บทที่ 920 คุณให้ผมใช้เลือดวิญญาณลั่วหลินทั้งหมดจริงหรอ?

เขาเหลือบมองไปทางประตูห้อง

ดูเหมือนจะมีร่างที่แกว่งไปมาในเงามืด

หลินหยางส่ายหัว นั่งบนโซฟา หยิบหนังสือลับสองสามเล่มออกมาแล้วอ่านอย่างจริงจัง

คลิก!

ในเวลานี้มีเสียงดังขึ้นเล็กน้อย

จากนั้นหน้าต่างของห้องพักก็เปิดออก และชายคนหนึ่งก็กระโดดเข้ามาจากด้านนอก

หลินหยางเหลือบมองนาฬิกาของเขา จากนั้นเหลือบมองชายคนนั้นและพูดว่า: "ได้เวลาอาหารเย็นพอดี คุณผู้หญิงของคุณอยู่ไหน?"

"คุณผู้หญิงของตระกูลพวกเราไม่ชอบให้คนอื่นชวนเธอไปกินข้าว เธอชอบที่จะชวนคนอื่นกินข้าว เธอจองห้องส่วนตัวในโรงแรมข้างๆ ไว้แล้ว เธอเตรียมจานรอไว้ให้คุณแล้ว" ผู้ชายพูดอย่างเรียบเฉย

"ตกลง ผมจะไปเดี๋ยวนี้" หลินหยางวางหนังสือลง

"คุณไม่จำเป็นต้องไปด้วยตัวเอง คุณแค่เอาหัวของคุณไปก็พอแล้ว!"

ผู้ชายพูดด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ จากนั้นก็ดึงกริชออกมาจากเอวของเขาและเดินเข้าไปหาหลินหยาง

แต่เขาเพิ่งเดินไม่กี่ก้าว ฝีเท้าของเขาก็หยุดลง

เห็นว่าข้างๆ หลินหยางมีร่างเงาในชุดเกาะสีดำถือกระบี่ยาวไว้ในมือปรากฏขึ้นเมื่อไหร่ไม่รู้

ร่างนั้นถูกปกปิดร่างกายไม่เห็นเนื้อด้านใน แม้แต่นิ้วเท้าก็ไม่มีโผล่มา มีเพียงดวงตาที่เย็นชาเพียงคู่เดียวที่มองเห็นได้ภายใต้หมวกเกราะ ราวกับดวงจันทร์ที่เย็นเยียบสองดวงในท้องฟ้ายามค่ำคืนที่มืดมิด

ลมหายใจของเขามืดมนและหนักหน่วงเป็นพิเศษ

ชายคนนั้นขมวดคิ้วและรู้สึกความกดดัน

"นี่น่าจะเป็นบอดี้การ์ดของคุณสินะ!"

หลินหยางหยิบหนังสือขึ้นมาเปิดออกและพูดอย่างเรียบเฉย: "คุณอยากจะเอาหัวของผมไป ก็เอาชนะเขาให้ได้ก่อน!"

"เหอะ!"

ผู้ชายไม่กลัวเช่นกัน กระแทกเสียงและเดินเข้ามา

หลินหยางไม่ได้ต้องการการปกป้องตลอดเวลา ดังนั้นเขาจึงบอกให้หลิวหม่าถอนทหารยามทั้งหมดที่อยู่รอบๆ ตัวออกไป

อย่างไรก็ตาม คนผู้นี้ไม่ใช่สิ่งที่หลิวหม่าสามารถสั่งได้

เขาคือเงาทรราชที่เชื่อฟังเทพเจ้านิกายตงหวงเท่านั้น!

การดำรงอยู่ของเขาในชีวิตนี้คือการปกป้องเทพเจ้าตงหวง

เงาทรราชมีทั้งหมดเจ็ดคน

พวกเขาปกป้องหลินหยางในความมืดตั้งแต่หลินหยางเข้ารับตำแหน่งเจ้านิกายตงหวง

แต่ครั้งนี้มีทั้งหมดหกคนที่ติดตามหลินหยางมายังหนานชวน

กัปตันของเงาทรราชเป็นพี่ใหญ่ของพวกเขาเช่นกัน เพราะเรื่องของเจ้านิกายคนก่อน เขาจึงนอนเป็นอัมพาตอยู่บนเตียงและไม่สามารถขยับได้มาเป็นเวลานาน

ทรราชคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้นมา และทรราชอีกห้าคนก็ล้อมห้องเอาไว้

ผู้ชายคนนั้นปะทะกับทรราชในห้องสองสามครั้ง และสัมผัสได้ถึงออร่าที่น่าสะพรึงกลัวที่ล้อมเข้ามา เขาเข้าใจทันทีว่าตัวเองถูกล้อมเอาไว้

จู่ๆ ก็มียอดฝีมือหกคนที่น่าสะพรึงกลัวปรากฏตัวขึ้นมา แม้ว่าผู้ชายคนนี้จะมีความสามารถล้นฟ้า แต่ก็ไม่สามารถจัดการสิ่งต่างๆ ในเวลานี้ได้

ต้องหนี มิฉะนั้นตายสถานเดียว!

สีหน้าของผู้ชายตึงเครียด ไม่ลังเล เข้าหันหน้าและวิ่งไปทางหน้าต่างนั้น

แต่เมื่อเขาเข้าใกล้น้าต่าง จู่ๆ ร่างหนึ่งก็เข้ามาราวกับผี และชกหัวใจของเขาอย่างแรง

ผู้ชายตกใจ ยกมือขึ้นมาบังเอาไว้

คัง!

สภาพของเขาย่ำแย่ หน้าอกบุ๋มลงไป มุมปากของเขามีเลือดออกมา

เขากัดฟัน ทนความเจ็บปวดและยืนขึ้น พยายามที่จะหนีอีกครั้ง

แต่เมื่อเขาลุกขึ้นมาก็เห็นว่ามีคนหกคนในชุดเกราะสีดำสนิทราวกับเสาหกต้นล้อมรอบเขาเอาไว้

ครั้งนี้มีปีกก็คงหนีไม่พ้น

"คุณชื่ออะไร?" หลินหยางนั่งลงบนเก้าอี้ ไขว่ห้าง อ่านหนังสือและถามไปด้วย

เขาไม่แม้แต่จะมองผู้ชายคนนั้น

ไม่สนใจ!

"ชีเฉิง" ผู้ชายพูดด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

"ชีเฉิงหรอ? คุณเป็นคนจากตระกูลหนานกงสินะ? บอกเรื่องเกี่ยวกับหนานกงให้ผมฟังหน่อยได้ไหม?"

"ถ้าคุณอยากฆ่าผมก็ลงมือเถอะ ถ้ากลัวตระกูลหนานกงก็ปล่อยผมกลับไป!" ชีเฉิงพูดอย่างเรียบเฉย

ใบหน้าของเขาไม่มีแม้แต่ความกลัวเลยสักนิด แม้ว่าเขาจะตกอยู่ในกำมือของศัตรู

"ปล่อยคุณกลับไปหรอ? ทำไมหล่ะ? เพื่อให้โอกาสคุณกลับมาฆ่าผมอีกหรอ? แต่คุณคิดว่าคุณฆ่าผมได้หรอ?" หลินหยางพูดด้วยรอยยิ้ม

"ผมยอมรับว่า ลูกน้องของคุณแข็งแกร่งจริง แต่ตระกูลหนานกงของพวกเราก็มีฝีมือเช่นกัน! ให้โอกาสผมอีกครั้ง! ผมจะฆ่าคุณไม่ได้หรอ?" ชีเฉิงไม่พอใจและพูดอย่างเยือกเย็น

"หรอ? งั้นผมให้โอกาสคุณละกัน!"