บทที่ 946 คุณเป็นใครกันแน่?

อวดดี!

อวดดีจนไม่มีที่สิ้นสุด!

ไม่ว่าจะเป็นใครก็ไม่เคยเห็นคนที่อวดดีขนาดนี้

จินซื่อหมิงพูดได้ว่าให้เกียรติเขาและแสดงความจริงใจอย่างมาก!

เพราะคนของคฤหาสน์จินซื่อมาเพราะเขา การทำเช่นนี้เป็นการทำให้ตระกูลน่าหลานและตระกูลหนานกงขุ่นเคือง ซึ่งนี่เป็นราคาที่ต้องจ่ายไม่น้อย

เขายินดีที่จะแสดงจุดยืนเพื่อคนที่มีพรสวรรค์เหล่านี้

อย่างไรก็ตามหลินหยางได้พูดออกมาแล้ว!

ไม่สนใจอะไรเกินไปแล้วรึเปล่า?

เขาบ้าไปแล้วหรอ?

หรือเขาไม่มีสมอง?

เขาไม่รู้ถึงผลลัพธ์ที่จะเกิดขึ้นจากการพูดแบบนี้หรอ?

"ตอนนี้...มันจบแล้วจริงๆ..." อันหยวนพูดด้วยสีหน้ามืดหม่น

ปี้เจินหลับตา ไม่พูดอะไร ใบหน้าของเธอหมดหวัง

สถานที่นั้นกำลังเดือดดาล

ตามที่คาดการณ์ไว้

คนของคฤหาสน์จินซื่อโมโห

"ไอเด็กตัวเหม็น คุณพูดอะไร?" ผู้หญิงผมสั้นข้างๆ ชายชราก้าวไปข้างหน้าและจ้องไปที่: "คุณกล้ามา! คุณมันไอสารเลว!"

"ไม่รู้จักทำตัวดีๆ!" ชายร่างใหญ่คนหนึ่งโกรธมาก เขาอยากจะเข้าไปต่อยหลินหยางให้ฟันร่วงลงฟื้น

หนานกงเมิ้งหัวเราะออกมา: "เจ้าคฤหาสน์จิน ดูเหมือนว่าความใจดีของคุณจะไม่ได้รับการชื่นชมจากผู้อื่น!"

สีหน้าของจินซื่อหมิงเคร่งขรึมอย่างมาก เขากดความโกรธเอาไว้ในใจ จ้องไปที่หลินหยางและพูด: "ชายหนุ่ม ผมยอมรับ คุณมีพรสวรรค์จริงๆ แต่คุณต้องเข้าใจสถานการณ์ของคุณด้วย! คุณก็แค่ตัวคนเดียว! คุณเอาชนะตระกูลหนานกงและตระกูลน่าหลานไม่ได้! ตอนนี้นอกจากคฤหาสน์จินซื่อของผมแล้ว ไม่มีใครจะปกป้องคุณได้! คุณมานี่ ยืนอยู่ด้านหลังผม! ผมจะพาคุณออกไปจากที่นี่อย่างปลอดภัย! เข้าใจไหม? ไม่งั้นวันนี้คุณก็คงกลายเป็นศพที่นี่!"

"ผมซาบซี้งในความหวังดีของเจ้าคฤหาสน์จิน แต่ผมยังยืนยันคำเดิม ไม่มีใครสามารถทำอะไรผมได้!" หลินหยางส่ายหน้าอีกครั้ง และยังคงมีทัศนคติเช้นเดิม

"คุณ..." จินซื่อหมิงพูดไม่ออก

"ดี ไอสุนัขไม่รู้จักกลัวตาย! คุณทำให้ตระกูลหนานกงและตระกูลน่าหลานขุ่นเคืองแล้ว! เหมือนคุณอยากจะมีเรื่องกับคฤหาสน์จินซื่อด้วยหรอ?" หญิงผมสั้นคนก่อนถามด้วยความโกรธ

"ผมไม่สนใจ"

หลินหยางพูดออกไปโดยตรง

เมื่อคนของคฤหาสน์จินซื่อได้ยินก็แทบจะระเบิดออกมา

จินซื่อหมิงตัวสั่นยิ่งกว่า

ในตอนนี้ใบหน้าของเขาไร้สีสัน

"ฮ่าๆๆๆๆ!" หนานกงเมิ้งหัวเราะ: "เจ้าคฤหาสน์จิน ความเมตตาของคุณกำลังได้รับการปฏิบัติเหมือนของไร้ค่า! ผมว่าคุณอย่าเข้ามายุ่งเรื่องนี้ดีกว่า ให้ผมจัดการเขาเอง!"

หนานกงเมิ้งยิ้มและโบกมือ และยอดฝีมือของตระกูลหนานกงก็เข้าไปอย่างไม่ลังเล

"ลงมือ! ทำลายเขา!"

น่าหลานเทียนไม่ลังเล หันหน้าและพูดเบาๆ เพื่อบอกให้ยอดฝีมือตระกูลน่าหลานเข้าไปลงมือพร้อมกัน

เขารู้ว่าความแข็งแกร่งของหลินหยาง แค่คนของตระกูลหนานกงคงจะไม่เพียงพอ

เป้าหมายของเขาไม่ใช่การจัดการหลินหยาง แต่ต้องการทำให้เขาพิการ

เมื่อเขาพิการแล้ว! การต่อสู้ของผู้ปราดเปรื่องก่อนหน้านี้ก็ไม่สำคัญแล้ว!

บนโลกนี้ไม่มีใครสามารถคุกคามตำแหน่งอันดับของเขาได้

ดวงตาของน่าหลานเทียนเต็มไปด้วยความบ้าคลั่ง เมื่อเห็นยอดฝีมือของตระกูลน่าหลานและตระกูลหนานกงเข้าไปล้อมหลินหยางอีกครั้ง เขาก็อดไม่ได้ที่จะเดินไปด้านหน้าสองสามก้าว

เขายังต่อสู้ได้อีก

เขาอยากจะหาโอกาสที่จะทุบกระดูกแขนขาของชายคนนี้และฉีกเส้นเอ็นด้วยมือของเขาเอง

เขาอยากจะฝังอัจฉริยะคนนี้ด้วยตัวของเขาเอง!

คนโดยรอบเบิกตากว้าง

ปี้เจิน อันหยวนหมดหวัง

หนานกงหยุนชิวตื่นเต้น ตาจ้องมองหลินหยาง หยิบโทรศัพท์ออกมาถ่ายภาพ

เธออยากจะเห็นภาพที่หลินหยางคุกเข่าร้องขอความเมตตาเหมือนลูกสุนัขไม่ไหวแล้ว

ในเวลานี้ คนของตระกูลหนานกงสองคนยืนด้านหน้าหลินหยาง ยื่นมือออกไป จับไหล่ของเขา

"จับไว้"

เสียงตะโกนดังขึ้น

หลายคนส่งเสียง ล็อกไปที่แขนขาของเขาเพื่อไม่ให้เขาหนี

ลมหายใจของทุกคนหยุดนิ่ง

แต่ในชั่วพริบตา...

คัง! คัง! คัง! คัง...

ทันใดนั้นเสียงร้องของกระบี่ก็ดังขึ้น

จากนั้นเขาก็เห็นภาพที่ตามมาข้างหลินหยางที่แกว่งไปแกว่งมา จากนั้นแสงกระบี่หลายอันก็ผ่านไป

ยอดฝีมือของตระกูลหนานกงที่จะเข้ามาจับหลินหยางหยุดและนิ่งอยู่กับที่