ตอนที่ 93
บทที่ 93 แพทย์อัจฉริยะ
October 21, 2026
"คุณชายหม่าหรอ? หม่าฟงหรอ?" หลินหยางถามด้วยความแปลกใจ
"คุณเรียกชื่อคุณชายหม่าหรอ?"
"ไอหนู คุณรู้หรือไหมว่าคุณชายหม่าคือใคร?"
"นั่นคือหม่าไห่แห่งเมืองเจียงเฉินเลยนะ!"
"คุณไม่อยากมีชีวิตอยู่ในเมืองเจียงเฉินหรอ?"
หลายคนที่ล้อมรอบเข้ามาด่าหลินหยาง และพยายามประจบพี่ห่าว
ซูเหยียนมีสีหน้าตกใจ
หม่าไห่ใช่ความช่วยเหลือของหยางหัวกรุ๊ปกลายเป็นยักษ์ใหญ่แห่งเมืองเจียงเฉินหรอ?
แบบแผนของตระกูลใหญ่ทั้งสี่แตกสลายแล้วหรอ?
รอยยิ้มของหลินหยางหายไป
ในเวลานี้ ไม่รู้ใครตะโกนออกมา
"คุณชายหม่ามาแล้ว!"
ฝูงชนแยกออกจากกันทันทีและหันไปมองด้านหลังพร้อมกัน
เห็นหม่าฟงนำบอดี้การ์ดกลุ่มหนึ่งมา รูปลักษณ์ของเขาสามารถอธิบายได้ว่าเป็นคนเย่อหยิ่งและหยิ่งผยองอย่างมาก
"หลินหยาง? เสี่ยวเหยียน?"
เมื่อเห็นทั้งสองคนหม่าฟงก็ตกใจ
ชายคนนี้ไม่ใช่ถูกหม่าไห่ขังไว้ไม่ใช่หรอ? หลินหยางแปลกใจ
"หม่าฟง คุณคิดจะทำอะไร?" ซูเหยียนรีบพูด
"คุณวางใจได้ ผมไม่ทำอะไรกับคุณ..." หม่าฟงหดหัว สายตาที่มองซูเหยียนแปลกเล็กน้อย
สิ่งนี้ทำให้หลินหยางแปลกใจ
จริงๆ แล้วเขาไม่รู้ว่าหม่าไห่ได้เตือนหม่าฟงอย่างรุนแรง ทำให้เขาตายสนิท และไม่กล้ามาทำอะไรกับซูเหยียน ถ้าเขากล้าที่คิดจะทำอะไรกับซูเหยียน หม่าไห่จะจัดการหม่าฟงโดยตรง
หม่าฟงไม่เคยเห็นพ่อเขามีท่าทางที่บ้าคลั่งแบบนี้มาก่อน เขาเกือบจะหยิบมีดมาให้หม่าฟงสาบานด้วยเลือด
หม่าฟงไม่เคยเห็นพ่อเขามีท่าทางแบบนี้กับลูกตัวเองมาก่อน
เขารู้ว่าซูเหยียนไม่ใช่ผู้หญิงที่เขาจะคาดหวังจะได้ครอบครองอีกต่อไปในชีวิตนี้
แต่...หลินหยางไม่เหมือนกัน
"หลินหยาง เห็นแก่ซูเหยียน ผมจะไม่ทำอะไรคุณ แต่รูปภาพนี้ คุณต้องขายให้ผม!" หม่าฟงกัดฟันพูด
"ถ้าเกิดผมไม่ขายหล่ะ?" หลินหยางถามกลับ
"งั้นก็อย่าหาว่าผมไม่เกรงใจ!" หม่าฟงพูดด้วยความโมโห
เมื่อสิ้นเสียง คนรอบๆ เขาก็ล้อมเข้ามา
ปรมาจารย์หลิวเห็นท่าเข้าก็รีบแจ้งตำรวจ
หลินหยางถอนหายใจและเอ่ยปาก: "ผมจะโทรหาพ่อของคุณละกัน"
"หลินหยาง ผมรู้ว่าคุณรู้จักกับพ่อของผม แต่คุณค่าของภาพวาดนี้ไม่คู่ควรกับมิตรภาพระหว่างคุณกับพ่อของผม เขาไม่มีทางไว้หน้าคุณแน่" หม่าฟงตะโกน
หากนี่คือผลงานที่แท้จริงของกู้ไค่จือ เขาเชื่อว่าพ่อของเขาจะยืนเคียงข้างเขาอย่างแน่นอน
"รอผมโทรเสร็จค่อยว่ากัน" หลินหยางหยิบโทรศัพท์ออกมา โทรหาหม่าไห่
"คุณหลิน.."
"ลูกชายของคุณอยู่ด้านหน้าผม" หลินหยางพูดตรงๆ
หม่าไห่ซึ่งนั่งอยู่ในห้องทำงาน จู่ๆ ก็ลุกขึ้น ตาเบิกกว้าง ผ่านไปครู่หนึ่ง เขาก็ถามขึ้นอย่างรวดเร็ว: " เขา เขาทำอะไร?"
"เขายังไม่ได้ทำอะไร แค่เรียกคนมาล้อมผมเอาไว้"
"หนึ่งนาที ให้เวลาผมหนึ่งนาที...ไม่ สามสิบวิ!" หม่าไห่ตะโกนอย่างสั่นเทาและรีบร้อน จากนั้นจึงกดโทรศัพท์ของหม่าฟงอย่างบ้าคลั่ง
"พ่อ?" หม่าฟงรับสายและส่งเสียงด้วยความตกใจ
"คุกเข่าลง! !" หม่าไห่คำรามอย่างรุนแรงในอีกด้านของโทรศัพท์
หม่าฟงตกใจกลัวสองขาอ่อน คุกเข่าลงไปดังปัก
ดวงตาของคนรอบข้างร่วงหล่นลงบนพื้น
"คุณชายหม่า ไม่จำเป็นต้องมีมารยาทขนาดนี้ก็ได้" หลินหยางรีบพูด
จากนั้นก็ไม่รอให้หม่าฟงพูดอะไร ชายชุดดำหลายคนรีบวิ่งผ่านมาจากฝูงชน
"อาหยิง? อาหยาน? พวกคุณมาได้ยังไง?" หม่าฟงกล่าวด้วยความประหลาดใจ
"จัดการ!" อาหยานตะโกนออกมา
คนเหล่านั้นชกและเตะชายที่ล้อมรอบอยู่
ทุกอย่างวุ่นวาย
"อาหยาน คุณทำอะไรหน่ะ? นั่นคือคนของผมนะ!" หม่าฟงตะโกนอย่างเร่งรีบ
แต่คนเหล่านี้ไม่มีแพลนที่จะหยุดเลย
ไม่นาน คนเหล่านั้นก็ถูกจัดการจนลงไปนอนกองอยู่บนพื้น ใบหน้าบวมแดง
"ลากกลับไป" อาหยานพูด
ชายทั้งสองคนเดินเข้ามาลากหม่าฟงออกไป
"พวกคุณทำอะไรหน่ะ? ปล่อยผม! รีบปล่อยผมเดี๋ยวนี้!" หม่าฟงรีบตะโกน
"คุณชาย ขอโทษด้วย คุณท่านบอกให้หักแขนขาทั้งหมดของคุณ หลังจากรักษาหายให้ส่งคุณไปต่างประเทศ คุณผู้ชายบอกไว้แล้ว หลังจากนี้ถ้าเกิดหาเรื่องคุณหลินและคุณผู้หญิงซูอีก ตัดขาดแน่ ครั้งนี้คุณผู้ชายพูดจริง" บอดี้การ์ดที่ชืออาหยานพูดเสียงต่ำ
เมื่อหม่าฟงได้ยินก็อึ้งตาค้าง
ไม่นาน พวกของหม่าฟงก็ถูกลากออกไป
ทุกคนตกใจ มองไปที่หลินหยางด้วยสายตาอึ้ง
คนคนนี้เป็นเทพเจ้าเทวดามาจากไหน?
แม้แต่คุณชายตระกูลหม่ายังถูกจัดการ?
น่ากลัวเกินไปแล้ว?