บทที่ 957 หนานกงธงแพ้แล้ว

ในเวลานี้หนานกงธงผู้เปิดประตูทั้งแปดสามารถฆ่าพวกเขาได้ในพริบตา

ทุกคนที่นี่ ไม่มีใครสามารถต้านทานหมัดของหนานกงธงได้เลย!

แม้แต่ร่างดวงดาวโดยกำเนิดก็ไม่สามารถต้านทานได้! แล้วเลือดเนื้อของพวกเขาจะทนได้ยังไง?

สิบนาที...ไม่ต้องพูดถึงว่าสามารถฆ่าคนนิกายตงหวงได้ทั้งหมด อย่างน้อยก็สามารถฆ่ายอดฝีมือเหล่านี้ได้ คนที่เหลือให้ผู้แข็งแกร่งตระกูลหนานกงจัดการก็พอแล้ว

หากสถานการณ์พัฒนาถึงขั้นนั้น คนนิกายตงหวงจะไม่สามารถหนีออกจากตระกูลหนานกงได้เลย...

หลายคนก้มหน้าตัวสั่น

"ทำไม? กลัวหรอ? ฮ่าๆ ตอนนี้รู้จักกลัวยังไม่สาย!"

หนานกงเมิ้งผลักคนข้างๆ ออกไป ยืนขึ้นมาและพูดอย่างอวดดี: "ผมบอกคุณให้ หลิวหม่า! ผมกำลังช่วยคุณอยู่! คุณลองคิดดู ถ้าหมอเทวดาหลินนั่นไม่ตาย พวกคุณจะยังมีโอกาสนั่งตำแหน่งเจ้านิกายได้หรอ? ผมกำลังช่วยพวกคุณอยู่! พวกคุณไม่เพียงแต่ไม่ขอบคุณตระกูลหนานกง แต่ยังมีทัศนคติแบบนี้อีกหรอ? ไม่สำนึกบุญคุณเสียจริง!"

"เรื่องของนิกายคงหวงของพวกเรา ไม่ใช่เรื่องที่พวกคุณจะมายุ่ง!"

หลิวหม่ากัดฟัน พูดอย่างรุนแรง: "พวกคุณฟังคำสั่ง รีบไปปกป้องเจ้านิกาย พาเจ้านิกายหนีออกไป!"

"ได้สิ พวกคุณไปเถอะ ผมจะดูว่าใครกล้าไป!" หนานกงเมิ้งหัวเราะ และหันตัวออกไป

ทุกคนมองหน้ากันแต่ไม่มีใครกล้าก้าวไปข้างหน้า

หนานกงธงอยู่ตรงนั้น ใครจะกล้าเข้าไป?

หากอีกฝ่ายจะฆ่า เขาสามารถฆ่าเจ้าตำหนักเหล่านี้ได้ด้วยฝ่ามือเดียว

ชั่วขณะหนึ่ง ผู้คนจากนิกายตงหวงยืนอยู่ที่เดิม ไม่มีใครกล้าเข้าไป

หนานกงเมิ้งเห็นท่าเข้าก็หยิ่งผยองขึ้นเรื่อยๆ

ผู้คนตระกูลหนานกงหัวเราะเสียงดัง

อย่างไรก็ตามในเวลานี้มีเสียงที่อ่อนแอดังขึ้นมา

"ผมยังไม่แพ้ พวกคุณดีใจอะไรกัน?"

เมื่อสิ้นเสียง ลมหายใจของทุกคนก็สั่นไหว มองไปที่ต้นเสียง

และพบว่าคนที่พูดนั้น...คือหลินหยาง

"อะไรกัน?" สีหน้าของหนานกงเมิ้งแข็งทื่อ

"คุณยังยืนขึ้นมาได้อีกหรอ? ?"

"คนนี้อึดเกินไปแล้วรึเปล่า?"

หลายคนอุทาน

แต่ก็แค่ตกใจเท่านั้น

เพราะถึงแม้หลินหยางจะพูดได้ แต่ก็เปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้ แขนขาของเขาหัก ไม่สามารถเคลื่อนไหวหรือออกแรงสู่ได่ หนานกงธงสามารถฆ่าเขาด้วยการดีดนิ้ว

หลินหยางลุกขึ้นมาด้วยความเจ็บปวดบนร่างกาย ร่างกายสั่นไหวพยายามที่จะยืนขึ้น

พัฟ!

จู่ๆ หนานกงธงก็เคลื่อนไหวไปด้านหน้าหลินหยาง ใช้มือหนึ่งจับไปที่คอของเขาและยกขึ้น

แขนขาของหลินหยางห้อยลง ไม่สามารถต่อต้านได้เลย

"หมดเทวดาหลิน! ผมจะปล่อยคุณไปถ้าคุณยอมรับความพ่านแพ้! เป็นยังไง?" หนานกงธงจ้องหลินหยางและพูดเสียงแหบ

"คุณ...รีบลงมือเถอะ ฆ่าผม...แล้วคุณถึงจะชนะ ผมไม่ชอบการยอมแพ้" หลินหยางพูดด้วยสีหน้าไร้อารมณ์และอ่อนแรง

"คุณอยากให้ผมฆ่าคุณมากหรอ?" หนานกงธงตะโกน

"ฆ่าผมหรอ? ฮ่าๆๆ...คุณ เกรงว่า...คุณไม่สามารถทำมันได้!" หลินหยางส่ายหน้า

"คุณ..."

หนานกงธงเร่งรีบ กัดฟัน ไม่สนอะไรมากแล้ว เขายกกำปั้นขึ้นและต่อยไปที่หน้าอกของหลินหยางอย่างรุนแรง

ปัง!

หมัดนั้นตรงไปยังตำแหน่งหัวใจ

รูปแบบแรงที่น่าสะพรึงกลัวเป็นเหมือนระลอกคลื่นที่ระเบิดที่ด้านหน้าของหมัดและกระเด็นไปทุกทิศทุกทาง

มันน่ากลัวแค่ไหน?

หมัดระเบิดดังกล่าวก็เพียงพอที่จะทุบเหล็กให้เป็นผง ไม่ต้องพูดถึงหัวใจมนุษย์

หน้าอกของหลินหยางจมลงไป เหลือกระอักออกมาจากปากของเขาอีกครั้ง

ลมหายใจของผู้คนสั่นไหว มองด้วยความอึ้ง

ถ้าไม่ใช่เพราะร่างดวงดาวโดยกำเนิด ร่างกายของหลินหยางคงระเบิดไปนานแล้ว...

หนานกงธงสูดลมหายใจ ใบหน้าเต็มไปด้วยความลำบากและช่วยไม่ได้

เขาชอบคนที่มีพรสวรรค์

โดยเฉพาะหลินหยางที่เป็นอัจฉริยะขั้นสุดยอด

เขาไม่อยากทำลายอัจฉริยะเช่นนั้นจริงๆ แต่ ณ จุดนี้ เขาก็ทำอะไรไม่ถูก

บริเวณโดยรอบเงียบมาก

นิ้วทั้งห้าของหนานกงธงคลายเล็กน้อยและเขาวางแผนที่จะปล่อยหลินหยาง

แต่ในขณะนั้น เสียงที่อ่อนแอก็ดังขึ้นอีกครั้ง

"คุณ...จะปล่อยไปแค่นี้หรอ?"

เมื่อสิ้นเสียง หนานกงธงก็หน้าถอดสี เขามองหลินหยางและพบว่าดวงตายังคงเปิดอยู่ ยังไม่ตาย

"อะไรกัน? คุณ...คุณยังมีชีวิตอีกหรอ?"

ครั้งนี้หนานกงธงตกใจจริงๆ

"เหมือนว่า...แรงของคุณยังไม่พอ!" หลินหยางพูดด้วยรอยยิ้ม ใบหน้าของเขาบ้าคลั่ง

"เป็นไปได้ยังไง? จะเป็นไปได้ยังไง?" หนานกงธงใจสั่น ร่างกายของเขาสั่นไหว

หมัดเมื่อกี้มีพลังที่น่ากลัวเพียงใด เขารู้อยู่แก่ใจ

แม้ว่าหลินหยางจะมีร่างดวงดาวโดยกำเนิด แต่ก็ไม่เพียงพอที่จะต้านทานพลังทำลายล้างเมื่อเปิดประตูทั้งแปดได้

ตามเหตุผลแล้ว หัวใจของหลินหยางควรจะแตกสลายไปแล้ว แต่...ทำไมเขายังมีชีวิตอยู่?

เป็นไปไม่ได้

"ไปตายซะ! !"

เขาตะโกน