บทที่ 921 หนานกงหยุนชิว

เห็นเพียงหลินหยางเดินนำหลิวหม่าและคนอื่นเข้ามา

"อะไรนะ?"

หนานกงหยุนชิวสะดุ้งตกใจ กระโดดลุกขึ้นชี้หน้าหลินหยาง "คุณ…คุณมาได้ยังไง?"

"คุณหนานกง คุณเป็นคนเชิญผมมากินข้าวไม่ใช่เหรอ?" หลินหยางถามด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย

"คุณ…" หนานกงหยุนชิวไม่รู้ควรพูดต่ออย่างไรดี กัดฟันแน่นถามด้วยเสียงที่เคร่งขรึม "ชีเฉิงอยู่ไหน?"

"อยู่นี่ไง" หลินหยางโบกมือ

หลิวหม่าที่อยู่ด้านข้างเดินถือกล่องสี่เหลี่ยมเข้าไปวางบนโต๊ะ หลังจากนั้นเปิดกล่อง

"ว๊าย!"

รูม่านตาของหนานกงหยุนชิวหดเล็กลง หนังศีรษะชาไปหมด ตกใจจนกรีดร้อง สีหน้าซีดขาว เกือบสติหลุด

ภายในกล่องคือ…ซีเฉิง!

ภาพที่น่าสะพรึงกลัวตรงหน้ากระตุ้นเส้นประสาทของเธออย่างบ้าคลั่ง

ความสุภาพเรียบร้อยก่อนหน้านี้หายไปหมดแล้ว

"คุณ…คุณ…คุณกล้าฆ่าคนของตระกูลหนานกง? ตกลงคุณเป็นใครกันแน่? ตกลงคุณเป็นใครกันแน่?" หนานกงหยุนชิวตั้งสติได้ หวาดกลัวจนสติแทบแตก ชี้หน้าของหลินหยาง ตะโกนด้วยเสียงที่สั่นเทา

"ผมเป็นใคร? อีกไม่นานคุณก็จะรู้เอง คุณหนานกง คนคนนี้คิดจะฆ่าผม ดังนั้นผมจึงลงมือฆ่าเขา เห็นแก่หน้าของตระกูลหนานกง ผมจะไม่แตะต้องคุณชั่วคราว นี่เป็นการเตือน! หวังว่าคุณจะไม่มารบกวนผมอีก! หากมีครั้งต่อไป มันจะไม่จบแค่นี้แน่นอน! โปรดจำเอาไว้ เข้าใจหรือยัง?" หลินหยางจ้องหนานกงหยุนชิวแล้วพูด

หนานกงหยุนชิวกลัวจนตัวสั่น มองไปทางหลินหยาง อ้าปากแต่พูดอะไรไม่ออก

"เข้าใจหรือยัง?" หลินหยางพูดเสียงดังขึ้น

หนานกงหยุนชิวตกใจจนทรุดนั่งลงบนพื้น พูดด้วยเสียงที่แทบจะกรีดร้อง "เข้าใจแล้ว เข้าใจแล้ว!"

เธอกุมหัวของตนเอง วิญญาณหลุดลอยออกจากร่างไปแล้ว

"เข้าใจก็ดี!"

หลินหยางพยักหน้า หันหลังออกจากห้อง

หลังจากที่หลินหยางไป หนานกงหยุนชิวปล่อยโฮร้องไห้ออกมาโดยตรง

คนที่อยู่ด้านข้างดึงสติกลับมา รีบพูด "คุณหนู เร็ว รีบโทรแจ้งทางตระกูล! คนคนนี้ถึงขั้นกล้าฆ่าคนของตระกูลหนานกง! พวกเราจะยอมจบแค่นี้ไม่ได้เด็ดขาด!"

"ใช่! ใช่! ฉันจะโทรหาคุณพ่อ! ฉันจะบอกพี่สอง! ฉันจะทำให้หมอนั่นรู้ว่าจุดจบของการล่วงเกินตระกูลหนานกงคืออะไร!"

หนานกงหยุนชิวพูดเสียงสั่น หยิบโทรศัพท์ออกมากดเบอร์โทรทันที

แต่เธอที่ได้รับความตกใจมากเกินไป ทำให้มือทั้งสองข้างสั่นอย่างรุนแรง โทรศัพท์เกือบหล่นลงพื้นหลายครั้ง และนิ้วมือที่กดเบอร์โทรก็กดผิดครั้งนับไม่ถ้วน

ท้ายที่สุดเธอกลัวแล้ว!

เธอกลัวการล้างแค้นของหลินหยาง!

กลัวตนเองจะพบจุดจบแบบเดียวกับชีเฉิง!

ตูดตูดตูดตูด…

ทันใดนั้น มีสายโทรเข้ามาอย่างกะทันหัน

หนานกงหยุนชิวเหลือบมองเบอร์ที่โทรเข้า ตกตะลึงทันที

เธอกดปุ่มรับสายด้วยนิ้วมือที่สั่น

มีเสียงที่เฉยเมยดังขึ้นจากปลายสาย

"คุณหนูหนานกง คุณชายของพวกเรามาถึงแล้ว!"

"ได้…ได้ ฉันจะไปต้อนรับคุณชายของคุณเดี๋ยวนี้ ฉัน…ฉันจะไปเดี๋ยวนี้…" หนานกงชิวหยุนกลืนน้ำลายแล้วพูดเสียงสั่น

คนที่อยู่ปลายสายอดไม่ได้ที่จะรู้สึกอึ้ง

"คุณหนูหนานกง คุณเป็นอะไรหรือเปล่า?"

"ฉัน? ฉัน…ฉันไม่เป็นไร ฉันไม่…"

หนานกงหยุนชิวพูดพึมพำ

แต่ในตอนนั้นเอง เธอเหมือนนึกอะไรขึ้นได้อย่างกะทันหัน เปลี่ยนบทสนทนา พูดด้วยน้ำเสียงที่อ้ำอึ้ง "ฉันไม่เป็นไร ก็แค่เจอพวกคนที่น่าโมโห…ไม่เป็นไร…"

"คนที่น่าโมโห? คุณหนูหนานกง ทั้งเมืองหนานชวนมีใครกล้าทำให้คุณโมโห?" คนคนนั้นถามด้วยความอยากรู้

"ทำไมจะไม่มี? ปัจจุบันเมืองหนานชวนมีคนแข็งแกร่งมากมายที่ไม่เห็นตระกูลหนานกงของเราอยู่ในสายตา! คุณแค่ไม่รู้ก็เท่านั้น"

"งั้นเหรอ…"

"คนคนนั้นดูหมิ่นพี่สาวของฉัน ดูหมิ่นตระกูลหนานกงของฉัน ฉันทนดูไม่ได้ ก็เลยมาทวงความเป็นธรรมคืน แต่ท้ายที่สุดฉันมันไร้ความสามารถ ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของคนคนนั้น และยังโดนคนคนนั้นลบหลู่ ตอนนี้ ตระกูลหนานกงยุ่งอยู่กับการประชุมการสรรหาคนมาแต่งงาน ให้ฉันดูแลตัวเองไปก่อน ไม่มีใครยอมออกหน้าแทนฉัน คงทำได้แต่ฝืนกล้ำกลืนความโกรธทั้งหมดเอาไว้ก่อน! เห้อ…" หนานกงหยุนชิวแสร้งถอนหายใจ