บทที่ 898 เทพเจ้าตงหวง

ร่างของถังเทียนฮ่าวร่วงลงบนพื้นอย่างรุนแรง

หลินหยางหยิบแหวนขึ้นมาและสวมเข้าไปในนิ้วใหม่อีกครั้ง

ในวินาทีนี้ไม่มีใครกล้าให้ความสนใจแหวนวงนี้แล้ว!

เพราะในเวลานี้แหวนอยู่บนร่างของสัตว์ประหลาด

ไม่ว่าใครก็มีความรู้สึกเกรงกลัวและหวาดกลัวต่อเจ้าตำหนักชิงเหอที่โผล่มาจากไหนไม่รู้

เขาคือใคร?

เขาแข็งแกร่งแค่ไหน?

เขาเป็นใครกันแน่?

ไม่มีใครรู้

แต่ทุกคนรู้เพียงแค่ว่า! ตอนนี้คนนี้...ได้กลายเป็นเจ้านิกายตงหวงคนใหม่แล้ว!

เทพเจ้าตงหวง!

หญิงผมสั้นคนนั้นมองถังเทียนฮ่าวที่เสียชีวิตด้วยความหวาดกลัว วิ่งเข้าไป

หลินหยางไม่สนใจ เดินกลับไปด้านหน้ารูปปั้น

เปิดทำงานโดยไม่ลังเล

คัง

เกิดรอยร้าว ด้ามจับปรากฏขึ้น เขาคว้าที่จับโดยตรงและออกแรงดึงมัน

ในขณะที่กำลังดึงมันนั้น รูปปั้นที่เหมือนจริงก็เริ่มเปลี่ยนไป

เห็นได้ว่าพื้นผิวของมันมีตารางสีเข้ม ตารางนั้นถูกจัดเรียงใหม่เป็นชั้นๆ กลไกนี้เหมือนเครื่องจักร ภายในเวลาไม่นานมันก็กลายเป็นเหมือนกำแพงสีดำ

มีตัวอักษรเรืองแสงจำนวนมากปรากฏขึ้นบนกำแพง

เนื่องจากปัญหาเรื่องแสง คนด้านล่างจึงมองเห็นได้เพียงบางตัวอักษรเท่านั้น

นี่คือมรดกตกทอดของเจ้านิกายคนก่อน!

หลินหยางจ้องมองตัวอักษรมากมายเหล่านั้น ลมหายใจของเขาหนักอึ้ง ไม่รอช้า รีบอ่านอย่างรวดเร็ว

เมื่อเขาเพิ่งอ่านจบ ตัวอักษรเหล่านั้นก็มืดลงทันที หายไป ในขณะเดียวกันผนังก็เริ่มแตกออก

หลังจากนั้นไม่นาน ผนังก็แตกเป็นฝุ่นและถูกทำลายจนหมดสิ้น

หลินหยางได้สติกลับมา

นี่คือกลไกการทำลายตัวเองที่มาพร้อมกับรูปปั้น

หลังจากอ่านมรดกแล้ว กลไกการทำลายตนเองจะเปิดใช้งานโดยอัตโนมัติและจะไม่มีใครได้เห็นอีก

"วิธีสร้างรูปปั้นถูกบันทึกอยู่ในคู่มือลับของนิกายนี้ ในอนาคตคุณสามารถสืบทอดตำแหน่งด้วยการใช้วิธีได้เช่นกัน!" ชายวัยกลางคนคนก่อนหน้านี้พยักหน้าเล็กน้อยและพูดกับหลินหยาง

"สืบทอดตำแหน่งหรอ?"

หลินหยางมองเขาและถามอย่างเฉยเมย: "งั้นก็แปลว่า ตอนนี้ผมเป็นเจ้านิกายแล้วใช่ไหม?"

ใช่ คุณคือเทพเจ้าตงหวงคนใหม่ของนิกายตงหวงของพวกเราแล้ว! !" คนนั้นพูด

แต่ทันทีที่สิ้นเสียง ก็มีเสียงตะโกนดังขึ้นว่า: "บังอาจ! !"

เสียงตะโกนที่รุนแรงนี้ทำให้ทุกคนตกใจกลัว

ชายวัยกลางคนคนนั้นด้วยเช่นกัน

"เจ้านิกายเพิ่งจะรับตำแหน่ง คุณมาพูดการสืบทอดตำแหน่งอะไรกับเจ้านิกาย? คุณสาปแช่งให้เจ้านิกายไม่ได้มีชีวิตยืนยาวหรอ?" หลินหยางพูดอย่างเยือกเย็น

ชายคนนั้นตัวสั่น ก้มหน้าและรีบพูด: "เจ้านิกาย ผมมิบังอาจ ผมไม่ได้หมายความเช่นนั้น..."

"ไม่ใช่หรอ? เหอะ ผมสืบทอดตำแหน่งเทพเจ้าตงหวง! ต้องทำให้นิกายของผมเติบโตกว้างขวาง นิกายตงหวงของผมจะแข็งแกร่ง เจริญรุ่งเรืองและทรงพลังอย่างแน่นอน! แต่คุณกลับมาสาปแช่งผม! คุณสาปแช่งผมก็คือคนทรยศ! คุณพยายามที่จะทรยศผม ต่อต้านผม แถมยังกล้ามาบอกว่าไม่ได้หมายความเช่นนั้นอีกหรอ? ?" หลินหยางตะโกน

คนนั้นกลัวจนหน้าซีด

แค่ความผิดพลาดโดยไม่ได้ตั้งใจของตัวเองกลายเป็นการทรยศหักหลัง...

นี่มันใช่เรื่องหรอ?

"เจ้านิกายใจเย็นๆ ก่อน! เจ้านิกายยกโทษให้ผมด้วย!" คนนั้นคุกเข่าลงบนพื้นและเขกหัวเพื่อขอร้อง

หลินหยางกวาดสายตามองเขา พูดอย่างเรียบเฉย: "ผมเพิ่งได้รับตำแหน่งมา ไม่อยากให้มีการฆ่าฟันและไม่ฆ่าคุณ แต่โทษประหารชีวิตมิอาจหลีกเลี่ยงได้ ยากที่จะให้อภัย! ใครก็ได้ลากเขาไปฟาดร้อยครั้ง!!"

"อ๊า?" คนนั้นตกใจหน้าซีด

คนรอบๆ ต่างตกตะลึงและมองไปที่หลินหยางอย่างไม่เชื่อ

นี่เขาจะฆ่าคนหรอ?

"ทำไม? พวกคุณยังยืนอึ้งทำอะไรอยู่? จะไม่ทำตามหรอ? ?" หลินหยางหันหน้าไปมองคนนิกายตงหวงข้างๆ และพูดอย่างเยือกเย็น

คนเหล่านั้นตัวสั่น ได้สติกลับมา รีบเดินออกไปเพื่อลากคนนั้นออกไป

"ขอบคุณเจ้านิกาย ขอบคุณเจ้านิกาย..."

ทุกคนมอบภาพนี้ด้วยความเงียบ สีหน้าของแต่ละคนสับสน

ที่จริงแล้ว ไม่ว่าใครจะเป็นใคร รวมถึงคนที่ถูกลากไปเมื่อกี้ด้วย พวกเขาต่างก็รู้จุดประสงค์ของการเคลื่อนไหวของหลินหยาง