บทที่ 897 ผมจะอยู่ยงคงกระพัน

หลินหยางยืนขึ้น จู่ๆ แขนข้างหนึ่งก็สั่น ข้อมือของเขาเต็มไปด้วยเลือด พลังที่กดขี่กำลังเดือดดาลบนข้อมือของเขาอย่างต่อเนื่อง

"ฆ่า! รีบฆ่าเขาเร็ว! เทียนฮ่าว! พี่! รีบฆ่าเขา! ฆ่าเขา! !"

ผู้หญิงผมสั้นได้สติกลับมา หวาดกลัว ชี้ไปที่หลินหยางและกรีดร้องออกมา

ถังเทียนฮ่าวที่เพิ่งฆ่าศิษย์หลายคนเพื่อแย่งชิงแหวนศักดิ์สิทธิ์ตงหวงหันหน้ามาและพูดอย่างเยือกเย็น: "มีอะไร?"

"รีบฆ่าเขาเร็ว!"

หญิงผมสั้นตะโกนสุดแรงเสียง

จากนั้นถังเทียนฮ่าวก็มุ่งความสนใจไปที่หลินหยาง

เพียงแค่เหลือบตามอง ถังเทียนห่าวก็อึ้งค้าง

หลินหยางค่อยๆ ยืนขึ้นมาช้าๆ ดวงตาของเขาจ้องไปที่ข้อมือขวาของตัวเอง

แต่ในเวลานี้ ข้อมือขวาของเขากลายเป็นสีทองแล้ว เหมือนว่าจะมีพลังงานแปลกๆ แกว่งไปมาบนข้อมือของเขา

หลังจากนั้นพลังนั้นได้ส่องแสงสีทองออกมารอบๆ แขนของหลินหยางราวกับดวงดาวหมุนรอบตัว ดูขลังและละเอียดอ่อน

รัศมีค่อยๆ จางลงและหายไป เมื่อมองดูอีกครั้งมันมีรูปแบบแปลก ๆ ปรากฏขึ้นบนแขนของหลินหยาง

ลวดลายคล้ายมังกร บินวนไปรอบแขน แต่กลับไม่เหมือนมังกร เพราะพื้นผิวของมันมีขน หัวของมันเหมือนนกฟีนิกซ์ ไม่มีใครเคยเห็นสัตว์ชนิดนี้มาก่อน

ในเวลานี้ พลังที่ปะทุออกมาจากร่างของหลินหยางพลุ่งพล่านอย่างน่ากลัว

ในเวลาเพียง 5-6 วินาที หลินหยางก็เต็มไปด้วยพลังงานที่หนาแน่น เขาเหมือนกำลังกลายร่างในเวลานี้

"เลือดวิญญาณลั่วหลิน 20 หยด หมายความว่าผมได้บรรลุร่างวิญญาณเทียนเสว่แล้ว! ในเวลานี้ร่างของผมเปรียบเสมือนร่างสวรรค์! ผมอยู่ยงคงกระพันแล้ว!"

หลินหยางสูดลมหายใจ จ้องไปที่คนข้างหน้าเขาอย่างใจเย็น

ดูเหมือนว่าผู้คนจะได้เห็นรัศมีสีทองที่เปรียบได้กับดวงอาทิตย์ที่แผดเผาจากรูม่านตาของเขา

"คุณทำอะไร? แขนของคุณ...มันคืออะไร?" ถังเทียนฮ่าวลมหายใจสั่น จ้องไปที่หลินหยางและถาม

"มันคือพลังของเลือดวิญญาณลั่วหลิน! ! ผมได้กลิ่นพลังของเลือดวิญญาณลั่วหลิน!" อาวุโสคนหนึ่งอุทานเสียงหลงออกมา

"พลังของเลือดวิญญาณลั่วหลินที่หนาแน่น! นี่คือเลือดวิญญาณลั่วหลินกี่หยดถงสามารถมีพลังเช่นนี้ได้? สองหยดหรอ? สามหยดหรอ? ห้าหยดหรอ? ไม่ มากกว่าสิบหยด! ต้องมากกว่าสิบหยดแน่ๆ!" หลิ่วซื่อเฟิงตัวสั่นไปทั้งตัว พึมพำ

เมื่อเขาพูดจบ ทุกคนก็หนาวสั่น จ้องด้วยความอึ้ง

พลังของเลือดวิญญาณลั่วหลินมากกวาสิบหยดหรอ?

จะเป็นไปได้ยังไง?

ใครในโลกสามารถรวบรวมเลือดวิญญาณลั่วหลินได้มากขนาดนี้?

ถังเทียนฮ่าวตกใจอย่างมากเช่นกัน เขามองหลินหยางด้วยดวงตาที่ตกใจ

แต่ไม่นานเขาก็ได้สติกลับมาและกัดฟันพูดอย่างจริงจัง: "แล้วยังไง? แม้ว่าเขาจะมีเลือดวิญญาณลั่วหลินมากกว่านี้ก็ไร้ประโยชน์! ตอนนี้เขาเหนื่อยล้าสุดขีด แค่ฆ่าเขาก็เหมือนกับการตัดเค้กชิ้นหนึ่ง!"

เมื่อพูดจบถังเทียนฮ่าวก็ดึงกระบี่ออกมาและเดินไปทางหลินหยาง

ผู้คนจับจ้องถังเทียนฮ่าว ไม่กล้าส่งเสียงใดๆ

หลินหยางมองเขาอย่างเฉยเมย

"คุณต้องตาย ถ้าคุณไม่ตาย ศักดิ์ศรีของผมจะอยู่ตรงไหน?" ถังเทียนฮ่าวพูดเสียงเบาๆ ดวงตาของเขาโหดร้าย จู่ๆ เขาก็กระโดดเข้าไป

พัฟ!

การเคลื่อนไหวของเขาไม่ได้ดีเท่าหยุนซิง แต่เทียบกับอาวุโสเหล่านั้นแล้ว เขายังโดดเด่นและดีกว่ามาก

ระยะทางหลายสิบเมตรนั้นสั้นลงในหนึ่งวินาที และในชั่วพริบตา เขายืนอยู่ข้างหน้าหลินหยาง และกระบี่นั้นก็เหมือนกับดาวตกที่พุ่งทะลุท้องฟ้ายามค่ำคืน ฟันเข้าหาหัวของหลินหยาง

กระบี่นี้เผยให้เห็นความคมของมัน สามารถฉีกทุกอย่างออกได้!

หัวใจและดวงตาของทุกคนรอบๆ ถูกดึงดูดด้วยกระบี่เล่มนี้

พวกเขากำลังรอ

รอดูว่าหลินหยางจะตอบสนองอย่างไร

รอการเคลื่อนไหวของหลินหยางที่จะจัดการกับกระบี่เล่มนี้

รอว่าเมื่อไหร่เขาจะหลบและถอยหลัง

แต่...ทุกคนผิดหวัง

ช็อก!

อึ้ง!

เพราะ...หลินหยางไม่เคลื่อนไหวแต่อย่างใด

เขายืนอยู่ที่เดิมอย่างนั้น มองกระบี่ที่ฟันเข้ามาอย่างเฉยเมย

ไม่ตอบสนองใดๆ

เหมือนรูปปั้นคน

"อะไรกัน?"

อาวุโสหลายคนเสียงหลง

แม้แต่ถังเทียนฮ่าวจะผงะเล็กน้อย เขาไม่ออมมือ ออกแรงฟันไปทางหัวของหลินหยาง

แค่ว่า

เมื่อกระบี่กระทบลง...

คัง

เสียงที่ชัดเจนดังขึ้นมา

จากนั้นถังเทียนฮ่าวก็รู้สึกว่าแขนของเขาชา กระบี่ของเขาเหมือนโจมตีไปกระทบเข้ากับบางสิ่งที่แข็งแกร่งและกระเด็นกลับมา

ถังเทียนฮ่าวตกตะลึง มองไปที่หลินหยางอย่างไม่เชื่อ จากนั้นก็มองไปที่กระบี่ในมือของตัวเอง