บทที่ 94 ในที่สุดก็มีคนออกมาแล้วหรอ?

ซูเหยียนรู้สึกวิตกกังวลเล็กน้อย มองหน้าประตูของบ้านตระกูลจาง ย่างเก้านั้นหนักอย่างมาก

"เสี่ยวเหยียน พวกเราเข้าไปกันเถอะ" ซูกวงเอ่ยปากพูด

"ฉัน...ฉัน..." ปากเล็กๆ ของซูเหยียนขยับ แต่กลับไม่กล้าเดิน

ในตอนนี้มีมือใหญ่มาจับเธอไว้อย่างนุ่มนวล

ซูเหยียนสั่น เห็นหลินหยางยิ้มให้กับเธอ: "ไม่ต้องกลัว มีผมอยู่"

ซูเหยียนหรี่ตา ก้มหน้าลงและพูดด้วยรอยยิ้มที่ขมขื่น: "คุณจะไม่ถามหรอว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?"

"ถ้าคุณจะพูด คุณก็จะอธิบายเอง ถ้าคุณไม่พูด ผมก็ไม่อยากบังคับให้คุณพูด" หลินหยางพูดอย่างเรียบเฉย

บางเรื่องไม่ถามดีกว่าถาม

"จริงๆ แล้วพูดกับคุณก็ไม่มีอะไร" ซูเหยียนหันครึ่งหน้า ร่องรอยความเจ็บปวดและความกลัวก็ปรากฎในดวงตาฤดูใบไม้ร่วงของเธอ: "ฉันรู้จักเขาไม่นาน แค่สองสามวัน ฉันก็ถูกพวกลุงๆ จัดการให้เจอกับไคโม่คนนี้แล้ว คุณเองก็รู้ ตระกูลจางตระกูลใหญ่แบบนี้คู่ควรเหมาะสม จริงๆ แล้วก็แค่อยากให้แต่งงานเท่านั้น ฉันไม่ได้สนใจในตัวไคโม่ แต่เพราะความแข็งแกร่งของตระกูล ฉันจึงต้องไปเจอกับไคโม่อย่างช่วยไม่ได้ ที่ฉันหมายถึงคืออดีต เมื่อเจอหน้าก็ทำให้เสร็จทันที หลังจากนั้นก็ไม่สนใจคนคนนี้ แต่กลับไม่เคยคิดเลยว่าหลังจากที่คนคนนี้เจอฉัน จะเหมือนคนบ้าที่คอยติดตามฉัน บ้ายิ่งกว่าหม่าฟง เดิมทีฉันคิดว่าตราบใดที่ฉันไม่ไปสนใจก็ไม่เป็นอะไร ใครจะคิดว่าไคโม่คนนี้น่ากลัวยิ่งกว่าที่ฉันคิดไว้อีก..."

เมื่อพูดถึงตรงนี้ ร่างกายของเธอก็สั่นเทา ใบหน้าของเธอซีดเหมือนกระดาษขาว

"เสี่ยวเหยียน ไม่ต้องพูดแล้ว" จางชิงหยูรีบเข้ามากอดซูเหยียน

ใบหน้าเล็กๆ ของซูเหยียนซีด กลัวอย่างมา แต่ก็ยังคงพูดต่อ

"นั่นเป็นวันที่สามหลังจากที่ฉันนัดบอดกับไคโม่ ฉันไม่สามารถทนกับการไล่ตามของไคโม่ได้ ดังนั้นจึงวางแผนที่จะนั่งรถกลับไปยังเมืองเจียงเฉินก่อนเวลา ใครจะรู้ว่ารถแท็กซี่ที่ฉันนั่งออกไปจะเป็นคันที่ไคโม่เตรียมเอาไว้ ฉันนั่งอยู่แถวหลังและเห็นข้อความที่คนขับส่งให้กับไคโม่ ฉันรู้ว่าหากตกอยู่ในมือของไคโฒ่แล้ว ฉันต้องตายอย่างอนาถอย่างแน่นอน เพราะมีข่าวลือว่าไคโม่มักจะ ข่มเหงผู้อื่นและกระทั่งผู้หญิงยังถูกทารุณกรรม ถูกทรมานจนตาย ฉันจึงรีบกระโดดลงจากรถ คนขับรีบแจ้งไคโม่ให้มาจับฉันในทันที ฉันซ่อนตัวบนดาดฟ้าของอาคารที่พักอาศัยใกล้เคียงแล้วหลบหนี จนกระทั่งพ่อแม่มารับฉันและพาฉันไปที่โรงพยาบาล..."

เมื่อพูดถึงตอนนี้ ร่างของเธอสั่นมากกว่าเดิน

หลินหยางไม่พูดอะไร แต่เขาแอบกำหมัดของเขาอย่างแน่น

รังสีแห่งเจตนาฆ่าแทรกซึม

กล้าดียังไงถึงมาทำให้ผู้หญิงที่อ่อนแอกระโดดลงจากรถ? มันน่ากลัวขนาดไหน?

ยิ่งกว่านั้น หลังจากที่เด็กสาวกระโดดลงจากรถ เธอต้องหลบซ่อนคนเป็นจำนวนมาก นี่มันเรื่องที่ลำบากอย่างมาก

ร่างกายของซูเหยียนไม่ได้ดี เธอโดดลงจากรถก็นับว่าเป็นปาฏิหารย์แล้ว ต้องได้รับบาดเจ็บหนัก ทั้งยังต้องหนีเอาชีวิตในขณะที่บาดเจ็บหนักด้วย ยากที่จะจินตนาการจริงๆ

ไม่น่าแปลกใจที่ซูเหยียนจะตกใจขนาดนี้เมื่อเจอไคโม่

เพราะในใจของเธอ ไคโม่เป็นเหมือนปีศาจร้ายแล้ว

"ไม่ได้พูดเรื่องนี้กับคนตระกูลจางหรอ?" หลินหยางพูดอย่างเคร่งขรึม

"บอกแล้ว แต่ไม่มีประโยชน์" ซูกวงถอนหายใจ: "ตระกูลจากคงไม่หาเรื่องตระกูลไคเพราะเรื่องนี้หรอก อีกทั้งยังไงไคโม่ก็ไม่ยอมรับ ไม่มีหลักฐาน เรื่องนี้ก็เลยจบไปแบบนั้น"

"โอเค เรื่องที่ผ่านไปแล้วก็ปล่อยให้ผ่านไป หลังจากนี้พวกเราก็อยู่ห่างกับตระกูลไคหน่อยก็โอเคแล้ว" จางชิงหยูพูดด้วยความกังวล

จริงๆ แล้วเธอโมโหมาก

แม้ว่าซูเหยียนจะไม่ใช่แซ๋จาง แต่ในร่างกายของเธอก็มีสายเลือดตระกูลจางอยู่

เธอถูกรังแกเช่นนี้ ตระกูลจางกลับไม่สนอะไรเลย นี่มันอะไรกัน?

แต่น่าเสียดายที่ตำแหน่งของจางชิงหยูในตระกูลจางนั้นต่ำมาก ใครก็ไม่สนใจครอบครัวของพวกเขา

"เข้าไปกันเถอะ"

หลินหยางพูด สายตาของเขาเยือกเย็นอย่างมาก

ไม่รู้ว่าความรู้สึกที่เขามีต่อซูเหยียนนั้นมากเท่าไหร่ แต่ในเวลานี้ซูเหยียนก็ขึ้นชื่อว่าเป็นภรรยาของเขา เขาจะทวงคืนความยุติธรรมนี้

หน้าประตูตระกูลจางมีผู้คนมากมาย คนมีหน้ามีตามีชื่อเสียงจากทุกที่ของมณฑลกวงหนิงมากันหมดแล้ว

จางชิงหยูเดินนำซูกวงและคนอื่นๆ เข้าไป

แต่เมื่อเธอกำลังเดินเข้าประตู ชายในชุดสีเทาก็ยื่นมือมาขวางเอาไว้

"คุณคือใคร? นี่คือสถานที่ส่วนตัว ถ้าไม่ได้รับบัตรเชิญก็ไม่สามารถเข้าไปได้!"

จางชิงหยูตะลึงสักพักและพูด: "อาเปียว ฉันเอง จางชิงหยู คุณไม่รู้จักฉันหรอ?"

"จางชิงหยู? คือใคร?" ชายคนนั้นกวาดสายตามองจางชิงหยูอย่างละเอียด งุนงง

"คุณ...ไอบ้า ฉันเป็นคนตระกูลจาง! คุณก็แค่คนที่ตระกูลจางของฉันจ้างมาดูแลประตู คุณกล้าไม่ให้ฉันเข้าหรอ?" จางชิงหยูกัดฟันด้วยความโมโห

แต่อาเปียวคนนี้ไม่สนใจพูดอย่างเยือกเย็น: "ล้อเล่นอะไรกัน! ผมเคยเจอกับคนตระกูลจางมาหมดแล้ว ใครไม่มีความสูงส่งบ้าง? พวกคุณแต่งตัวซอมซ่อขนาดนี้ ยังกล้ามาบอกว่าตัวเองเป็นคนตระกูลจางอีก? อย่ามาล้อเล่นกัน! ถ้าอยากจะเข้าไปก็เอาบัตรเชิญมา ไม่มีบัตรเชิญห้ามเข้า!"

เสียงนี้ดึงดูดแขกที่กำลังเข้าออกให้หันมา