บทที่ 874 เกลี้ยกล่อมให้ยอมจำนน

คนของทีมจือซู่หน้าถอดสี

ซ่าวไห่ปล่อยมือ

หลงซิงหงล้มลงไปนั่งบนพื้น ใช้มือกุมของของตนเอง พยายามคายยาพิษที่ตนเองเพิ่งกินลงไปออกมา

แต่มันไม่มีประโยชน์

"ศิษย์พี่!"

"ศิษย์พี่หลง!"

"ศิษย์พี่หลง คุณเป็นอะไรหรือเปล่า?"

คนของทีมจือซู่รีบวิ่งเข้ามารุมล้อมหรงซิงหง

ดวงตาทั้งคู่ของหรงซิงหงแดงก่ำ เงยหน้าขึ้นจ้องซ่าวไห่อย่างกะทันหัน

"อาวุโสซ่าว คุณ…คุณคิดจะทำอะไร? คิดจะใช้ฉันควบคุมทีมจือซู่เหรอ? ฉันจะบอกอะไรคุณ! คุณฝันไปเถอะ ถึงฉันตายฉันก็ไม่มีทางปล่อยให้คุณทำสำเร็จ!"

"นางหนู! ผมรู้จักคุณ! ถึงอายุของคุณยังน้อย แต่กลับเป็นที่เคารพนับถือของคนในทีมจือซู่ คุณไม่ยอมจำนนต่อผมไม่เป็นไร! แต่คนของคุณต้องยอมจำนนต่อผมแน่นอน! เพราะพวกเขาไม่ต้องการให้คุณตาย!" ซ่าวไห่ยิ้มเล็กน้อย หลังจากนั้นหันไปพูดกับโหยวยี่และคนอื่น "พวกคุณฟังให้ดี ตามผมไปหาแหวนศักดิ์สิทธิ์เดี๋ยวนี้! เข้าใจหรือยัง?"

"คุณพูดอะไรนะ?" โหยวยี่รู้สึกโกรธมาก

"พวกคุณยอมสู้ตายกับไอ้หนูหลินเพื่อศิษย์พี่หรงของพวกคุณ ตอนนี้พวกคุณแค่ต้องช่วยผมแย่งชิงแหวนศักดิ์สิทธิ์ แค่นี้นับประสาอะไร? ถ้าหากพวกคุณไม่ยอม ศิษย์พี่หรงของพวกคุณจะต้องตายอย่างทรมานแน่นอน!"

"คุณ…"

ทุกคนรู้สึกโกรธมาก

"บัดซบ!" หรงซิงหงก็รู้สึกโกรธเช่นกัน เธอกัดฟันแน่นหันไปตะคอกใส่โหยวยี่ "พวกคุณรีบไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้! ได้ยินหรือยัง?"

"ศิษย์พี่…"

"ไป!" หรงซิงหงตะคอกเสียงดัง

"ไป? คุณคิดว่าคนของตำหนักกู่หลิงเป็นพวกไร้ประโยชน์เหรอ?" เจิ้งตานพูด "ถึงพวกคุณมีปีกก็หนีไม่รอด! ไม่ยอมให้ความร่วมมือกับอาวุโสของเรา พวกคุณทุกคนต้องตายอยู่ที่นี่!"

"ถึงพวกเราทุกคนต้องตายอยู่ที่นี่ ก็ไม่มีทางปล่อยให้แผนต่ำช้าของพวกคุณสำเร็จ! ศิษย์น้องทุกคน! พวกเราสู้กับพวกเขาให้ถึงที่สุด!" หรงซิงหงพูดด้วยความโกรธ

"สู้!"

"ฆ่า!"

คนของทีมจือซู่ตะโกนด้วยอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน แต่ละคนยกอาวุธของตนเองขึ้น ท่าทางเหมือนมองความตายคือการกลับสู่ธรรมชาติ

"ฮึ่ม ไอ้พวกปัญญาอ่อน! ได้! ในเมื่อพวกคุณอยากตาย! พวกเราจะทำให้พวกคุณสมปรารถนาเอง! อาจารย์! ลงมือเถอะ ตัดหัวของคนพวกนี้ลงมาให้หมดเลย!" เจิ้งตานพูดด้วยความโกรธ

ซ่าวไห่หรี่ตาลง พยักหน้าโดยไม่พูดอะไร

คนของทีมจือซู่ไม่สำคัญสำหรับเขา ใช้งานได้ก็ใช้ ถ้าใช้งานไม่ได้ก็ตัดทิ้งไป

ถึงแม้ตำหนักกู่หลิงสามารถยึดตำหนักอื่นได้หลายตำหนัก แต่ท้ายที่สุดกองกำลังของพวกเขาก็ยังมีขีดจำกัดอยู่ดี เมื่อเทียบกับสามวังใหญ่ยังห่างชั้นกันอีกเยอะ เพราะเหตุนี้ซ่าวไห่จึงพยายามรวบรวมคนไปทั่ว

ถึงแม้ทีมจือซู่ก็ถือว่าเป็นกองกำลังที่ไม่ธรรมดา แต่ถ้าหากไม่สามารถควบคุม เก็บไว้มันก็ไม่มีประโยชน์

เจิ้งตานเห็นสถานการณ์ ยิ้มเล็กน้อยแล้วตะคอก "ทุกคนลงมือ! ส่งพวกปัญญาอ่อนของทีมจือซู่ไปลงนรกให้หมด!"

"รับทราบ! ศิษย์พี่!"

ผู้คนที่อยู่โดยรอบยกอาวุธขึ้นเตรียมตัวลงมือทันที

แต่ในตอนนั้นเอง หลินหยางตะโกนพูดอย่างกะทันหัน

"ช้าก่อน!"

ทุกคนรู้สึกอึ้ง

"มีอะไร? ไอ้หนูหลิน คุณมีปัญหาอะไรเหรอ?" ซ่าวไห่หันไปมอง

"คิดจะแย่งแหวนศักดิ์สิทธิ์ พวกเราจำเป็นต้องรวบรวมกำลังทั้งหมดเท่าที่รวบรวมได้ เป็นแบบนี้โอกาสที่พวกเราจะแย่งแหวนศักดิ์สิทธิ์มาครองก็จะสูงขึ้น! อาวุโสซ่าว ให้ผมลองคุยกับหรงซิงหงดู" หลินหยางพูด

"คุยกับเธอรู้เรื่องเหรอ?"

"ก็ลองดู ไม่เสียเวลามากหรอก"

ซ่าวไห่ลังเลสักพัก แต่ก็พยักหน้า "ผมให้เวลาคุณห้านาที!"

หลินหยางก้าวออกไปข้างหน้า

"คุณอยากเป็นสุนัขรับใช้เชิญตามสบาย! แต่ฉันไม่! ซ่าวไห่เป็นคนใจคด ช่วยเหลือเขาก็เท่ากับทำลายนิกายตงหวง! ฉันไม่มีทางร่วมมือกับเขาแน่นอน" หรงซิงหงกัดฟันพูด

"ผมกับทีมจือซู่ของคุณไม่มีความเกี่ยวข้องกัน ผมไม่สนใจความเป็นความตายของพวกคุณ แต่คุณเป็นคนซื่อตรง ก่อนหน้านี้ก็ถือว่าเคยช่วยเหลือผม ดังนั้นผมจึงก้าวออกมาพูด"

"คุณอยากพูดอะไร?" หรงซิงหงถามด้วยน้ำเสียงที่ไม่สบอารมณ์

"คุณมองความตายเป็นเรื่องปกติ แต่มันไม่ใช่ทุกคนที่มีมุมมองแบบคุณ! คุณลองหันกลับไปมองศิษย์น้องทั้งหลายของคุณ!" หลินหยางพูด

หรงซิงหงขมวดคิ้ว หันไปมองคนของทีมจือซู่