บทที่ 880 เสน่ห์ในการพูดต่อหน้าผู้คน

ฟ้านเฟิงยังไม่ทันได้ตอบสนองก็เห็นว่ามีคนอยู่ด้านหน้าเขาแล้ว ร่างของเขาหยุดลงอย่างกะทันหัน เกือบจะยืนไม่นิ่ง

ทุกคนรอบๆ ตกใจ

ตั้งใจมอง

และคนคนนั้น...ก็คือหลินหยาง!

"หืม?"

ช่าวไห่มองไปที่นั่น

กุยโช หลิ่วซื่อเฟิง ซีมู่หลินและคนอื่นๆ ขมวดคิ้ว

"ช่าวไห่ คนนี้คือคนของคุณใช่ไหม? จัดการคนของคุณให้ดี อย่าให้มาทำลายกฎ" ซูมู่หยุนอาวุโสใหญ่เอ่ยปาก

"สบายใจได้อาวุโสใหญ่!"

ช่าวไห่คิดราวกับว่าคิดอะไรออก มุมปากของเขายกขึ้น: "แค่ว่าผมคิดว่าฟ้านเฟิงคนนี้อ่อนแอ แค่การโจมตีเดียวก็ไม่รอดแล้ว เขาเข้าไปแบบนี้ก็เท่ากับการฆ่าตัวตาย ผมเกรงว่าท่านอาวุโสชรานั่นแค่เป่าลมก็ฆ่าเขาได้แล้ว!"

"คุณหมายความว่าอะไร?" ซูโม่หยุนถามอย่างเรียบเฉย

"ถ้าส่งคนไปตาย ก็ไม่ต้องพูดเลยว่าอาวุโสชรานั่นจะคิดว่าคุณกำลังดูถูกเขาอยู่ไหม พูดเลยว่าศิษย์ที่นี่ต้องโกรธและไม่ชอบที่อาวุโสใหญ่ทำเรื่องโง่ๆ แบบนี้?" ช่าวไห่ส่ายหัว ดูเหมือนว่าเขากำลังแสดงความคิดเห็น และเขาไม่สนใจว่าอีกฝ่ายคือผู้อาวุโสใหญ่ด้วย: "ผมแนะนำให้คุณเรียกคนของคุณกลับไปเถอะ! ให้คนของผมไปสู้เอง!"

"คนของคุณหรอ? ใคร?"

"คนนี้ไง!" ช่าวไห่ชี้ไปที่หลินหยาง

"เด็กนี่หรอ? เขาดูไม่มีกล้ามเนื้อ ไม่เหมือนคนรู้ศิลปะการต่อสู้ คนนี้จะมีความสามารถอะไร? เกรงว่าแม้แต่ฟ้านเฟิงยังเอาชนะไม่ได้" ซูโม่หยุนส่ายหน้าและพูด

"หืม อาวุโสใหญ่ คนเราไม่เหมือนภายนอก อีกทั้งผมพาเขามาที่นี่เพราะเห็นว่าเขามีความสามารถบางอย่าง!"

ช่าวไห่ยิ้ม พูดกับหลินหยาง: "เจ้าหนู! ผมสั่งให้คุณรีบไปสู้กับคนนั้น!"

"คุณต้องการให้ผมสู้กับใคร?"

หลินหยางหันหน้ามองช่าวไห่!

"ก็คนที่คอยดูหลุมฝังศพนั่นไง! นอกจากเขาแล้วจะเป็นใคร?" ช่าวไห่กระแทกเสียง

"ท้าเขาหรอ? ทำไม? คุณอยากใช้ผมฆ่าเขาหรอ?" หลินหยางส่ายหน้า

"คุณพูดอะไร?"

"ผมคิดว่าทุกคนเห็นความแข็งแกร่งของชายชราคนนี้แล้ว ความแข็งแกร่งของเขาไม่เพียงแต่ยอดเยี่ยมแค่นั้น บอกได้เลยว่าไม่มีใครเป็นคู่ต่อสู้ของเขาได้เลย! ช่าวไห่ พวกคุณทุกคนรู้ดีว่าความแข็งแกร่งของเขานั้นเหนือกว่าคุณ ยังต้องการให้พวกเราเข้าไป ไม่เท่ากับการเรียกพวกเราไปตายหรอ? อีกทั้งคุณมีสิทธิ์อะไรมาชี้นิ้วสั่งผม?" หลินหยางตะโกนถาม

"ว้าว! ไอนี่ กล้าขัดคำสั่งของผม! ดี! ดี!"

ช่าวไห่จงใจแสดงท่าทางโกรธ พูดกับซูมู่หยุน หลิ่วซื่อเฟิงและคนอื่นๆ: "อาวุโสทุกคน! เด็กนี่ไม่รู้จักกลัวตาย! กล้าขัดคำสั่งของผม จะปล่อยเขาไปแบบนี้ไม่ได้ ไม่งั้นศิษย์คนอื่นๆ จะเอาแบบอย่างเขาได้! เมื่อถึงเวลานั้นเหล่าศิษย์ทั้งหลายจะไม่เชื่อฟังพวกเรา!"

"คุณอยากจะให้พวกเราทำยังไง?" หลิ่วซื่อเฟิงถามด้วยความสงสัย

"อาวุโสทุกคนช่วยผม! ช่วยผมกดดัน บอกให้เด็กนี้ออกไปสู้!" ช่าวไห่ตะโกน

เมื่อหลิวซื่อเฟิงได้ยินก็มองไปทางซูมู่หยุน

ซูมู่หยุนพยักหน้าเงียบๆ และพูดกับหลินหยาง: "ชายหนุ่ม ช่าวไห่เป็นอาวุโสของคุณ ถ้าคุณไม่ฟังคำพูดเขาก็เท่ากับขัดขืนต่อกฎของนิกายตงหวง ทำลายอาจารย์และทรยศ ถ้าคุณไม่ลงมือ เกรงว่าพวกเราต้องใช้มาตรการบังคับเท่านั้น!"

"ใช่! ชายหนุ่ม ตอนนี้คุณมีสองทางเลือก หนึ่งไปท้าคนเฝ้าหลุมศพนั่น สอง รอพวกเราดำเนินกฎ! คุณเลือกเอาเอง!" หลิ่วซื่อเฟิงเอ่ย

นี่คือการบังคับให้หลินหยางยอมทำตาม

แต่หลินหยางกลับส่ายหน้าอยู่หลายครั้ง

"ก็แค่พวกสุนัขรับใช้!"

"คุณพูดอะไร?"

"ผมคิดว่าพวกคุณเหมือนจะเข้าใจอะไรผิดรึเปล่า ผมไม่ใช่ศิษย์ของช่าวไห่ ไม่ใช่คนของตำหนักกู่หลิงด้วย!"

หลินหยางหยิบตราสัญลักษณ์เจ้าตำหนักออกมาและชูขึ้น: "ผมเป็นเจ้าตำหนักชิงเหอ จะไปเป็นคนของตำหนักกู่หลิงของช่าวไห่ได้ยังไง?"

"อะไรกัน?"

คนรอบๆ ส่งเสียงอุทานออกมา