บทที่ 878 คุณอยากช่วยเขาหรอ?

"อาจารย์!ถ้าแม้แต่พี่สาวก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของคนๆ นั้น! ถ้าศิษย์พี่ออกไป คงทนได้ไม่กี่กระบวนท่าแน่ๆ! นี่มันคือการส่งเขาไปตายชัดๆ!"

"อาจารย์ลองทบทวนดูอีกทีเถอะ!"

"จะให้ศิษย์พี่ไปไม่ได้!"

"อาจารย์!"

...

ศิษย์คนอื่นๆ ต่างตะโกนออกมาด้วยน้ำตา และขอร้องให้พิจารณาอีกรอบ

ใครก็ไม่ใช่คนโง่

พวกเขามองแผนการของกุยโชออก

เขาต้องใช้ศิษย์เหล่านี้เป็นเครื่องมือเพื่อทำให้ชายชราหมดแรง ใช้ชีวิตของพวกเขาเพื่อจัดการชายคนนี้และนำแหวนศักดิ์สิทธิ์ตงหวงมา

นี่คือวิธีการที่โหดร้ายอย่างมาก

แต่เป็นวิธีเดียวที่ใช้ได้

ท้ายที่สุดความได้เปรียบของพวกเขาคือจำนวนคนเท่านั้น!

"ไอพวกเวร!"

กุยโชตะโกนด้วยความโกรธ ชี้หน้าด่าศิษย์เหล่านั้น: "พวกคุณมันเนรคุณ! ทำอะไร? จะต่อต้านงั้นหรอ? ลุกขึ้นมาให้หมด!"

"อาจารย์!"

"หรือว่าพวกคุณจะให้อาจารย์ไปจัดการเรื่องต่างๆ หรอ? ทุกขึ้นมาให้หมด! !" กุยโชตะโกนด้วยความโกรธ

แต่ศิษย์เหล่านั้นยังคงคุกเข่าอยู่บนพื้น ไม่ลุกขึ้นมา

เหมือนว่าเฝิงซีหยวนจะได้รับความเคารพอย่างมากในใจของศิษย์เหล่านี้

หลินหยางมองเขาอย่างลึกซึ้ง

"เฝิงซีหยวน! คุณรีบออกไปเดี๋ยวนี้ ท้าคนนั้น ได้ยินไหม?"

กุยโชโมโห เดินเข้าไป ดึงเฝิงซีหยวนขึ้นมาและตะคอกด้วยความโกรธ

เหมือนเฝิงซีหยวนจะสติหลุดไปแล้ว เขาไม่สนใจกุยโช กอดร่างของหยูหลิงและทรุดตัวลงบนพื้น

ราวกับว่าทั้งหมดรอบๆ ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับเขา...

ในสายตาของเขามีแต่หยูหลิง...

"คุณ..."

กุยโชโมโหอย่างมากและตะโกนออกมา

แต่ในเวลานี้หลิ่วซื่อเฟิงพูดออกมา

"พอแล้วอาวุโสสาม คุณเลิกตะโกนได้แล้ว! ในเมื่อเฝิงซีหยวนไม่ออกไปสู้ ก็เปลี่ยนคนเถอะ!"

กุยโชกัดฟันและจ้องไปทางเธอ: "เปลี่ยนเป็นใคร?"

หลิ่วซื่อเฟิงเหลือบมองปางเหลียงข้างๆ และพูดอย่างสงบ: "อาเหลียง คุณจะออกไปสู้ไหม?"

"เหอะ ทำไมจะไม่กล้าหล่ะ?"

ปางเหลียงเดินออกไป

มีเสียงอุทานขึ้นมาอีกครั้ง

ปางเหลียง!

อันดับที่ห้าของห้าอสูรร้าย!

หยูหลิงอันดับที่ห้าทนได้ไม่ถึงสามกระบวนท่า แล้วปางเหลียงจะรับได้กี่กระบวนท่า?

ห้าหรอ?

สิบหรอ?

แม้ว่าจะต้านทานได้สิบกระบวนท่า แต่สุดท้ายก็ตายอยู่ดีไม่ใช่หรอ?

ทุกคนมองไปทางปางเหลียงด้วยใบหน้าที่คาดหวัง

ปางเหลียงเดินไปด้านหน้า ก้มหัวให้: "อาวุโส เชิญสั่งสอนด้วย!"

"มีพวกไม่กลัวอีกหรอ? งั้นก็ดี เข้ามา!"

ชายชราหัวเราะเสียงดัง ไม่เกรงใจ กระโดดเข้าไปทางปางเหลียง

สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่ปางเหลียงทันที

ปางเหลียงไม่ได้เร่งรีบไปด้านหน้า แต่ถอยหลังอย่างบ้าคลั่งและรวดเร็วอย่างมาก มีการเคลื่อนไหวที่คล่องตัว ทิ้งระยะห่างออกจากชายชราเป็นระยะหนึ่งร้อยเมตรในทันที

"คิดจะหนีหรอ?" ชายชรากระแทกเสียง เขาจะปล่อยให้หนีได้ยังไง กระโดดตามเข้าไป

แม้ว่าความเร็วของปางเหลียงจะเร็วมาก แต่ถ้าเทียบกับชายชราแล้ว ไม่ได้แตกต่างมากขนาดนั้น

"ไปตายซะ!"

ชายชราตะโกน กระโดดขึ้นและบินไปทางปางเหลียงเหมือนลูกกระสุน จากนั้นก็ฟาดไปที่ศีรษะด้วยมืออย่างรุนแรง

ปางเหลียงตกใจ แต่เขาก็ยังหลบได้

ปัง! !

ฝ่ามือของชายชรากระแทกลงบนพื้น

พื้นดินทั้งหมดสั่นสะท้านในทันที และเกิดรอยแยกขึ้น

ฮึบ!

คนรอบๆ ต่างพากันหายใจหอบ