บทที่ 908 อย่ามาโทษผม!

"เกิดอุบัติเหตุหรอ?"

"โอ้ อาจารย์ คุณไปชนคนอื่น!"

"เป็นปัญหาแล้ว"

"คุณขับรถยังไงเนี่ย? ผมรีบเข้าเมืองนะ"

"โชคร้ายจริงๆ!"

คนบนรถส่งเสียงด่าและจะลงรถ

แต่ในเวลานี้

ปัง! !

จู่ๆ ระเบิดมือหลายลูกก็กระจกรถบัสและเข้ามาด้านในรถทันที

"อ๊า! ระเบิดมือ!"

"ช่วยด้วย! !"

คนในรถที่ยังไม่วิ่งออกไปกรีดร้องและรีบวิ่งลงจากรถอย่างบ้าคลั่ง

หลินหยางลุกขึ้นเดินอย่างรวดเร็ว หยิบระเบิดมือขึ้นมาและปาออกไปด้านนอกรถ

ปัง! ปัง! ปัง!

เสียงระเบิดอันน่าสะพรึงกลัวดังขึ้นสามครั้ง

เสียงระเบิดอันน่าสะพรึงกลัวเกือบทำให้แก้วหูของทุกคนดับ

ผู้โดยสารคนอื่นๆ กรีดร้องและหนี แม้แต่คนขับก็วิ่งหนีและทิ้งรถเอาไว้

หลินหยางลงจากรถอย่างไร้ความรู้สึก

และเห็นว่ามีรถมาขวางรถบัสเอาไว้

รอบรถบัสนี้มีผู้คนมากมายในเครื่องแบบที่ถือปืนอยู่

พวกเขายืนอยู่ตรงนั้น

จากรอยสักที่เผยให้เห็นโดยไม่ได้ตั้งใจบนแขนของคนเหล่านั้น จึงเข้าใจว่าพวกเขาเป็นทหารรับจ้าง

ปืนหลายสิบกระบอกมุ่งเป้ามาที่หลินหยาง

"ใครส่งพวกคุณมา?" หลินหยางถามอย่างเรียบเฉย

"หรือว่าคุณยังไม่รู้อีกหรอว่าใครอยากให้คุณตาย?"

ชายร่างใหญ่ที่มีบาดแผลสองอันบนใบหน้าคาบบุหรี่และก้าวไปด้านหน้าด้วยปืนกลในมือ

"คนตระกูลหนานกงหรอ?" หลินหยางเหลือบมองเขาและถาม

"เหมือนว่าคุณจะไม่ได้โง่นะ" คนนั้นยิ้ม

"บอกผมมาว่าพวกคุณตามมาหาถึงที่นี่ได้ยังไง?" หลินหยางถาม

"พวกเราได้รับข่าวสารมานานแล้วว่าคุณอยู่ที่พื้นที่เขาตงหวง พวกเราจึงตามหาร่องรอยของคุณ แต่หาอยู่นานก็ไม่พบร่องรอยของคุณแม้แต่นิดเดียว จนถึงเมื่อกี้คุณรับสาย พวกเราจึงจับสัญญาณได้ เจ้าหนู คุณยังมีคำถามอะไรอีกไหม? ถามมาได้เลย ไม่งั้นจะไม่มีโอกาสได้ถามแล้ว!"

ชายร่างใหญ่ยิ้มเล็กน้อย ดับบุหรี่และชี้ปากกระบอกปืนกลไปที่หลินหยาง

"ผมคิดว่าพวกคุณอย่าทำเรื่องโง่ๆ จะดีกว่า ถ้าพวกคุณเป็นคนที่ตระกูลหนานกงส่งมา งั้นผมบอกพวกคุณได้อย่างเดียวว่าพวกคุณกำลังโดนใช้ประโยชน์!" หลินหยางส่ายหัวและพูด

"ถูกใช้ประโยชน์หรอ? ผมคิดว่าใช้คำว่าจ้างจะเหมาะกว่านะ เพราะพวกเขาจ่ายเงินพวกเรา"

"พวกคุณได้เงินของพวกเขาหรอ?"

"ทำไมจะไม่ได้หล่ะ? บัญชีธนาคารได้ส่งไปให้พวกเขาแล้ว หลังจากจัดการคุณ พวกเขาก็จะโอนเงินมาทันที" ชายร่างใหญ่ยักไหล่

"จ่ายยังไง?" หลินหยางถาม

เมื่อสิ้นเสียง พวกเขาก็อึ้ง

จ่ายยังไงหรอ?

"คุณหมายความว่าอะไร?" ชายร่างใหญ่พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

หลินหยางเดินไปที่ด้านข้างของรถบัส หมอบลงเล็กน้อย เหยียดมือออก จับท้ายรถบัสเอาไว้

ทหารรับจ้างรอบๆ ตัวสั่นเล็กน้อย ตาเบิกกว้าง

ผู้ชายคนนี้ต้องการทำอะไร?

ทุกคนต่างคิดเช่นนี้

อย่างไรก็ตาม ในวินาทีต่อมา ฉากที่ทำให้ทุกคนต้องตกตะลึงก็ปรากฏขึ้น

หลินหยางออกแรงและยกระบัสคันนั้นขึ้นด้วยแขนข้างเดียว

อีกทั้ง...เขายังยกมันอย่างง่ายดายราวกับว่ากำลังยกรถของเล่นขึ้น รถบัสคันนี้ยาวหลายเมตร ถูกยกขึ้นเหนือหัวของเขา...

"เขาเป็น...ซุปเปอร์ฮีโร่หรอ?" ทหารรับจ้างคนหนึ่งพึมพำ

"มีเพียงซุปเปอร์ฮีโร่เท่านั้นที่ทำแบบนี้ได้?" อีกคนพูดด้วยความอึ้ง

"นี่มันสัตว์ประหลาดจากไหน?"

"น่ากลัวเกินไปแล้ว..."

"เขา...เขาเป็นคนจริงๆ หรอ?"

ทุกคนหน้าซีด จ้องและพูดด้วยความอึ้ง

"ผมคิดว่าพวกคุณควรจะกลับบ้านไปจะดีกว่า"

หลินหยางวางรถลง

ทหารรับจ้างคนนั้นสีหน้าเปลี่ยน ส่ายหน้าไปมาและเอ่ยปาก: "ในเมื่อพระเจ้าองค์นี้ปล่อยพวกเขาไป พวกเราก็จะไม่ไร้สมองอีกต่อไป ลาหล่ะ!"

เมื่อสิ้นเสียงเขาก็โบกมือ