บทที่ 92 พลาดโอกาสไปต่อหน้าต่อตา

เช้าวันรุ่งขึ้น หลินหยางไปที่บริษัท เปิดการประชุม และเอาสูตรยาโรคโพรงจมูกอักเสบให้กับหม่าไห่

หม่าไห่รับสูตรยาไปด้วยมือสั่นๆ เขาแทบจะยืนไม่ไหว

บ่ายวันนั้น ข่าวที่ทำลายโลกมาจากเมืองเจียงเฉิน

สูตรยาที่รักษาโรคโพรงจมูกอักเสบอันใหม่จากหยางหัวกรุ๊ป มีความก้าวหน้าอย่างมาก และคาดว่าจะเปิดตัวใบสั่งยารักษาโรคจมูกอักเสบชนิดรุนแรงทางออนไลน์ได้ในอนาคตอันใกล้

ทันทีที่มีข่าวออกมา ผู้ป่วยโรคโพรงจมูกอักเสบจากทั่วโลกต่างเดือดดาล

หยางหัวกรุ๊ปกลายเป็นเป้าหมายของคนทำงานด้านสื่ออีกครั้ง

หม่าไห่ได้เริ่มเตรียมการสำหรับบริษัทสู่สาธารณะแล้ว

บริษัทของซูเหยียนเองก็ก้าวหน้าไปมากเช่นกัน เมื่อปราศจากการคุกคามของจางเป่าชวี่ ทุกอย่างก็ราบรื่น

เมื่อถึงสิ้นเดือนก็ใกล้ถึงวันเกิดของผู้เฒ่าตระกูลจาง ตระกูลนี้จึงอยู่นิ่งๆ

ครอบครั้วทั้งสี่คนนั่งแท็กซี่ไปใจกลางเมืองเพื่อเลือกของขวัญวันเกิดให้ผู้เฒ่าจาง

ซูกวงไม่ได้มีความคิดอะไร จางชิงหยูคิดไปคิดมา และตัดสินใจเลือกเครื่องประดับทองและเงินเพื่อให้เป็นของขวัญ ไม่จำเป็นต้องเป็นอะไรเริศหรู แค่เป็นของที่ดูแพงก็พอ

เธอไม่ได้คาดหวังว่าการทำเช่นนี้จะทำให้ตระกูลจางดูถูกตัวเอง อย่างไรก็ตามตอนนี้เธอถูกคนตระกูลจางตราหน้าว่าเป็นหัวขโมย เธอหวังว่าตัวเองจะยังสามารถยืนอยู่ในตระกูลจางและเป็นคนของตระกูลจางได้

หลินหยางเดินไปรอบๆ ใจกลางเมืองกับซูเหยียน หลังจากเดินตามร้านค้าไม่กี่แห่ง เธอก็ไม่พบสิ่งใดที่พอใจ

ซูเหยียนรู้สึกลำบากใจเป็นพิเศษ

ดวงตาของหลินหยางเป็นประกาย เอ่ยปาก: "งั้นพวกเราลองไปเดินที่ถนนกู่หวานกันดีไหม"

"ถนนกู่หวาน?"

"ฉันได้ยินว่าคนเฒ่าคนแก่ชอบการประดิษฐ์ตัวอักษรและการวาดภาพ ให้ของเหล่านี้ดีกว่าการเขียนตัวอักษรได้อย่างไร? พวกเราไปเดินที่ถนนกู่หวานอักษรวิจิตรศิลป์สักคู่?" หลินหยางยิ้ม

"แต่...ไม่เข้าใจการประดิษฐ์ตัวอักษรและภาพวาดโบราณ ฉันได้ยินมาว่ามันลึกซึ้งมาก ถ้าไม่ระวัง พวกเราอาจจะเป็นอะไรไปนะ..." ซูเหยียนลังเล

"พวกเราไม่ได้ไปซื้อของแท้ เพียงแค่ซื้อของถูกและดี

"เอ่อ ไปดูกันเถอะ" ซูเหยียนกำลังระมัดระวังเล็กน้อย

หลินหยางไม่ได้สนใจอะไร เดินเข้าไปในถนนกูหวาน

ต้องบอกว่าที่นี่มีชีวิตชีวามาก แต่คนที่มาที่นี่ส่วนใหญ่เป็นวัยกลางคนและวัยชรา และคนหนุ่มสาวไม่ค่อยให้ความสนใจเรื่องนี้

ทั้งสองมองไปรอบๆ ราวกับคนเฒ่าคนแก่เดินไปในสวนดอกไม้

ซูเหยียนแปลกใจอย่างเห็นได้ชัด แต่ก็ตกเป็นเป้าหมายของบางคนเช่นกัน

เพราะผู้หญิงที่สวยเช่นนี้ ยากที่จะได้พบเจอ

"คุณผู้หญิง อยากได้รูปไหม? ผมมีผลงานของถังปั๋วหู่ สามหมื่นหนึ่ง!" ชายที่มีปากแหลมและแก้มลิงเอนตัวลงมากระซิบ

ซูเหยียนส่ายหน้าอย่างรวดเร็ว

"ถังปั๋วหู่ ไม่ชอบหรอ? งั้นอู่เต้าจื่อหล่ะ? หยานลี่เปิ้นหล่ะ? ไม่ชอบ ผมยังมีของกู้ไค่จือด้วย ทั้งหมดสามหมื่น...แพงหรอ? สามพัน...ไม่โอเคสามร้อยก็ได้..."

ซูเหยียนรู้สึกมึนงง ตกใจกับคำพูดของพ่อค้าหาบเร่ รีบลากหลินหยางออกไป

หลินหยางยิ้มอย่างขมขื่น

จนถึงเวลานี้ สายตาของหลินหยางก็ตกไปอยู่บนภาพที่แขวนอยู่หน้าร้าน

เขาจ้องไปที่ภาพวาดเป็นเวลานาน

"เจ้าของร้าน ภาพชางเยว่ของกู้ไค่จือเท่าไหร่?"

"หนึ่งแสน" ชายอ้วนตะโกนออกมาจากร้าน

"หนึ่งแสนหรอ?" ซูเหยียนตกใจ

"สีหมึกดำ นี่มันของก๊อบชั่น หนึ่งแสนเลยหรอ!"

"ใครๆ ก็รู้ว่าภาพชางเยว่ของกู้ไค่จือหายไปตั้งนานแล้ว ราคาตลาดไม่กี่พันหรือไม่กี่หมื่น คุณจะใจดำขายหนึ่งแสนเลยหรอ!"

"ใช่!"

คนที่เดินผ่านชี้ไปมา

เมื่อเจ้าของร้านได้ยินก็รู้สึกปวดหัว เขาตะโกนออกมา: "พวกคุณเข้าใจอะไร? ภาพวาดของผมนี้เป็นภาพวาดธรรมดาหรอ นี่คือแบบจำลองที่ดีที่สุดในท้องตลาด ว่ากันว่าไม่ได้ต่างจากของจริง"

"ให้ตายเถอะ คุณเคยเห็นของจริงหรอ แล้วมาบอกว่ามันไม่ต่างจากของจริง!"

"ใจดำ!"

คนที่เดินผ่านไปมาหยุดด่า

"ไปไปไป พวกคนจนที่ซื้อไม่ได้ รีบไปจากร้านของผม!"

เจ้าของร้านพูดด้วยความโมโห

"ห่อให้ผม" หลินหยางตะโกนออกมาในเวลานี้

เมื่อสิ้นเสียง ทุกอย่างในสถานที่ก็เงียบลง

ทุกคนหันหน้าไปมองหลินหยาง ราวกับว่าพวกเขากำลังดูสัตว์ประหลาด

เจ้าของร้านรู้สึกดีใจ รีบตอบ: "โอเค! โอเค! ผมจะรีบห่อให้เดี๋ยวนี้!"

"หลินหยาง คุณทำอะไรหน่ะ?" ซูเหยียนรีบร้อน: "เจ้าของร้าน เขาแค่ล้อเล่น พวกเราไม่เอา พวกเราไม่ได้มีเงินขนาดนั้น..."

"อย่าไปฟังเธอพูด ห่อให้ผม ผมมีเงิน" หลินหยางพูด