บทที่ 926 เขาคือคนของนิกายตงหวง

"ถ้าคุณกล้าใช้น้ำเสียงนี้พูดกับพ่อของฉันผม แสดงว่าคุณรังเกียจตระกูลหนานกงของผม! ผมตบหน้าคุณก็เพื่อระบายอารมณ์ ตอนนี้คุณคุกเข่าลงเดี๋ยวนี้! ได้ยินไหม?" หนานกงโม่เฟยพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

อันหยวนกลัวจนตัวสั่น: "คุณ...คุณคิดจะทำอะไร?"

"คนที่ดูหมิ่นหัวหน้าตระกูลของผม ให้ฆ่าได้อย่างไร้ปราณี นี่เป็นกฎที่ตระกูลหนานกงของข้าสืบทอดมาโดยตลอด!"

หนานกงโม่เฟยพูดอย่างเรียบเฉย ยกแขนขึ้น พ่อบ้านที่อยู่ข้างๆ หยิบมีดออกมาและยื่นให้หนานกงโม่เฟย

"อะไร? ?"

เมื่อเห็นเช่นนี้ อันหยวนก็ตกใจจนทรุดลงไปบนพื้น

การหายใจของแขกทุกคนกระชับขึ้น

แค่คำพูดเล็กน้อยแค่นี้ ถึงจะฆ่าฟันกันเลยหรอ?

ทำให้เรื่องเล็กให้กลายเป็นเรื่องใหญ่?

ในใจของหลายคนคิดเช่นนี้ คนที่มีไหวพริบรู้ดีว่านี่คือวิธีการของหนานกงโม่เฟยที่เขาเตรียมมา

เป็นแค่ข้ออ้างของเขา!

ข้ออ้างที่สมเหตุสมผลในการผลักดันปี้เจินและอันหยวนไปสู่ทางตัน!

วิธีการของหนานกงโม่เฟยนั้นเยี่ยมกว่าของหนานกงหยุนชิวหลายเท่า!

เหตุผลที่เขาหยุดหานกงหยุนชิวไม่ให้ทำอะไรอันหยวนก่อนหน้านี้เพราะเขาต้องการผลักให้อันหยวนถึงทางตัน เพื่อบังคับให้ปี้เจินยอมจำนนและมอบเลือดวิญญาณลั่วหลินมา!

ดูว่าตอนนี้ปี้เจินจะตัดสินอย่างไร

ถ้าเธอไม่เอ่ยปากเพื่อยอมแลกเลือดวิญญาณลั่วหลินกับดอกปลิดชีพ อันหยวนก็คงต้องตายอย่างแน่นอน!

ผู้หญิงทั้งสองคนนี้ถึงทางตันแล้ว

"คุณ...ไอสารเลว ฉันจะสู้กับคุณให้ถึงที่สุด!" อันหยวนโกรธ เธอทนไม่ไหว เธอกัดฟันและรีบวิ่งไปทางหนานกงโม่เฟย

แต่เมื่อเธอเพิ่งขยับ พ่อบ้านข้างๆ ก็กระแทกเสียง และรีบวิ่งไปอย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้า มือเก่าบีบข้อมือของอันหยวนและบิดไปด้านหลัง

อันหยวนถูกปราบลงทันทีและคุกเข่าลงกับพื้น

"ศิษย์น้อง!" ปี้เจินตะโกน

"ปล่อยฉัน! ปล่อยฉัน! พวกคุณไอพวกสารเลว! ไร้ยางอาย! ไอเนรคุณ!" อันหยวนดิ้นรน แต่ก็ไร้ประโยชน์

"ทุกท่าน รบกวนพวกคุณหลับตาด้วย อีกสักพักน่าจะมีเลือดนอง แต่ก็ช่วยไม่ได้ โม่เฟยต้องการปกป้องชื่อเสียงของตระกูลหนานกงเท่านั้น ดังนั้นจึงขออภัยทุกท่านด้วย" หนานกงโม่เฟยพูดด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

"ไม่เป็นอะไร ไม่เป็นอะไร..."

"พวกเราเข้าใจ เข้าใจ..."

แขกทุกคนรีบพูด

หนานกงเมิ้งไม่พูดอะไรตั้งแต่ต้น ทำได้เพียงมองหนานกงโม่เฟยอย่างเงียบๆ มองดูการกระทำของเขา

เขาพอใจมาก

ไม่ต้องให้เขาเข้าไปยุ่งเลย

"หัวหน้าตระกูลหนานกง! เห็นแก่อาจารย์ของฉันที่เคยรักษาคุณมาก่อน ขอร้องแหละ ปล่อยศิษย์น้องของฉันด้วย!" ปี้เจินเร่งรีบ ตะโกนอย่างขมขื่น

แต่หนานกงเมิ้งไม่พูดอะไรสักคำ หลับตาลง แสร้งเป็นไม่ได้ยินคำพูดของปี้เจิน

"หัวหน้าตระกูลหนานกง!"

ปี้เจินตะโกนออกมาอีกครั้ง

อันหยวนดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง ตาแดง ตะโกนสุดชีวิต

แต่ไร้ประโยชน์

ด้านหนานกงโม่เฟยยกมีดขึ้นพร้อมที่จะฟันลงไป

สถานการณ์ดูเหมือนจะแก้ไขอะไรไม่ได้แล้ว

แขกหลายคนพากันหันหน้าไปด้านข้าง ทนเห็นฉากนองเลือดนี้ไม่ได้

ปี้เจินหมดหนทางช่วย

ในเวลานี้ เธอไม่กล้าที่จะต่อต้านอีกต่อไป ทำได้เพียงกัดฟันและตอบตกลงหนานกงเมิ้งเพื่อมอบเลือดวิญญาณลั่วหลินให้เขา

แต่นี่คือเลือดวิญญาณลั่วหลินของอาจารย์

ปี้เจิ้นทำได้เพียงมอบมันออกไปเพื่อแลกกับชีวิต

แต่เมื่อเธอกำลังจะเอ่ยปาก ก็มีเสียงที่ไม่แยแสดังขึ้นมา

"รังแกผู้หญิงสองคนที่ไร้อำนาจงั้นหรอ นี่มันตระกูลหนานกงเหรอ? น่าขำสิ้นดี!"

เมื่อสิ้นเสียง บรรยากาศรอบๆ ก็เงียบลง

สายตาของหลายคนมองไปตามต้นเสียง

"หืม?"

หนานกงเมิ้งมองไปทางต้นเสียง

ด้านหนานกงหยุนชิวและหนานกงโม่เฟยไม่ต้องมองก็รู้

"เจ้านี่อีกแล้วหรอ?"

"เหอะ คุณชายโม่เฟยไม่รู้จักกับเขา เขายังหน้าด้าน? กล้ามาที่นี่อีกหรอ?"

"เหมือนว่าเจ้านี้จะไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงเสีย!"

"ถ้าไม่ได้รับการสั่งสอน เขาก็คงจะอวดดีแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ!"

"ไม่ต้องรีบร้อน ครั้งนี้คุณหนานกงอยู่ เขาจะทำตามใจตัวเองต่อไปได้ไหม? ดูละกัน ครั้งนี้ต้องจัดการเจ้านี่ได้แน่ๆ!"

แขกหลายคนพูดคุยกัน ถกเถียงและจ้องมองหลินหยางอย่างต่อเนื่อง คำถากถางดังเข้ามาในหู

"คุณคิดว่าตระกูลหนานกงของพวกเรากลัวคุณงั้นหรอ?" หนานกงหยุนชิวโมโหมากที่สุด