บทที่ 958 ยุคของคุณ

"ลุง ทำไมคุณถึงแพ้หล่ะ? เขาตายแล้วนะ! หมอเทวดาหลินตายแล้ว!" หนานกงเมิ้งตะโกนด้วยความเร่งรีบ

แต่หนานกงธงส่ายหัว ปล่อยมือ

ร่างของหลินหยางร่วงลงบนพื้น ร่างของเขาเซแต่ไม่ล้ม

เขาลืมตาขึ้นมองหนานกงธง: "ผมยังไม่ตาย! เขาจะชนะได้ยังไง?"

เมื่อเสียงดังขึ้นมา ลมหายใจของทุกคนในที่แห่งนี้ก็หยุดลง...

หนานกงเมิ้งเหมือนถูกสายฟ้าฟาด

"บอกผมได้ไหมว่าทำไม?"

ลมหายใจของหนานกงธงรวดเร็ว ใบหน้าของเขาค่อยๆ แก่ลง

เขารู้ว่าตัวเองอยู่ได้อีกไม่นาน ความเร็วในการพูดของเขาจึงเร็วมาก: "บอกผมได้ไหมว่าทำไมคุณถึงยังไม่ตาย? หรือว่า...ร่างกายของคุณเป็นอมตะจริงๆ?"

"ผมไม่ได้เป็นอมตะ! แต่เพราะว่าเส้นชีวิตของผมถูกผนึกเอาไว้!"

หลินหยางยกแขนที่หักของเขาขึ้นอย่างยากลำบาก และใช้แขนของเขาดึงเข็มเงินออกจากเอวของเขา

"เส้นชีวิตหรอ?"

ม่านตาของหนานกงธงหดตัวลง

"นักศิลปะการต่อสู้ทางการแพทย์ รู้ชะตากรรม รู้จักเส้นเลือด คุณไม่สามารถทำลายเส้นชีวิตของผมได้ แม้ว่าจะทำลายเลือดและเนื้อของผมแตกเป็นชิ้นๆ ผมก็ยังหายใจได้...คุณ ผมไม่จำเป็นต้องเอาชนะคุณ ผมแค่ต้องอยู่ให้ได้ถึงครึ่งชั่วโมงผมก็ชนะแล้ว!" หลินหยางพูดเสียงแหบ

เมื่อหนานกงธงได้ยินเสียงนั้น เขาก็ถอยออกไป ทรุดลงบนก้อนหินพร้อมใบหน้าที่นิ่งเงียบ

"พระเจ้า...จะทำลายตระกูลหนานกงของผม..."

หลินหยางใช้กำลังเล็กน้อยเพื่อผนึกเข็มเงินไว้บนร่างกายของเขา

แขนขาข้างหนึ่งที่หักก่อนหน้านี้สามารถเคลื่อนไหวได้อย่างอิสระอีกครั้ง

ผู้คนต่างประหลาดใจ

"นี่คือศิลปะการต่อสู้ทางการแพทย์หรอ?" ฟู่หวู่เย่อึ้ง

ทักษะทางการแพทย์อันทรงพลังรวมกับความสามารถในการฟื้นตัวอันน่าสะพรึงกลัวของร่างดวงดาวโดยกำเนิด...ไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาทั่วไปสามารถฆ่าได้" จินซื่อหมิงส่ายหัวและถอนหายใจ

แม้แต่คนที่เปิดประตูทั้งแปดก็ไม่สามารถฆ่าเขาได้ เกรงว่ามีเพียงปรมาจรย์ศิลปะการต่อสู้เท่านั้นที่สามารถจัดการคนนี้ได้

เจ้านิกายและหัวหน้าตระกูลหลายคนเงียบลง

คนตระกูลหนานกงตกอยู่ในความตื่นตระหนกไม่รู้จบ

หนานกงธงพ่ายแพ้

ความหวังเดียวของตระกูลหนานกงถูกทำลายลงเช่นกัน

วันนี้...คือจุดจบของตระกูลหนานกงจริงๆ หรือ? ?

"ลุง! !" หนานกงเมิ้งตะโกน

"ผู้เฒ่า!"

คนตระกูลหนานกงคุกเข่าและหลั่งน้ำตา

หนานกงธงนั่งบนก้อนหินและหอบอย่างรุนแรง

ชีวิตของเขากำลังมอดไหม้ ท่าทางที่ร่าเริงในอดีตของเขาไม่มีอยู่แล้ว ผิวหนังและเนื้อของเขาเริ่มเหี่ยวย่น ผมและเคราของเขาเริ่มหลุด ฟันและเล็บของเขาเริ่มลอกออก เขากลายเป็นชายชราที่กำลังจะตายในทันที

ทุกคนจับตามอง

"ฮึ!"

หนานกงธงถอนหายใจ

เมื่อเห็นหลินหยางเดินโซเซเดินเข้ามา น้ำตาของเขาคลอเบ้าเล็กน้อย

"หมอเทวดาหลิน...จะต้อง...ฆ่าพวกเขาทั้งหมดจริงๆ หรือ?" เขาพูดถามอย่างอ่อนแรง

"หนานกงเมิ้งต้องการฆ่าผมให้ตาย ทั้งยังวางยาพิษภรรยาของผม ทำร้ายคนใกล้ชิดของผม ผมจะตอบแทนบุญคุณและความแค้นเสมอ เมื่อมีแค้นก็ต้องชำระ! นี่คือหลักการของผม!" หลินหยิางพูดเสียงต่ำ

"เหมือนว่าตระกูลหนานกงจะมาถึงวาระจริงๆ แล้ว...แต่หมอเทวดาหลิน ผม...ผมยังอยากจะลองเป็นครั้งสุดท้าย!" หนานกงธงยังไม่ยอม ตะโกนอย่างอ่อนแรง

"คุณสู้ผมไม่ได้แล้ว แม้ว่าผมจะเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำ แต่คุณก็ไม่สามารถทำอะไรผมได้เลย! ตอนนี้คุณน่าจะมีชีวิตได้นานสุดสามนาที! คุณรีบพูดสั่งเสียเถอะ!" หลินหยางพูด