มอ่อนแรง! ผมต้องการฆ่าคุณ แค่ดีดนิ้วคนก็ตาย! คุณหนีไม่รอดแล้ว"

"ต้องการฆ่าผม? คุณสามารถลองดูได้" หลินหยางพูดเสียงเบา

เขารู้แผนการของเจิ้งตานแต่แรก ก่อนหน้านี้ที่ดูอ่อนแรง อันที่จริงเขาแค่เสแสร้งเท่านั้น

แต่สิ่งที่หลินหยางคาดไม่ถึงคือซ่าวไห่จะมาปรากฏตัวขึ้นที่นี่ สถานการณ์ในปัจจุบัน สำหรับเขาถือว่าไม่สู้ดีเท่าไหร่

"ดังนั้น ไอ้หนูหลิน คุณต้องการตายที่นี่ใช่หรือเปล่า?" ซ่าวไห่พูดด้วยสีหน้าที่ดุร้าย

"ทำไม? คุณพูดแบบนี้หมายความว่ายังไง? ไม่อยากฆ่าผมเหรอ?" หลินหยางถามด้วยความประหลาดใจ

"ฆ่าคุณ? ผมกับคุณไม่มีบุญคุณความแค้นต่อกัน ทำไมผมต้องใช้คนมากขนาดนี้มาฆ่าคุณด้วย? คุณคิดว่าผมกินอิ่มแล้วไม่มีอะไรทำเหรอ?" ซ่าวไห่ส่ายหัว

"แล้วคุณพาคนมาดักรอผมทำไม?"

"ผมก็แค่อยากร่วมมือกับคุณเท่านั้น!"

"ร่วมมือ?"

"ถูกต้อง!" ซ่าวไห่ยิ้มแล้วพูด "การแย่งชิงแหวนศักดิ์สิทธิ์ตงหวงจำเป็นต้องใช้กองกำลังจำนวนมาก! ความแข็งแกร่งของคุณไม่ธรรมดา ถ้าหากคุณสามารถช่วยผมชิงแหวนศักดิ์สิทธิ์ตงหวง ผมคิดว่าโอกาสที่ตำหนักกู่หลิงจะได้แหวนศักดิ์สิทธิ์ตงหวงมาครอบครองก็จะเพิ่มมากขึ้น!"

"คุณต้องการให้ผมช่วยยังไง?"