บทที่ 927 น่าหลานเทียน

หนานกงเมิ้งดวงตาเป็นประกายทันที

ถ้าเป็นเช่นนี้ มันก็น่าสนใจสำหรับเขาอย่างมาก!

"ที่แท้ก็เป็นสหายจากนิกายตงหวง! ฮ่าๆๆๆ ขออภัยด้วย ขออภัยด้วย!" หนานกงเมิ้งพูดด้วยรอยยิ้ม หันไปทางพ่อบ้าน

พ่อบ้านรีบขอให้คนตระกูลหนานกงรอบๆ ถอยออกไป

"โม่เฟย ยังไม่รีบหยุดและขอโทษท่านสองคนนั้นอีกหรอ?"

"รับทราบ"

หนานกงโม่เฟยโค้งคำนับ: "โม่เฟยไม่รู้เรื่อง ทำให้ท่านทั้งสองจากนิกายตงหวงไม่พอใจ ต้องขออภัยทั้งสองด้วย"

หลิวหม่าเห็นเช่นนี้จึงหยุด

หลินหยางไม่พูดอะไร ทำได้เพียงเดินไปทางปี้เจินและอันหยวน

"ไปเอาดอกปลิดชีพมา มอบให้สองคนนี้จากหุบเขาเมี่ยวโช!" หนานกงเมิ้งโบกมืออย่างชาญฉลาด

พ่อบ้านรับเรื่องและรีบไปจัดการทันที

เมื่อปี้เจิน อันหยวนได้ยินก็ดีใจ คิดว่าตัวเองกำลังฝันไป

"ขอบคุณคุณหนานกง!" ปี้เจินตื่นเต้นอย่างมาก จึงพูดออกไปทันที

"ไม่ต้องเกรงใจ"

หนานกงเมิ้งส่ายหน้า

"ตอนนี้ได้รับดอกปลิดชีพแล้ว พวกเราจะรีบกลับไปที่หุบเขาเมี่ยวโชเพื่อต้มยาเพื่อรักษาอาจารย์ หัวหน้าตระกูล พวกเราขอตัวก่อน รออาจารย์ของพวกเราหายดีแล้ว พวกเราจะมาเพื่อแสดงความขอบคุณ" ปี้เจินพูดอย่างซาบซึ้ง เมื่อพูดเสร็จก็พาอันหยวนเดินออกไป

"สหายทั้งสองอย่างเพิ่งไป พวกคุณเดินทางมาไกลแล้ว พักผ่อนหน่อยสักคืนแล้วค่อยกลับเถอะ! ไม่งั้นผู้เฒ่าเมี่ยวโชจะโทษพวกเราไม่ทำการต้อนรับอย่างดีแน่ๆ?" หนานกงเมิ้งพูดอย่างเรียบเฉย

เมื่อสิ้นเสียง พ่อบ้านหนานกงก็เข้าไปขวางผู้หญิงทั้งสองเอาไว้

ลมหายใจของปี้เจินสั่นไหวทันที

เธอไม่ใช่คนโง่ ทำไมจะไม่รู้ความคิดของหนานกงเมิ้งกัน?

ที่หนานกงเมิ้งให้ดอกปลิดชีพแก่เธอก็เพื่อประจบประแจหลินหยาง

เขาทำตัวดีแบบนี้ เห็นได้ชัดว่าเขาต้องการแสดงทัศนคติต่อหลินหยาง

ด้วยท่าทางที่ไม่ชัดเจนของหลินหยางในเวลานี้ เขาไม่สามารถปล่อยผู้หญิงทั้งสองไปได้ในตอนนี้ เพราะไม่แน่เธอทั้งสองอาจจะมีเลือดวิญญาณลั่วหลิน!

"งั้น...งั้นโอเค..."

ปี้เจินกัดฟัน เดินเข้าใกล้หลินหยาง

"สหายชื่ออะไร? มาที่ตระกูลหนานกงในครั้งนี้ด้วยเหตุใด?" หนานกงเมิ้งไม่รีรอและเอ่ยปากกับหลินหยางโดยตรง

"ผมแซ่หลิน มาที่นี่เพื่อที่จะขอของบางอย่างจากตระกูลตงหวง!" หลินหยางพูดด้วยความนิ่ง

"โอ้ะ? คุณหลินต้องการอะไร?" หนานกงเมิ้งถาม

"ยาแก้พิษดอกปลิดชีพ!" หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงที่กระชับ

"ยาแก้พิษงั้นหรอ?"

"ใช่!"

คนรอบๆ ต่างขมวดคิ้ว

หนานกงเมิ้งหัวเราะออกมา

"ผมก็คิดว่าอะไร! คุณหลินมาที่นี่เพราะสิ่งนี้หรอ? โอเค! โอเค! ไม่มีปัญหา! ฮ่าๆๆๆ..."

หลินหยางสับสนเล็กน้อย ไม่เข้าใจว่าหนานกงเมิ้งทำไมหัวเราะแบบนี้

แต่ไม่นานคำพูดของหนานกงเมิ้งก็ทำให้หลินหยางได้เข้าใจ

"คุณหลิน ในเมื่อคุณมาเพื่อขอยาแก้พิษจากผม คุณควรจะรู้ว่ายาแก้พิษนี้เหลือเพียงอันเดียว และมันรวมเข้าไปในสินสอดทองหมั้นของลูกสาวผมแล้ว! ถ้าคุณอยากได้ยาแก้พิษ ก็ต้องเข้าร่วมการประชุมการสรรหาคนมาแต่งงาน!" หนานกงเมิ้งหัวเราะ

หลินหยางเงียบไม่พูดอะไร

"หัวหน้าตระกูลหนานกง พวกเรามาที่นี่เพื่อยาแก้พิษ ไม่ใช่เพื่อเข้าร่วมการสรรหาอะไรนั่น!" หลิวหม่าโมโหเล็กน้อยและเอ่ยปากออกไป

"อะไรนะ?"

หนานกงเมิ้งขมวดคิ้วแน่น

"ถ้าไม่เข้าร่วมการประชุมการสรรหาคนมาแต่งงาน เกรงว่าคงไม่มียาแก้พิษนั่น! สิ่งนี้กลายเป็นของในสินสอดแล้ว จะนำออกมาอย่างเดียวไม่ได้ ถ้าคุณหลินมาที่นี่เพื่อยาแก้พิษแล้ว งั้นคุณก็คงต้องผิดหวังในครั้งนี้ เชิญออกไปด้วย"

ถ้าไม่สามารถสร้างความสัมพันธ์กับนิกายตงหวงได้ หนานกงเมิ้งก็ไม่สนใจอะไรคนเหล่านี้ เขาไม่สามารถมอบยาแก้พิษให้กับหลินหยางได้

หนานกงเมิ้งไม่อยากมีความคับข้องใจอะไรกับนิกายตงหวง จึงบอกได้แค่ให้พวกเขาออกไป

หลินหยางรู้กฎนี้ดี

ลังเลสักพัก พูดอย่างไม่แยแส: "ในเมื่อต้องเข้าร่วมงานประชุม งั้นผมก็จะทำตามกฎเกณฑ์ ผมเองก็สนใจเช่นกัน"

"โอ้ะ? คุณหลินสนใจจริงๆ หรอ?"

"เพราะลูกน้องของผมมีปัญหากับการแสดงออก ผมมีเจตนานี้มาตลอด ไม่งั้นจะมาที่นี่ทำไม?"

"ถ้าเช่นนั้น ทั้งสองท่านก็เป็นแขกของตระกูลหนานกง!" หนานกงเมิ้งหัวเราะ โบกมือ: "จัดเตรียมที่นั่งแถวหน้าให้กับท่านทั้งสองจากนิกายตงหวง! เสิร์ฟชาและต้อนรับให้ดี!"

"รับทราบ หัวหน้าตระกูล!"

พ่อบ้านพยักหน้า

"ไม่ต้องหรอก ผมนั่งนี่ก็ได้ นั่งกับกลุ่มคนที่ชอบประจบสอพลออย่างนั้น ผมไม่ค่อยชิน" หลินหยางเอ่ยปาก

"คุณว่าอะไรนะ?"

"คุณ...อวดดีเกินไปแล้ว!"

แขกในแถวหน้าโกรธจัดและลุกขึ้นชี้หน้ากล่าวโทษหลินหยาง

หลินหยางกลับทำเป็นไม่ได้ยิน