บทที่ 875 ยอดเขาเทียนหวัง

"พวกคุณเฝ้าทางขึ้นเขาเอาไว้! อาจารย์จะเป็นคนขึ้นไปเอาแหวนศักดิ์สิทธิ์ รวมตงหวงเป็นหนึ่ง! พาพวกคุณสู่ความรุ่งโรจน์เอง!"

ซ่าวไห่หัวเราะ หลังจากนั้นย่อเข่ากระโดดลอยตัวขึ้น ปีนป่ายไปตามกำแพงหินของยอดเขาโดยไม่คิดจะใช้ทางขึ้นเขา

ยอดเขาเทียนหวังมีความสูงเกือบหนึ่งพันเมตร!

ซ่าวไห่ปีนป่ายขึ้นไปตามกำแพงหินทั้งแบบนั้น

สามารถพิสูจน์ให้เห็นว่าวรยุทธของเขาแข็งแกร่งแค่ไหน

หลินหยางเงยหน้าขึ้นมองสักพัก หลังจากนั้นหันไปมองคนอื่น

เจิ้งตานกำลังยุ่งอยู่กับการตั้งค่ายป้องกันจึงไม่ได้สนใจเขา

หลินหยางเห็นสถานการณ์ รีบแยกตัวตรงไปทางขึ้นเขา

ทางด้านของหรงซิงหงเห็นหลินหยางแยกตัวออกไป ครุ่นคิดสักพักแล้วรีบเดินตามออกไป

"คุณจะไปแย่งแหวนศักดิ์สิทธิ์กับซ่าวไห่เหรอ?"

กลางเขา หรงซิงหงตะโกนถามหลินหยาง

"ใช่" ฝีเท้าของหลินหยางช้าลง หันหน้าไปตอบ

เขาไม่สนใจว่ามีคนแอบสะกดรอยตามหรือจับได้หรือไม่

ถึงเจิ้งตานไล่ตามเขามา เขาก็ไม่ใส่ใจเลยสักนิด

เพราะเขาบรรลุจุดประสงค์แล้ว

เขารู้ตำแหน่งที่อยู่ของแหวนศักดิ์สิทธิ์แล้ว

"คุณไม่ใช่คู่ต่อสู้ของซ่าวไห่! แย่งแหวนศักดิ์สิทธิ์กับเขาก็เท่ากับรนหาที่ตาย!" หรงซิงหงพูดเสียงดัง "ถ้าหากคุณยังไม่อยากตาย ก็ทำตามคำสั่งของเขา! อย่าไปทำเรื่องโง่แบบนั้น"

"หืม? ที่แท้คุณมาเพื่อเกลี้ยกล่อมผมเหรอ?" หลินหยางรู้สึกประหลาดใจ

"ฉันสั่งให้พวกศิษย์น้องเตรียมตัวให้พร้อม สบโอกาสเมื่อไหร่หนีไปทันที! แต่ฉันไม่ยอมหยุดแค่นี้แน่นอน! ถึงฉันไม่ใช่คู่ต่อสู้ของซ่าวไห่ แต่ถึงมีโอกาสเพียงน้อยนิดที่จะแย่งแหวนศักดิ์สิทธิ์มา ฉันก็ไม่ยอมปล่อยให้มันหลุดมือ!"

"ดังนั้นคุณตามมาเพื่อรนหาที่ตาย?"

หลินหยางถาม

หรงซิงหงเงียบไม่พูดอะไรสักคำ ราวกับกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง

ส่วนหลินหยางก็ไม่พูดอะไรมากอีก หันหลังแล้วเดินขึ้นเขาต่อ

บนยอดเขาเทียนหวังเป็นสถานที่โล่งกว้างแห่งหนึ่ง

มีหินขรุขระและพืชพรรณไม่มากนัก ส่วนใจกลางของยอดเขามีกองดินที่นูนออกมาอย่างเห็นได้ชัด

ซ่าวไห่มายืนอยู่ตรงหน้าหลุมศพแล้ว

แต่เขากลับยืนนิ่ง จ้องหลุมศพตรงหน้าด้วยสีหน้าที่เคร่งเครียด โดยไม่มีท่าทีที่จะสนใจคนทั้งสองที่เพิ่งเดินขึ้นมาถึง

หลินหยางเดินไปหยุดอยู่ที่ด้านข้างของซ่าวไห่ อดไม่ได้ที่จะอึ้งเช่นกัน

กลับเห็นชายชราผมหงอกคนหนึ่งนั่งอยู่ตรงด้านของหลุมศพ

ชายชรากำลังนั่งงีบหลับข้างหลุมศพ โดยไม่รู้ว่าคนทั้งสองอยู่ตรงนั้น

เผชิญหน้ากับชายชราคนนี้ ซ่าวไห่ไม่กล้าก้าวเข้าไปข้างหน้า

"คนคนนี้เป็นใคร?"

หรงซิงหงอุทานโดยไม่รู้ตัว

ซ่าวไห่ถึงหันกลับไปมองคนทั้งสอง พูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา "พวกคุณมาทำอะไรที่นี่? ผมบอกให้พวกคุณเฝ้าทางเข้าไม่ใช่เหรอ?"

"ฉันกังวลว่าผู้อาวุโสจะเจอปัญหาอะไรขนาดที่มาเอาแหวน! ก็เลยขึ้นมาดู!" หรงซิงหงตั้งสติได้ พูดด้วยสีหน้าที่เคร่งเครียด

"ขึ้นมาดู? คุณเห็นผมเป็นคนโง่หรือยังไง? เห็นได้ชัดว่าคุณขึ้นมาเพื่อแหวนเหมือนกัน!"

ซ่าวไห่พูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา "พวกคุณสองคนรีบไสหัวลงไปเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นผมฆ่าพวกคุณแน่!"

หรงซิงหงขมวดคิ้วแน่น

ส่วนหลินหยางไม่ใส่ใจคำพูดของเขา

ทว่าในตอนนั้นเอง มีเสียงหัวเราะดังขึ้น

"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า ซ่าวไห่ถึงขั้นก็พูดจาอวดดีขนาดนี้เลยเหรอ! น่าสนใจ! น่าสนใจ! ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า…"

หลังจากสิ้นเสียง มีคนคนหนึ่งไม่รู้โผล่ออกมาจากไหน ยืนห่างจากซ่าวไห่ไม่ไกลมากนัก

บนใบหน้าของคนคนนี้เต็มไปด้วยหนวดเคราและรอยเหี่ยวย่น แต่กลับไม่มีผมสักเส้น ร่างกายสูงใหญ่ ชายชุดกี่เพ้ายาวของเขาพริ้วไหวไปตามกระแสลม

ซ่าวไห่หันไปมอง สีหน้าเคร่งเครียดลงหลายส่วน

โดยเฉพาะหนงซิงหงถึงกับหน้าถอดสี

"อาวุโสสาม!"

หรงซิงหงอุทานเสียงเบา

อาวุโสสาม?

ผู้รับผิดชอบวังลี่หวัง?

หลินหยางรู้สึกประหลาดใจ

ก็ไหนบอกว่าซ่าวไห่วางกับดักถ่วงเวลาพวกเขาแล้วไม่ใช่เหรอ? ยิ่งไปกว่านั้นทางขึ้นเขาถูกปิดตาย เขาขึ้นมาถึงยอดเขาเทียนหวังเร็วขนาดนี้ได้ยังไง?