บทที่ 907 โจมตีทางจิตใจ

"คุณคือเจ้านิกายตงหวงแล้ว เทพเจ้าตงหวงของพวกเรา ไม่ว่าคุณจะเป็นใคร ผมก็ยินยอมจะติดตามคุณตลอดไปจนตาย!"

"ดีมาก! ผมมองคุณไม่ผิดจริงๆ"

หลินหยางโบกมือและเอ่ยปาก: "พรุ่งนี้ ผมจะไปจากนิกายตงหวง ช่วงเวลาที่ผมไม่อยู่ ให้คุณและหลิวหม่ารับผิดชอบเรื่องต่างๆ ในนิกายตงหวง เข้าใจไหม?"

"เจ้านิกาย คุณจะไปไหน?" หลิวหม่ารีบถามด้วยความตกใจ

หลินหยางหันหน้าและมองเขา

หลิวหม่าตัวสั่นราวกับตระหนักได้ว่าตัวเองถามสิ่งที่ไม่ควร เขาคุกเข่าโดยเร็ว: "ผมปากมากเอง โปรดยกโทษด้วย!"

"ช่วงที่ผมไม่อยู่ พวกคุณต้องทำให้ภายในนิกายเตรียมพร้อมอยู่ในสภาพพร้อมรบ เข้าใจไหม?" หลินหยางพูดอย่างสงบ

"เตรียมรบหรอ?"

"ใช่! เตรียมรบ!"

หลินหยางมือไขว้หลัง

"เจ้านิกาย การประชุมใหญ่ตงหวงเพิ่งจะจบลง ภายในนิกายเพิ่มจะมั่นคง มาเตรียมรบในตอนนี้...พวกเราจะทำสงครามหรอ? ถ้าเป็นเช่นนั้นมันไม่เหมาะสมเลย!" อาวุโสไท่ชางพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"ไม่เหมาะสมหรอ? ไม่ คุณคิดผิด ตอนนี้แหละเหมาะสำหรับการเตรียมพร้อมทำสงคราม! นิกายตงหวงจะรวมกันเป็นหนึ่ง ไม่งั้นนิกายจะไม่เสถียร"

"ทำไม?"

"การประชุมใหญ่นิกายตงหวงทำให้หลายตำหนักเกิดความคับข้องใจระหว่างกัน แม้ว่าผมจะได้เป็นผู้นำแล้ว แต่คุณสมบัติของผมยังต่ำและยังมีอำนาจไม่เพียงพอ ผมไม่อยากใช้กำลังปราบปรามตำหนักเหล่านั้น และหากไม่ใช่กำลังก็ต้องใช้การเบี่ยงเบนประเด็นความขัดแย้ง! ในเวลานี้ ความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันเป็นวิธีเดียวที่จะรวมศาสนาตะวันออก!" หลินหยางกล่าวอย่างเฉยเมย

ทั้งสองพยักหน้าอย่างเงียบๆ

"งั้นเจ้านิกาย คุณคิดจะทำสงครามกับใคร?" หยุนซิงถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง

หลินหยางเงียบไปสักพักและพูดออกมาอย่างเฉยเมย

"ตระกูลหนานกง!"

รสบัสกำลังมุ่งหน้าออกจากภูเขา

หลินหยางหยิบหนังสือหนังออกมาและนั่งดูบนรถ

นี่คือหนังสือที่เขาได้มาจากวังตงหวง

ไม่เพียงแต่บันทึกประวัติศาสตร์ของวังตงหวงเท่านั้น แต่ยังรวมถึงศิลปะการแบบคลาสสิก หนังสือยา และวรรณกรรมอื่นๆ อีกด้วย

กล่าวได้ว่าหนังสือเล่มนี้เป็นสมบัติชั้นยอด

แม้ว่าหลินหยางจะได้รับมรดกตกดอกมาจากเจ้านิกายคนก่อน แต่เขาชอบหนังสือเล่มนี้มากกว่า

แน่นอน หนังสือเล่มนี้ยังบันทึกสิ่งที่น่าตื่นเต้นกว่านั้นไว้ด้วย

นั่นคือแหล่งกำเนิดและวิธีใช้เลือดวิญญาณลั่วหลิน!

เลือดวิญญาณลั่วหลินเป็นวัตถุพลังงานที่ลึกลับที่สุดในโลกศิลปะการต่อสู้ไม่มีใครรู้ว่าทำไมมันถึงนำพลังอันแข็งแกร่งมาสู่นักรบและวิทยาศาสตร์ก็อธิบายไม่ได้

ในขณะนี้หลินหยางได้รวบรวมเลือดวิญญาณลั่วหลินยี่สิบหยดแล้ว

ภายใต้การเปลี่ยนแปลงของเลือดวิญญาณลั่วหลินนี้ร่างกายของเขาได้กลายเป็นร่างวิญญานเทียนเสว่แล้ว ซึ่งเป็นที่รู้จักกันในร่างดวงดาวโดยกำเนิด

หลินหยางในตอนนี้กล่าวได้ว่ามีดฟันไม่เข้าปืนยิงไม่ทะลุ ตกน้ำไม่ไหล ตกไฟไม่ไหม้ ไม่สามารถฆ่าเขาได้

"มีเลือดวิญญาณลั่วหลินและนิกายตงหวง แค่ตระกูลหนานกงเล็กๆ นี่คงไม่รอด

หลินหยางหรี่ตาและพูด

กรืด กรืด...

โทรศัพท์สั่นในเวลานี้

หลินหยางหยิบโทรสัพท์ออกมาดู

หม่าไห่

เขาจมวดคิ้ว

หลายวันนี้หม่าไห่ส่งข้อความให้เขาทุกสิบโมงเช้า รายงานความปลอดภัยและถามว่าเขาจะกลับวันไหน

แต่วันนี้ไม่เป็นเช่นนั้น

ยิ่งไปกว่านั้น เขามักจะส่งข้อความและไม่เคยโทรมา เขากังวลว่าจะรบกวนหลินหยาง

แต่ครั้งนี้เขากลับโทรมาโดยตรง

สถานการณ์ไม่ดี