บทที่ 947 ผมคือเจ้านิกาย

"ว้าว!"

"เทพเจ้านิกายตงหวงหรอ?"

"เจ้านิกายคนใหม่...ของนิกายตงหวง? ?"

หนานกงเมิ้งเกือบจะกัดลิ้นตัวเองขาด

หนานกงหยุนชิวทรุดลงไปบนพื้น เบิกตากว้าง

"เขาคือเทพเจ้าตงหวงหรอ?" จินซื่อหมิงมีใบหน้าตกใจเช่นกันและจ้องหลินหยาง

เมื่อนึกถึงตอนที่ตัวเองพยายามจะชักชวนหลินหยาง ก็รู้สึกละอายใจ

คนแบบนี้...จะมาเข้าร่วมกับคฤหาสน์จินซื่อได้ยังไง?

"โกหก!"

น่าหลานเทียนลุกขึ้นมาและตะโกน: "นิกายตงหวงแตกสลายไปนานแล้ว จะมีเจ้านิกายคนใหม่ได้ยังไง? ผมว่าเจ้านิกายคนนี้ต้องเป็นตัวปลอมแน่ๆ! !"

"แหวนศักดิ์สิทธิ์ตงหวงอยู่นี่ จะตัวปลอมได้ยังไง?"

หลินหยางยกมือของตัวเอง มองน่าหลานเทียน: "อีกทั้งผมจะเป็นตัวจริงหรือไม่ จะมีประโยชน์อะไร? สิ่งที่สำคัญที่สุดคือตอนนี้ผมควบคุมสถารการณ์ที่นี่แล้ว!"

เมื่อสิ้นเสียงคนของนิกายตงหวงก็พุ่งออกมาจำนวนนับไม่ถ้วน ล้อมรอบที่แห่งนี้เอาไว้ ไม่ให้ออกไปไหน

ทุกคนมองไปรอบๆ ด้วยความตกใจ

คนที่มานั้นคือผู้แข็งแกร่งของนิกายตงหวง คนระดับต่ำที่สุดคือตัวแทนของแต่ละตำหนัก แม้แต่ศิษย์ยังเป็นศิษย์ชั้นยอด

การรวมกลุ่มที่สูงส่งเช่นนี้ มีเพียงนิกายตงหวงเท่านั้นที่ทำได้

"อ๊า? นั่นคือเสวฮวนหัวหน้าตำหนักพั่วเฟิงหรอ? ผมรู้จักเขา!"

"แล้วยังมีอาวุโศหลี่ซานด้วย! เขาก็มาด้วยหรอ!"

"หัวหน้าตำหนักฮวนเหอก็มาด้วย!"

แขกหลายคนต่างรู้จักคนของนิกายตงหวงเป็นจำนวนมาก

การปรากฏตัวของคนเหล่านี้เหมือนเป็นการยืนยันสิ่งที่หลิวหม่ากล่าว

คนที่เผชิญหน้าอยู่นี้ คือเจ้านิกายตงหวงอย่างแท้จริง!

น่าหลานเทียนเงียบลง

เขากำหมัดแน่น รู้สึกโมโห แต่เขารู้ว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลามาโมโห ต้องทำการหนีอย่างว่องไวที่สุด!

สำหรับหนานกงเมิ้ง เขาไม่คิดเช่นนั้น

เขาได้สติกลับมาและยิ้ม หัวเราะและพูด: "ฮ่าๆๆๆ ที่แท้คุณหลินก็คือเจ้านิกายตงหวง! ผมไร้มารยาทจริงๆ! เจ้านิกายหลินยังหนุ่มขนาดนี้แต่กลับได้เป็นเจ้านิกายตงหวง นับว่าเป็นชายหนุ่มที่มีความสามารถ ฮ่าๆๆๆ..."

ไอคนร้าย!

หลายคนสาปแช่ง

แต่หนานกงเมิ้งไม่สนใจ

เขาเดินเข้าไป พูดด้วยรอยยิ้มเล็กน้อย: "เจ้านิกายหลิน ทั้งหมดนี่เป็นความเข้าใจผิดกัน! หนานกงเมิ้งรู้แล้วว่าผิด! โปรดอย่าได้ถือโทษโกรธ เอาอย่างงี้ ผมตกลงเรื่องงานแต่งของเยี่ยนหลัว วันนี้พวกเราจะเป็นครอบครัวเดียวกัน ตั้งแต่วันนนี้หนานกงและนิกายตงหวงก็จะเป็นพันธมิตรกันอย่างเป็นทางการ คุณว่ายังไง?"

ทุกคนต่างชื่นชม

ก่อนหน้านี้หนานกงเมิ้งอยากจะฉีกหลินหยางเป็นชิ้นๆ ตอนนี้กลับเปลี่ยนท่าทางไปจากก่อนหน้านี้อย่างรวดเร็ว

หลินหยางไม่สนใจและเหลือบมองหนานกงเมิ้ง ถามอย่างเฉยเมย: "ยาแก้พิษของดอกปลิดชีพหล่ะ?"

"ยาแก้พิษดอกปลิดชีพหรอ?" หนานกงเมิ้งผงะ: "เจ้านิกายต้องการสิ่งนี้หรอ?"

"ใช่ มีปัญหาหรอ?" หลินหยางพูดอย่างไร้อารมณ์

หนานกงเมิ้งเกิดความสงสัยและมองหลินหยาง

อันที่จริงเขาได้รวบรวมยาแก้พิษของดอกปลิดชีพเอาเป็นสินสอดในการแต่งงาน

หลายคนไม่สนใจดอกปลิดชีพเหล่านี้ แต่ไม่รู้ว่าทำไมว่ามีดอกปลิดชีพแล้วจะกลายเป็นพิษที่รุนแรงที่สุดในโลกได้

นี่คืออาวุธร้ายแรง

ทำไมเจ้านิกายหลินคนนี้ถึงต้องการยาแก้พิษ แต่ไม่ต้องการพิษกันแน่?

"เจ้านิกายหลินอยากได้ดอกปลิดชีพนั้นไม่มีปัญหา! ฮ่าๆๆ อันที่จริงสิ่งนี้กลายเป็นสินสอดของลูกสาวผมแล้ว คุณแค่ต้องแต่งงานกับลูกสาวของผมและของสิ่งนี้จะอยู่ในมือทั้งสองของคุณ!" หนานกงเมิ้งพูดด้วยรอยยิ้มเล็กน้อย

"ไปเอามาให้ผมตอนนี้!" หลินหยางพูด

"เจ้านิกายหลิน!"

"ถ้าคุณไม่เอามาให้ผม ผมจะทำลายตระกูลหนานกงของพวกคุณ!" หลินหยางพูดด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ ใช้มือของเขาข้างหนึ่งจับไปที่คอของหนานกงเยี่ยนหลัว

"อึก..."

หนานกงเยี่ยนหลัวส่งเสียงเบาๆ คอของเธอค่อยๆ เปลี่ยนรูปร่างไปตามการบีบของหลินหยาง ยากที่จะหายใจ

"อ๊า?"

ทุกคนตกใจ