บทที่ 928 สิ่งนี้ทำให้คนตระกูลหนานกงอับอาย

การประชุมการสรรหาคนมาแต่งงานเริ่มต้นขึ้น

ผู้คนในห้องโถงมุ่งหน้าไปยังสถานที่ประชุมภายในการนำของหนานกง

หลินหยาง ปี้เจินและคนอื่นๆ เดินตามเข้าไปด้วย

"พี่หลิน ครั้งนี้ขอบคุณมาก ถ้าไม่ได้คุณ ศิษย์น้องของฉันก็คงจะมีปัญหาอย่างแน่นอน" ปี้เจินเดินเข้าไปหาหลินหยางและพูดขอบคุณเบาๆ

"พวกคุณมีเลือดวิญญาณลั่วหลินหรอ?" หลินหยางหันหน้าและถาม

ปี้เจินผงะ ส่ายหัวและพูด: "อันที่จริงพวกเราไม่มีหรอก ชีวิตของอาจารย์อยู่ในอันตราย เลือดวิญญาณลั่วหลินสามารถซื้อชีวิตของเขาได้ พวกเราจะเอาสมบัติชิ้นนี้ออกมาได้อย่างไร?"

"แต่ไม่มีใครเชื่อว่าพวกเราไม่มี"

"ดังนั้นพวกเราจึงต้องออกไปจากที่แห่งนี้ พี่หลิน ทุกคนต่างจับจ้องไปที่การประชุมสรรหาคนมาแต่งงาน ฉันกับศิษย์น้องต้องไปจากที่นี่ก่อน ศิษย์น้อง ยังไม่รีบมาขอโทษพี่หลินอีก เธอทำให้พี่หลินต้องลำบากหลายครั้งแล้ว! ตอนนี้รู้สึกผิดแล้วหรือยัง?" ปี้เจินหันหน้าพูดกับอันหยวน

อันหยวนก้มหน้าและก้าวไปข้างหน้าอย่างเขินอายเล็กน้อย

"ขอ...ขอโทษ พี่หลิน..."

หลินหยางพยักหน้า พูดอย่างเฉยเมย: "ผมแนะนำว่าพวกคุณอย่าเพิ่งคิดจะออกจากที่นี่เลย หนานกงเมิ้งส่งคนมาจับตามองพวกคุณทั้งสองอยู่ ถ้าพวกคุณจะออกไปจากตระกูลหนานกง เกรงว่าคงถูกคนตระกูลหนานกงฆ่าทันที! พวกเขาสามารถทำได้ทุกอย่างโดยไม่สนเหตุผลเพื่อนเลือดวิญญาณลั่วหลิน!"

"ฉันรู้...แต่ถ้าตอนนี้พวกเราไม่ไป แล้วต้องรอถึงเมื่อไหร่?" ปี้เจิ้นกำดอกปลิดชีพเอาไว้ในมือ

สิ่งเดียวที่เธอคิดในตอนนี้คือนำดอกนี้ไปที่หุบเขาเมียวโช

"ให้ผมดูหน่อยได้ไหม?"

หลินหยางอดไม่ได้ที่จะพูดเมื่อเขามองดอกปลิดชีพ

"โอ้ะ โอเค..." ปี้เจินนส่งให้เขาอย่างไม่ลังเล

หลินหยางมองมันในมือของเขาและพยักหน้าเบาๆ: "ดอกปลิดชีพนี้...น่าทึ่งจริงๆ!"

"พี่หลิน คุณเข้าใจการแพทย์หรอ?"

"เข้าใจนิดหน่อย"

"ดอกไม้ปลิดชีพนี้เป็นที่อันตรายถึงตาย ปลูกได้เฉพาะในบางสถานที่ด้วยวิธีการลับ ในปัจจุบันมีเพียงสวนหลังบ้านของตระกูลหนานกงเท่านั้นที่สามารถปลูกพืชชนิดนี้ได้ มีคุณค่าทางยามหาศาลและ ส่วนผสมที่อยู่ในนั้นก็ซับซ้อนเช่นกัน ตอนนี้พวกเราหุบเขาเมี่ยวโชยังวิจัยส่วนผสมภายในของมัน" ปี้เจินถอนหายใจ

"หรอ?"

หลินหยางเหลือบมองอีกเล็กน้อย ส่งคืน และพูดเบา ๆ ว่า: "คุณอย่าเพิ่งไปจากที่นี่ ตามผมไว้ ถึงเวลาแล้วผมจะพาพวกคุณออกไปเอง"

"เอ่อ...พี่หลิน พวกเราไม่อยากทำให้คุณลำบาก..." ปี้เจินพูดเบาๆ

"ผมบอกแล้วว่า ผมกับผู้เฒ่าเมี่ยวโชเคยพบกันมาก่อน ครั้งนี้ผมจะปกป้องคุณให้ปลอดภัยเพื่ออาจารย์ของพวกคุณ แต่ผมหวังว่าพวกคุณจะไม่ทำอะไรมั่วซั่วและอยู่ข้างๆ ผม เข้าใจไหม?" หลินหยางพูด

ปี้เจินลังเลเล็กน้อย

"ศิษย์พี่ ในเมื่อพวกเขาเป็นคนนิกายตงหวง ตระกูลหนานกงคงไม่กล้าทำอะไรพวกเขา พวกเราอยู่กับเขาก่อนเถอะ ถ้าพวกเราออกไปจากที่นี่แล้วเกิดถูกพบเข้า ไม่รู้ว่าพวกเราจะเป็นยังไง แต่ถ้าเราล้มเหลว เราก็ไม่สามารถนำดอกปลิดชีพกลับไปให้อาจารย์ที่หุบเขาเมี่ยวโชได้ ทำให้อาการบาดเจ็บของอาจารย์ต้องยืดเยื้อ อาจเป็นปัญหาได้!" อันหยวนข้างๆ พูด

เมื่อปี้เจินได้ยินก็ถอนหายใจ: "พูดมีเหตุผล...ถ้าอย่างงั้น โอเค...ก็รบกวนพี่หยางด้วย"

เมื่อมาถึงสถานที่จัดงาน หลายคนก็ตระหนักได้ว่าการประชุมการคัดเลือกคนนั้นยิ่งใหญ่เพียงใด

กลุ่มคนที่เข้ามาในห้องโถงเป็นเพียงกลุ่มเล็กๆ กลุ่มหนึ่งเท่านั้น มีคนหลายพันคนมาที่การประชุมนานแล้ว

พวกเขาทั้งหมดถูกส่งมาจากครอบครัวจากต่างที่

ทุกคนนั่งเป็นกลุ่มสามถึงห้าคน

มีชายหนุ่มคนหนึ่งในแต่ละกลุ่มมองดูวงแหวนของการประชุมอย่างกระตือรือร้น

เวทีนั้นรื่นเริงมาก ล้อมรอบด้วยแถบผ้าสีแดง เต็มไปด้วยดอกไม้สีแดง และฆ้องตีกลองที่ด้านข้าง เหมือนฉากในทีวี

แม้ว่านี่จะไม่เท่าไหร่

หลินหยางและปี้เจินก็หาที่นั่งลงตามสบาย

"พูถึงน่าหลานเทียนคนนั้น พวกคุณรู้จักหรอ?" หลินหยางเหลือบมองไปที่ที่นั่งแถวๆ วงแหวนและถาม

"พี่หลิน คุณไม่รู้จักน่าหลานเทียนหรอ?" ปี้เจินถามด้วยความแปลกใจ

"แค่เคยได้ยินชื่อมาบ้าง"

"ใช่...คนอย่างน่าหลานเทียน ถ้าคุณไม่ได้เข้าไปพัวพันอะไรมาก ก็คงไม่ได้เข้าใจอะไรนัก!"

"ภูมิหลังของเขาคืออะไร?" หลินหยางถาม

ปี้เจินลังเลสักพักและพูดเบาๆ: "อันดับที่สิบในรายชื่อผู้ปราดเปรื่อง!"

"อันดับที่สิบหรอ?"

หลิวหม่าข้างๆ อุทานออกมา

หลินหยางขมวดคิ้ว

ผู้ปราดเปรื่องสิบอันดับแรก...

แม้ว่าจะอยู่ในอันดับที่สิบ แต่ความแข็งแกร่งของเขานั้นแตกต่างอย่างมากจากผู้ปราดเปรื่องในสิบอันดับแรก