บทที่ 956 เทพจุติมายังโลก

หนานกงธงได้สติกลับมาจากความตกตะลึงและพูดเสียงจริงจัง: "แค่ศิลปะการต่อสู้ทางการแพทย์แล้วยังไง? ทั้งชีวิตของผมนี้ได้เจอกับผู้ปราดเปรื่องศิลปะการต่อสู้ทางการแพทย์มานับไม่ถ้วน! มีตั้งหลายคนที่พ่ายแพ้ เจ้านิกายหลิน ถ้าคุณคิดจะพึ่งพาทักษะการต่อสู้ทางการแพทย์ของคุณเพื่อเอาชนะผมถือว่าคุณทำผิดพลาดอย่างใหญ่หลวง!"

"งั้นก็ลองดู" หลินหยางพูดอย่างนิ่งสงบ

ดวงตาของหนานกงธงควบแน่น ไม่ลังเล พุ่งเข้าไปเพื่อที่จะฆ่าเขา

หลินหยางกระตุกนิ้วของเขา

พัฟพัฟพัฟพัฟ...

ลำแสงเรียวหลายลำพุ่งผ่านราวกับเจาะผ่านอากาศ

หนานกงธงเงยหน้าขึ้นมอง ลมหายใจของเขาสั่น เพียงเพื่อตระหนักว่าเขาถูกเข็มเงินเหล่านั้นล็อกไว้เหมือนลำแสงที่พุ่งเข้ามา

เมื่อเขาคิดจะหลบ แต่ก็ไม่ทันแล้ว

ในความสิ้นหวัง หนานกงธงทำได้เพียงใช้แขนของเขาเพื่อปิดกั้นเพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้ถูกเข็มเงินเหล่านี้แทงจุดตาย

พัฟ พัฟ พัฟ...

เข็มเงินปักลงบนแขน เหมือนถูกวางยาพิษ ทำให้แขนชา

หนานกงธงกัดฟัน ไม่สนใจและพุ่งไปด้านหน้าต่อ

แต่ในเวลานี้

พัฟพัฟพัฟพัฟ...

เข็มเงินอีกชุดหนึ่งพุ่งออกมา ซึ่งน่ากลัวมากจนทำให้ขนหัวลุก

หนานกงธงเบิกตากว้าง

เข็มเงินเหล่านี้ถูกจัดเรียงเหมือนกำแพงซึ่งกันอากาศเข้าและไม่ให้โอกาสเขาได้ทะลุผ่านไป!

"เหอะ!"

หนานกงธงตะโกนและพุ่งไปข้างหน้าอย่างรุนแรง

เขาไม่รู้ว่ามีเข็มเงินอยู่บนร่างกายของหลินหยางมากแค่ไหน แต่หลังจากพุ่งเข้าไป เข็มเงินมากมายเหล่านี้ก็แทงลงบนร่างกายของเขา

มากมายและน่ากลัว

หนานกงธงไม่เชื่อว่าเข็มเงินเล็กๆ เหล่านี้จะปราบปรามเขาได้

แต่เมื่อเขาพยายามอย่างเต็มที่เพื่อเข้าใกล้หลินหยางอีกครั้ง จู่ๆ แรงทั้งหมดของเขาก็รั่วไหลเหมือนลูกโป่งที่รั่ว เขาแทบจะยืนอย่างมั่นคงไม่ได้

"อะไรกัน?" หนานกงธงตกใจ

แปลกมาก

แต่เมื่อเขาเงยหัวขึ้น หลินหยางก็เตะเขาที่เอวอย่างแรง

หนานกงธงกระเด็นออกไป กลิ้งอยู่สองครั้ง

"คุณยังดูถุกเข็มเงินของผมอยู่รึเปล่า?" หลินหยางพูดอย่างเฉยเมย

"ประเมินเขาต่ำไปจริงๆ!"

หนานกงธงกัดฟัน ยื่นมือออกมาแล้วดึงเข็มเงินทั้งหมดออกจากร่างกายของเขา แล้วโยนมันลงบนพื้นด้วยความขุ่นเคืองใจอย่างยิ่ง

"ถ้าเป็นคนธรรมดาแล้วดึงเข็มเงินออกอย่างคุณ คงจะตายทันที คุณคงมีเวลาใช้ชีวิตไม่มากแล้ว" หลินหยางส่ายหัว

หนานกงธงไม่พูด

ครั้งนี้เขาไม่กล้าผ่อนคลายแม้แต่น้อย เขาจ้องไปที่หลินหยาง แต่แทนที่จะพุ่งเข้าไปฆ่า เขากลับยืนอยู่กับที่ สองมือกางออก ฝ่ามือกำหมัดเหมือนกำลังสะสมพลังงาน

หลินหยางขมวดคิ้ว ราวกับว่าคิดอะไรบางอย่างออก ยกมือขึ้นทันทีอีกครั้ง ปล่อยเข็มเงินเพื่อโจมตี

อย่างไรก็ตามเสียงอันโหยหวนของหนานกงธงกระจายออกเหมือนเมฆ

"แต่เมื่อคุณใช้ประโยชน์จากสวรรค์ กระบี่และง้าวกลายเป็นภูเขาที่ไม่เกรงกลัว ความเป็นและความตาย สิ้นสุด!"

"เมื่อไปถึงยังเทียนอิง นั่นคือวังแห่งการต่อต้าน เช่นเดียวกับประตูทั้งแปด ชีวิตคือชีวิต และความตายคือความตาย!"

"ซือเหมิน! เปิด!"

"จิ้งเหมิน! เปิด!"

"ไคเหมิน! เปิด!"

เมื่อสิ้นเสียงกระแสลมก็ระเบิดออกมาจากร่างของหนานกงธง

เข็มเงินที่กำลังลอยอยู่นั้นถูกกระแทกกระเด็น

"ว้าว!"

คนที่ดูอยู่รอบๆ ส่งเสียงอุทานออกมา

"ประตูทั้งแปดเปิดแล้ว!"

จินซื่อหมิงพึมพำ

ดวงตาของทุกคนกำลังลุกไหม้ จ้องไปที่หนานกงธง

ประตูทั้งแปดเปิดออก ทำให้ทุกอย่างสั่นไหว!

ในวินาทีนี้ ไม่มีใครสามารถต่อกรกับหนานกงธงได้

แขนอันบอบบางของเขาขยายใหญ่ขึ้น กล้ามเนื้อปูดออกมา หลอดเลือดที่เหมือนไส้เดือดโป่งขึ้น

ผมสีขาวทั้งหมดบนศีรษะของเขาร่วงหล่น แทนที่ด้วยผมสีดำที่งอกเงยออกมา รอยกระบนใบหน้าค่อยๆ หายไป ดวงตาจนลมและเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง

หนานกงธงเด็กลงภายในเวลาไม่กี่วินาที

น่าทึ่งอย่างมาก!

โลกตกตะลึง

แต่ที่น่าตกใจไปกว่านั้นคือโมเมนตัมของหนานกงธงในตอนนี้

ในเวลานี้เขาให้ความรู้สึกราวกับว่าเทพเจ้าแห่งสงครามลงมายังโลก

ไม่สามารถต้านทานได้!

ไม่สามารถต่อกรด้วยได้!