บทที่ 879 หยุด อย่าขยับ

สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่ชายชราและปางเหลียง

ชายชราระเบิดหินเป็นเศษเล็กเศษน้อย สำหรับปางเหลียงเขาถอยหลบไปด้านข้างด้วยท่าทางหอบ

แต่...ความแข็งแกร่งของเขาไม่สามารถยืนกรานอยู่ได้นาน

ทุกครั้งที่หลบหลีกเขาต้องพยายามอย่างเต็มที่

เขาพยายามทุกอย่างเพื่อหนี

แต่ความแข็งแกร่งและกำลังของเขาไม่สามารถเทียบกับชายชราได้เลย

"อะไรกัน? ไม่มีแรงแล้วหรอ?"

ชายชรากวาดสายตามองปางเหลียง พร้อมด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์:: "ถ้าอย่างงั้น หัวของคุณก็จะเป็นของผม!"

ปางเหลียงตึงเครียด หันหน้าไปพูด: "อาจารย์ ผมต้านไม่ไหวแล้ว!"

"งั้นก็ทำตามที่เจ้าคิดก่อนหน้านี้!"

"รับทราบ อาจารย์!"

ปางเหลียงดีใจ หันตัวและรีบวิ่งไปที่หน้าผาข้างหลังเขา แล้วกระโดดลงจากหน้าผาโดยไม่ได้คิดอะไร!

"อะไรกัน?"

เสียงอุทานด้วยความตกใจดังขึ้น

ทุกคนอึ้ง

"ปางเหลียงทำอะไร?"

"ฆ่าตัวตายหรอ?"

"พระเจ้า นี่คือยอดเขาเทียนหวังนะ! เป็นยอดเขาที่สูงมาก เขาไม่อยากมีชีวิตแล้วหรอ?"

ทุกคนตกใจและรีบวิ่งไปที่ขอบภูเขาเพื่อมองลงไป

เห็นปางเหลียงที่กำลังปีนผาหินลงไปอย่างรวดเร็ว

เขากำลังจะหนี!

ดวงตาของทุกคนเบิกกว้างและเข้าใจในทันที

ปางเหลียงกำลังจะหนี!

มาดูกันว่าชายชราคนนี้จะตามไปหรือไม่!

ถ้าเขาตามไปก็จะไม่มีใครคอยปกป้องหลุมฝังศพ และคนเหล่านั้นก็จะรีบขุดหลุมเพื่อนำแหวนขึ้นมา

ถ้าเขาไม่ตามไป ก็ทำได้เพียงมองปางเหลียงหนีไป

เมื่อนึกถึงตรงนี้ ทุกคนก็คิดว่าปางเหลียงเป็นคนมีไหวพริบอย่างมาก!

มาดูกันว่าชายคนนี้จะเลือกอะไร!

อย่างไรก็ตาม ขณะที่ปางเหลียงกำลังปีนลงไป ชายชราก็หัวเราะขึ้นมาเสียงดัง

"มดตัวนี้! คิดจะหนีหรอ? น่าขำสิ้นดี! คุณคิดหรอว่าจะหนีจากฝ่ามือของชายชราได้จริงๆ? ฮ่าๆๆๆ..."

เมื่อสิ้นเสียง ชายชราก็กระโดดขึ้น แต่ไม่ได้ลงไปบนหน้าผา เขากระแทกลงบนพื้นโดยตรง

ปัง!

กระแทกพื้นอย่างรุนแรง

"อะไรกัน?"

ทุกคนตกตะลึง

แต่ได้ยินเสียงสั่นสะเทือนอย่างต่อเนื่อง

แปลกจริงๆ

จากนั้น...

บูม!

กลางยอดเขาระเบิดขึ้นทันใด ร่างหนึ่งพุ่งออกมาและมุ่งหน้าไปยังปางเหลียง

"อ๊า?"

ปางเหลียงร้องออกมา แต่เขาไม่มีที่หลบแล้ว

ชายชราคว้าคอของเขาด้วยฝ่ามือแล้วดึง

ฉึก...

เสียงที่ประหลาดดังขึ้น

เมื่อมองอีกที หัวของปางเหลียงก็ไม่อยู่แล้ว...

ชายชรากลับมาพร้อมกับหัวของปางเหลียง

ด้วยเวลาเพียงสิบวินาทีเท่านั้น

อาวุโสหลายคนยังไม่ทันได้ตอบสนอง

ปางเหลียง...ตายแล้ว!

คนรอบๆ มองด้วยความตกตะลึง ใบหน้าของทุกคนเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

โดยเฉพาะเหล่าอาวุโส พวกเขาตกตะลึงอย่างมาก!

เพราะพวกเขาพบว่าชายชราคนนี้เหมือนจะไม่เหนื่อยหอบเลยสักนิด

ไม่มีท่าทีของความเหน็ดเหนื่อยเลย

"เหมือนว่าตอนนี้คนนี้ประมือกับปางเหลียง เขาไม่ได้ใช้แรงทั้งหมดด้วยซ้ำ!" ซีมู่หลิน อาวุโสสี่พูดอย่างจริงจัง

"เขาอาจจะนั่งอยู่ที่นี่ตลอดทั้งปีและรู้สึกเบื่อหน่าย ดังนั้นเขาจึงเล่นกับปางเหลียง! ด้วยความแข็งแกร่งของเขา เขาสามารถฆ่าปางเหลียงได้อย่างง่ายดาย"

ศิษย์หลายคนตื่นตระหนก

"ศิษย์พี่ปางเหลียง!"

"ตาย...แล้วหรอ?"

คนของวังลี่หวังตัวสั่น หวาดกลัว

เมื่อมองไปที่ของกลมๆ ในมือของชายชรา ทุกคนก็ขนหัวลุก

บรรยากาศที่น่าสะพรึงกลัวแผ่ซ่านไปทั่วทุกทิศทุกทาง