บทที่ 960 พันธมิตร

"ในเมื่อฆ่าไม่ได้ งั้นก็เมตตาหน่อยละกัน! ไม่งั้นถ้านองเลือด พวกสุนัขตระกูลหนานกงจะกระโดดข้ามกำแพงมาและต่อสู้กับ และพวกเราต้องได้รับบาดเจ็บอย่างแน่นอน! ผมเพิ่งเข้ารับตำแหน่งเจ้านิกายมา มีผู้บาดเจ็บและล้มตายเป็นจำนวนมาก มันไม่ดีสำหรับผม ทั้งสองฝ่ายได้รับบาดเจ็บ เกรงว่าจะมีคนหว่านแห่เข้ามายุ่ง ผมไม่อยากเห็นภาพนั้น!" หลินหยางส่ายหน้า

เขาไม่ได้กำลังปลอบใจหลิวหม่า แต่เป็นผลจากการพิจารณาข้อเท็จจริง

หากเขาอยู่ในสภาพดีเยี่ยม ร่างกายไม่ได้รับบาดเจ็บ ก็ไม่รับประกันว่าเขาจะฆ่าตระกูลหนานกงจริงๆ

แต่ตอนนี้เขาไม่ยังไม่พร้อม จึงทำได้แค่เมตตาไปเท่านั้น

หลิวหม่าไม่พูดอะไร

"หนานกงเยี่ยนหลัว พาคนของคุณออกไปเถอะ ตั้งแต่วันนี้ ทั้งหมดของตระกูลหนานกงจะเป็นของนิกายตงหวง!" หลินหยางตะโกน

"รับทราบ หมอเทวดาหลิน!"

หนานกงเยี่ยนหลัวก้มหัวให้หลินหยางและเดินออกไป แบกหนานกงเมิ้งที่สลบบนหลัง ร่างกายที่ผอมแห้งส่ายไปมาเล็กน้อย

คนตระกูลหนานกงรีบตามไป

ไม่มีใครเกลียด

มีแต่ความกลัวไม่สิ้นสุด

"เข้ายึดครองตระกูลหนานกงทันที รักษาของทุกอย่างให้ดี ห้ามเคลื่อนย้าย!"

หลิวหม่าโบกมือและตะโกนเสียงดัง

"รับทราบ คุณหลิว!"

ทุกคนเดินเข้ามา

ทั้งตระกูลหนานกงเป็นของนิกายตงหวงแล้ว รวมทั้งสวนดอกไม้ที่สวยงามและน่าสะพรึงกลัว

หลินหยางสูดลมหายใจ หันหน้ามองไปทางด้านข้างของฝูงชนที่ยังไม่ออกไปและพูดเบาๆ ว่า: "ใครมีอะไรแนะนำไหม?"

"อ๊า...เอ่อ...ไม่มี...ไม่มี..."

"เจ้านิกายหลิน พวกเราขอตัว...ขอตัวก่อน.."

เมื่อทุกคนได้สติกลับมาก็ยิ้ม โค้งคำนับและเดินออกไปอย่างรวดเร็ว

ไม่นานทุกคนก็กระจัดกระจายแยกย้ายออกไป

เหลือเพียงคนไม่กี่คนที่ยังไม่ออกไป

หนึ่งในนั้นคือจินซื่อหมิงและฟู่หวู่เย่

ฟู่หวู่เย่เดินเข้ามาก่อน และโค้งคำนับให้หลินหยาง

"เจ้านิกายหลินมีพลังศักดิ์สิทธิ์และพลังทางการแพทย์ที่ไม่มีใครเทียบได้ ผมชื่อชมจริงๆ!" ฟู่หวู่เย่พูดด้วยรอยยิ้ม

"ชมเกินไปแล้ว" หลินหยางพูด

"เจ้านิกายหลิน ตามที่ผมเข้าใจ ก่อนหน้านี้นิกายตงหวงไม่มีเจ้านิกาย จู่ๆ คุณได้กลายเป็นเจ้านิกายตงหวงต้องเป็นเพราะความแข็งแกร่งที่น่าทึ่งของคุณแน่ๆ ถ้าไร้ความสามารถคงไม่สามารถปราบปรามยอดฝีมือทั้งหลายของนิกายตงหวงได้..."

"คุณฟู่จะพูดอะไรกันแน่?" หลินหยางขมวดคิ้วและเอ่ยปากถาม

ฟู่หวู่เย่ตกใจและยิ้มเล็กน้อย: "ไม่มีอะไร...เจ้านิกาย หวู่เย่แค่แปลกใจเล็กน้อย!"

"แปลกใจหรอ?"

"ใช่ หวู่เย่อยากรู้ว่า...เจ้านิกายหลินเกิดที่ไหน เป็นคนจากที่ไหน? อาจารย์ของคุณคือใคร สามารถเลี้ยงดูผู้ปราดเปรื่องหนุ่มอย่างคุณมาได้..."

เมื่อสิ้นเสียง จินซื่อหมิงเองก็เหงี่ยหูเข้ามาฟัง

แต่หลินหยางส่ายหน้า

"เรื่องนี้ไว้มีโอกาสผมจะบอกคุณละกัน!"