บทที่ 955 สิ่งที่ผมเชี่ยวชาญไม่ใช่ทักษะการต่อสู้

ทันใดนั้นมีฝูงชนล้มระเนระนาด ผู้ชมเจ็ดชนโดนกระแทกใส่จนกระอักเลือดหมดสติไปโดยตรง คนที่โดนหลินหยางชนคนเเรกถึงกับได้รับบาดเจ็บสาหัสเจียนตาย

"หา?"

ผู้คนที่อยู่โดยรอบตกใจจนเหงื่อแตกและตัวสั่น

"พี่หลิน!"

ปี้เจินตะโกนเสียงดังออกมาโดยไม่รู้ตัว

"เจ้านิกาย! คุณเป็นอะไรหรือเปล่า?"

หลิวหม่าและคนอื่นพุ่งเข้าไป

"อย่าเข้ามา!"

หลินหยางตะคอกเสียงเบา ใช้มือพยุงร่างกายของตนเองลุกขึ้น

"นี่เป็นการต่อสู้ของผมและผู้อาวุโสหนานกง ไม่ว่าใครก็ห้ามเข้ามายุ่ง ถ้าหากวันนี้ผมเป็นฝ่ายแพ้! นั่นก็หมายความว่าผมยังมีความสามารถไม่มากพอ!" หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงที่แหบแห้ง

หลิวหม่าและคนอื่นอ้าปาก แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไร

"เจ้านิกายหลิน ผมหวังอย่างยิ่งว่าจะไม่ได้เป็นศัตรูกับคุณ ถ้าหากได้เป็นพันธมิตรกับผู้ปราดเปรื่องที่น่าทึ่งแบบคุณ! ตระกูลหนานกงของผมไม่มีอะไรให้กังวลอีกแล้ว แต่น่าเสียดาย ผมจำเป็นต้องสู้เพื่อตระกูลหนานกง!" หนานกงธงพูดด้วยสีหน้าที่เจ็บปวดและเสียดาย

"ผู้อาวุโสไม่ต้องกังวล! ผมสัญญา ถ้าหากคุณแพ้ ผมจะเหลือทางรอดสุดท้ายไว้ให้ตระกูลหนานกงพิจารณา!" หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงที่แหบแห้ง

"เรื่องนี้คงไม่จำเป็น เพราะผมไม่แพ้คุณแน่นอน!"

หนานกงธงตะคอกด้วยความโกรธ หลังจากนั้นพุ่งตรงเข้าไปหาหลินหยางราวกับสิงโตคลั่ง

ทันทีที่เท้าของเขาดีดตัว มีความรู้สึกเหมือนฟ้าดินกำลังสั่นสะเทือน

"กษัตริย์ซวนหยวนสู้อย่างไร้กังวล จูลู่จินทำสงครามไม่หยุดพัก เทพสรวงสวรรค์ประทานยันต์ ก้าวสู่แท่นบูชาเนื้อสรวงสวรรค์"

"ซานเหมิน! เปิด! ตู้เหมิน! เปิด!"

เสียงคำรามดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง

ความแข็งแกร่งของหนานกงธงที่เปิดประตูตุ้นเจี่ยสี่ด้านบรรลุถึงระดับที่ไม่สามารถอธิบายด้วยคำพูด

วินาทีนี้ ลมหายใจของทุกคนหยุดชะงัก

มันคือการชะงักของจริง

กลิ่นอายที่ถูกปลดปล่อยออกมาจากร่างกายของหนานกงธงรุนแรงมากเกินไป เพียงแค่เข้าใกล้นิดเดียวทำให้ไม่สามารถหายใจได้ปกติ

หลิงหม่าและคนอื่นแบกรับไม่ไหว ทำได้แต่ถอยให้ห่าง

โดยรอบของคนทั้งสองกลายเป็นพื้นที่โล่งกว้างขนาดใหญ่

เห็นเพียงหนานกงธงเริ่มเหวี่ยงแขนทั้งคู่ เงาหมัดและฝ่ามือก่อตัวขึ้นเป็นพยัคฆ์ร้ายพุ่งตรงเข้าไปหาหลินหยาง

หลินหยางรีบโคจรลมปราณจู่โจมออกไปเช่นกัน

แต่พละกำลังลมปราณของเขาที่เผชิญหน้ากับการจู่โจมสะท้านฟ้าสะเทือนดินของหนานกงธง มันไม่มีประโยชน์แม้แต่นิดเดียว

หลินหยางชกหมัดทั้งคู่ออกไป

ปัง! ปัง!

เขารู้สึกเพียงเหมือนกำปั้นของตนเองกระแทกใส่แผ่นเหล็กที่กำลังหมุนรอบตัวด้วยความเร็วสูง ไม่เพียงแค่ทำให้แขนทั้งสองข้างชาไปหมด ถึงขั้นมีความรู้สึกเหมือนกำลังจะโดนดูดเข้าไปด้วย…

เขารีบดึงแขนของตนเองกลับ

ถ้าหากยังไม่รีบดึงแขนกลับ เกรงว่าคงต้องถูกดูดเข้าไป โดนบดขยี้จนกลายเป็นเศษชิ้นเนื้อ…

แต่ในเวลานี้การป้องกันของเขาได้พังทลายลงแล้ว หนานกงธงกระหน่ำจู่โจมสายร่างกายของเขาอย่างบ้าคลั่ง

ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง…

หน้าอกของหลินหยางโดนหมัดและฝ่ามือนับไม่ถ้วนจู่โจมใส่ ร่างกายถอยหลังอย่างต่อเนื่อง เท้าที่เหยียบลงบนพื้นจมลงไปเป็นหลุมลึก

"คงจบแล้วมั้ง!"

ได้ยินเพียงหนานกงธงตะคอกเสียงดังอีกครั้ง ฝ่ามือทั้งสองข้างจู่โจมไปทางหัวใจของหลินหยางอย่างแรง

พู่!

หลินหยางกระอักเลือดออกมาโดยตรง ล้มลงบนพื้นที่เต็มไปด้วยรอยแตกร้าว

เศษฝุ่นลอยคลุ้งไปทั่ว เศษก้อนหินบินกระจาย

บนพื้นเต็มไปด้วยหลุม

ผู้คนที่อยู่โดยรอบรู้สึกเสียวสันหลัง ลืมตาอ้าปากค้าง

"นั้น…นั้นใช้มนุษย์จริงเหรอ?"

"เครื่องจักรสังหารชัดๆ!"

"นี่ก็คืออานุภาพของตุ้นเจี่ยแปดทิศเหรอ?"

"น่ากลัวมาก…สมกับที่เป็นวิชาต้องห้าม! พลังระดับนี้ มีใครบ้างที่สามารถต้านทาน?"

ทุกคนพูดพึมพำ มองไปทางหนานกงธงด้วยความตกตะลึง

แต่หลังจากที่การจู่โจมชุดนี้สิ้นสุดลง หน้าอกของหนานกงธงก็กระพือขึ้นลงอย่างแรง ตรงมุมปากมีคราบเลือดปรากฏให้เห็น

เห็นได้ชัด การฝืนเปิดประตูทั้งแปดสร้างความเสียหายให้ร่างกายของเขาอย่างมาก

เวลาครึ่งชั่วโมงไม่ได้ถือว่านาน ทุกวินาทีในตอนนี้คือการเผาผลาญพลังชีวิตของหนานกงธง…

"ท่านบรรพชน!"

คนของตระกูลหนานกงตะโกนด้วยความร้อนใจ

หนานกงธงยกแขนขึ้นบ่งบอกให้พวกเขาอย่าใจร้อน หลังจากนั้นมองไปทางหลินหยาง