บทที่ 945 แค่พวกเขายังทำอะไรผมไม่ได้!

หลังจากหนานกงเมิ้งออกคำสั่ง ยอดฝีมือของตระกูลหนานกงเข้าปิดล้อมหลินหยางทันที

สถานการณ์ตาลปัตรอย่างกะทันหัน

ถ้าหากมียอดฝีมือของตระกูลหนานกงเข้าร่วมด้วย ถึงคนแซ่หลินจะแข็งแกร่งมากแค่ไหนก็ต้านไม่อยู่แน่นอน!

อย่างไรก็ตาม สองมือหรือจะสู้สี่แขน!

"พี่หลิน!" ปี้เจินตะโกนด้วยเสียงที่แทบจะกรีดร้อง

"จบเลย คราวนี้จบแล้ว พวกเราต้องตายอยู่ที่นี่แน่!" อันหยวนก็ตกใจกลัวมากเช่นกัน

"หัวหน้าตระกูล! แบบนี้เสียมารยาทเกินไปหรือเปล่า?"

สมาชิกเก่าคนหนึ่งของตระกูลหนานกงเดินเข้าใกล้หนานกงเมิ้ง พูดเสียงเบา "คนคนนี้เป็นคนของนิกายตงหวง! ถ้าหากพวกเราร่วมมือกับตระกูลน่าหลานเล่นงานคนคนนี้ แบบนี้ไม่เท่ากับล่วงเกินนิกายตงหวงเหรอ? เกรงว่าถึงเวลาจะมีปัญหาเพิ่มขึ้นก็ได้!"

"คุณคิดมากเกินไปแล้ว! ท่าทีของเราที่มีต่อนิกายตงหวงก็ไม่ได้ถึงขั้นให้ความสำคัญ ถ้าหากสามารถเป็นพันธมิตรกันก็ดี แต่ถ้าไม่ ก็ไม่จำเป็นต้องกังวลมากเกินไป" หนานกงเมิ้งยิ้มเล็กน้อยแล้วพูด ในแววตาเต็มไปด้วยความมั่นใจ

"หัวหน้าตระกูล ความหมายของคุณคือ…"

"พวกคุณต้องเข้าใจด้วย นิกายตงหวงในปัจจุบันแบ่งพรรคแบ่งฝ่าย ถึงคนคนนี้จะมีความสามารถที่ไม่ธรรมดา แต่อยู่ในนิกายตงหวง อย่างมากก็เป็นได้แค่เจ้าตำหนัก! แค่เจ้าตำหนักของนิกายตงหวง มีอะไรน่าใสใจ? หรือคุณคิดว่าตระกูลหนานกงต้องไว้หน้าคนที่เป็นแค่เจ้าตำหนักคนหนึ่งของนิกายตงหวง?" หนานกงเมิ้งยิ้มเล็กน้อยแล้วพูด

ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วย

"เมื่อเทียบกับคนของนิกายตงหวง ตระกูลน่าหลานดีกว่าเยอะ เดิมทีงานประชุมสรรหาคู่แต่งงานครั้งนี้ก็เตรียมเพื่อน่าหลานเทียนอยู่แล้ว! พวกเราจะเปลี่ยนสถานการณ์อย่างกะทันหันได้ยังไง?"

"แต่ว่า…เจ้านิกาย น่าหลานเทียนแพ้แล้ว…" คนที่อยู่ด้านข้างพูดเสียงเบา

"เรื่องนี้ไม่สำคัญ ขอเพียงพวกเราไม่ยอมรับความพ่ายแพ้ของเขา! เขายังคงเป็นผู้ปราดเปรื่องอันดับสิบเหมือนเดิม! สิ่งที่พวกเราต้องการไม่ใช่ความสามารถของน่าหลานเทียน แต่เป็นทั้งตระกูลน่าหลานที่อยู่เบื้องหลังของเขา ไปเถอะ! ไปจับตัวคนคนนั้นให้ได้! อย่าฆ่าเขา เอาไปขังไว้ก่อน ผมรู้สึกว่าบางที ในอนาคตเราอาจจะสามารถใช้คนคนนี้ต่อรองกับนิกายตงหวง" หนานกงเมิ้งพูดอย่างยิ้มแย้ม

"ครับ หัวหน้าตระกูล!"

คนของตระกูลหนานกงตัดสินใจยืนอยู่ฝั่งของน่าหลานเทียนแล้ว

แขกทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์เริ่มพากันก้าวถอยหลัง ไม่มีใครอยากเข้าไปยุ่งเรื่องนี้

อย่างไรก็ตาม ไม่มีใครกล้าล่วงเกินทั้งสองตระกูลใหญ่

"พี่หลิน พวกเราต้องไปจากที่นี่แล้ว! รีบตามฉันมา!" ปี้เจินพุ่งเข้าไปหยุดอยู่ตรงหน้าหลินหยาง กระชากแขนของเขาแล้วพูด

หลินหยางไม่มีท่าทีที่จะขยับตัว

"ไม่ต้องรีบนอน" เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย

"คุณ…"

ปี้เจินรู้สึกร้อนใจ ต้องการเกลี้ยกล่อมต่อ

แต่ยอดฝีมือของตระกูลหนานกงและน่าหลานเริ่มเข้ามาปิดล้อม

ถ้าหากยังไม่ไปไม่ทันแน่

"ไอ้คนสมองทื่อ!"

ปี้เจินพูดด่าทิ้งใคร หลังจากนั้นพุ่งเข้าไปจับมือของอันหยวนแล้ววิ่งออกไปทางด้านนอกโดยไม่สนใจหลินหยางอีก

ถ้าหากยังไม่ไป พวกเธอจะหนีไม่รอดสักคน

ปี้เจินไม่ต้องการให้คนสมองทื่อคนนี้ลากตนเองเข้าไปเกี่ยวข้องด้วย

แต่ทันทีที่เธอเพิ่งเคลื่อนไหว

ฟิ้ว!

มีร่างของคนคนหนึ่งพุ่งเข้ามา ซัดฝ่ามือใส่หัวไหล่ของพวกเธอทั้งสองคน

คนทั้งสองที่ไม่ทันระวังโดนกระแทกจนล้มลงพื้น กระดูกที่อยู่บนหัวไหล่แทบแตกหัก

หันไปมอง พบว่าคนที่หยุดพวกเธอคือหนานกงหยุนชิว

"เผาบ้านของตระกูลหนานกงแล้วคิดจะหนีไปไหน?" หนานกงหยุนชิวพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา

ปี้เจินและอันหยวนหน้าถอดสีทันที

อันที่จริงทักษะการต่อสู้ของพวกเธอไม่ได้ถือว่าแข็งแกร่งมาก พวกเธอเป็นคนใช้วิชาแพทย์ จะเป็นคู่ต่อสู้ของหนานกงหยุนชิวได้อย่างไร

"คุณคิดจะทำอะไร?" ปี้เจินกัดฟันพูด

"ทำอะไร? กล้าก่อความวุ่นวายในตระกูลหนานกง! ฮึ่ม! จับตัวไปขังเอาไว้ก่อน ฉันจะไปคิดบัญชีกับพวกเธอทีหลัง!" หนานกงหยุนชิวหรี่ตาลงยิ้มอย่างเย็นชา

ยอดฝีมือของตระกูลหนานกงที่อยู่ด้านหลังรีบไปจับตัวคนทั้งสองทันที

ในขณะเดียวกัน ทางด้านของหลินหยางก็มียอดฝีมือจำนวนมากรุมล้อมเข้ามา