บทที่ 877 การต่อสู้แห่งความเป็นความตาย

เมื่อชายชราได้ยินก็หัวเราะเสียงดัง

"อะไรนะ? ผมกลายเป็นคนบาปหรอ?"

"ผมเป็นชู้หรอ?"

"ผมคือผู้กระทำผิดหรอ?"

"ฮ่าๆๆๆๆ น่าตลกจริงๆ! !"

"เห็นอยู่ว่าเจ้านิกายของคุณขโมยผู้หญิงของผมไป! เห็นอยู่ว่าเขาเป็นคนที่สาม ตอนนี้จะบอกว่าต้นเหตุของเรื่องทั้งหมดคือผมหรอ?"

"น่าขำสิ้นดี! ไร้สาระสิ้นดี!"

อารมณ์ของชายชรารุนแรงขึ้น เขาหัวเราะเสียงดังลั่น ใบหน้าแก่ๆ ที่เคยผ่านความผันผวนของชีวิตก็เต็มไปด้วยความน่าสะอิดสะเอียน

เห็นได้ชัดว่า

เขาโกรธมาก

ไม่พอใจอย่างมาก!

และแค้นมาก!

"อาวุโส ให้ผมถามหน่อย แหวนศักดิ์สิทธิ์ตงหวงอยู่ในหลุมฝังศพรึเปล่า?" อาวุโสคนหนึ่งยืนขึ้นมาและถามอย่างจริงจัง

"ใช่หรือไม่ เกี่ยวอะไรกับผม?" ชายชราพูดด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

"แหวนศักดิ์สิทธิ์ตงหวงมีส่วนเกี่ยวข้องกับการกลับมาของนิกายตงหวงของผม มันเป็นสัญลักษณ์ของเจ้านิกายตงหวง นิกายตงหวงของพวกเราในตอนนี้ไม่มีผู้นำ! จำเป็นต้องใช้แหวนศักดิ์สิทธิ์ตงหวงในการเลือกเจ้านิกายคนใหม่! ถ้าท่านอาวุโสเห็นถึงความสำคัญ โปรดหลีกทางให้ด้วย ให้พวกเราได้เปิดสุสานและนำแหวนออกมา!" อาวุโสคนหนึ่งพูดอย่างจริงจัง

"มีผู้หญิงที่ผมรักฝังอยู่ในนั้น ผมคอยปกป้องเธอมาเป็นเวลาหลายสิบปี แต่วันนี้พวกคุณจะมาเปิดหลุ่มฝังศพต่อหน้าผมหรอ? ไม่คิดว่ามันน่าตลกไปหรอ?" ชายชราส่ายหน้า มีความเยือกเย็นในดวงตา

"ถ้าอย่างนั้นก็จงปฏิบัติตามกฎ! ให้คนของพวกเราท้าทายคุณ ถ้าคนของพวกเราเอาชนะคุณได้ พวกเราก็จะขุดหลุมไปเอาแหวนนั่น! เป็นยังไง?"

"ฮ่าๆๆ น่าสนใจ! ผมนั่งอยู่ที่นี่มาเป็นเวลาหลายปีแล้ว! บนโลกนี้มีพวกหนูที่ไม่กลัวตายเยอะมากขึ้นขนาดนี้เลยหรอ? ดี! พวกคุณอยากสู้! งั้นก็เข้ามา! ผมไม่เคยปฏิเสธการท้าสู้ของใคร! วันนี้พวกคุณมากันเท่าไหร่ ก็เข้ามาให้หมด!"

ชายชราตะโกน ยืนขึ้นพร้อมใบหน้าที่ภาคภูมิใจ

เมื่อหลินหยางได้ยินก็ผงะสักครู่หนึ่ง

รู้สึกว่าชายชราคนนี้เป็นชายหนุ่มที่ตะลึง!

คนจำนวนมากขนาดนี้ การท้าทายทีละคนเข้าไป แม้ว่าจะเอาชนะได้ แต่เขาจะไม่เหนื่อยหรอ?

เขาไม่รู้หรือว่านี่คือการต่อสู้ที่ต่อเนื่อง?

คนเหล่านี้ตั้งใจจะผลาญแรงของเขาหรอ?

ไม่น่าแปลกใจที่ผู้อาวุโสเหล่านี้เสนอให้ท้าทายทีละคน! เห็นได้ชัดว่าพวกเขาน่าจะรู้ตัวตนของชายชราและเข้าใจว่าเขาจะไม่ปฏิเสธการท้าทายของใครตั้งแต่แรก

"ถ้าอย่างงั้นก็ดี อาวุโส พวกเราจะไม่เกรงใจแล้ว!"

กุยโชพูดอย่างจริงจัง ขยิบตาให้กับหยูหลิง

คนนี้สามารถทำให้กุยโชบาดเจ็บได้ สามารถฆ่าศิษย์หลายคนได้อย่างง่ายดายในคราวเดียวไม่ใช่เรื่องที่ ศิษย์ธรรมดาคนหนึ่งจะจัดการได้?

ดังนั้นการสู้ในครั้งนี้เขาจึงให้หยูหลิงออกไปจัดการ

ฝูงคนมองออกไป

เห็นหยูหลิงเดินไปด้านหน้าและโค้งตัวให้ชายชรา: "อาวุโส โปรดสั่งสอนด้วย"

"คุณรู้กฎการต่อสู้ของพวกเราไหม?" ชายชรากวาดสายตามองหยูหลิง พูดอย่างไร้อารมณ์

"หยูหลิงไท่รู้"

"งั้นผมจะบอกคุณให้ การต่อสู้กับผม เป็นการต่อสู้แห่งความเป็นและความตาย ผมและคุณมีเพียงคนเดียวที่จะตาย เมื่อนั้นจะเป็นการตัดสินผู้แพ้ชนะได้ คุณเข้าใจไหม?" ชายชราพูด

หยูหลิงสีหน้าเปลี่ยนไป เขาตกใจและถอยไปสองก้าว

นี่คือการตัดสินด้วยชีวิต!

"หยูหลิง ไม่ต้องกลัว อาจารย์อยู่นี่ คุณจะไม่เป็นอะไร!" กุยโชตะโกนออกมา

หยูหลิงสูดลมหายใจ พยักหน้า มั่นใจมากขึ้น

ใช่

คนมากมายขนาดนี้ เธอจะกลัวอะไร?

แม้ว่าอีกฝ่ายจะแข็งแกร่ง จะสามารถฆ่าคนจำนวนมากขนาดนี้ได้หรอ?

"อาวุโส พวกเรามาเริ่มกันเถอะ!" หยูหลิงตะโกน

"สาวน้อย ในเมื่อคุณไม่กลัว งั้นก็เริ่มได้! ผมจะบอกคุณให้ ผมจะไม่ออมมือ!" ชายชราพูด

หยูหลิงกัดฟัน แต่เธอไม่กล้าที่จะถอยหลัง ตะโกนและพุ่งเข้าไป กระบี่อ่อนๆ ชักออกมาจากแขนเสื้อของเธอ แทงไปทางชายชราคนนั้นเหมือนงู

ชายชราเอามือไขว้ไปข้างหลังโดยไม่ขยับเขยื้อนใดๆ

เหมือนว่าเขาไม่ได้สนใจกระบี่เล่มนี้ในสายตาเลย

พัฟ!

กระบี่อ่อนๆ แทงเข้าไปใกล้หน้าอกของชายชราราวกับว่าจะให้มันทะลุเข้าไป

แต่ในขณะที่มันกำลังจะแทงเข้าไป ชายชรายกนิ้วขึ้นและแตะตรงปลายกระบี่อันอ่อนนุ่ม

ในชั่วพริบตา ปลายกระบี่อันอ่อนนุ่มไม่สามารถพุ่งไปด้านหน้าอีก แรงของหยูหลิงทำให้กระบี่งอตัวราวกับว่ามันแทงไปกระทบเหล็ก

"อะไรกัน?"

ทุกคนอุทานด้วยความตกใจ