บทที่ 966 มิอาจเป็นศัตรู

กวนเวยสูดลมหายใจเข้าลึกพร้อมใบหน้าที่จริงจัง: "พี่ใหญ่ คนนั้นเชื่อฟังคำพูดของหมอเทวดาหลิน และไม่ทิ้งตัวห่างแม้แต่นิดเดียว เขาซ่อนตัวอยู่ข้างกายของหมอเทวดาหลิน ถ้าไม่ใช่องครักษ์ของเขาแล้วจะเป็นอะไรได้?"

หัวหน้าตระกูลคิดอยู่พักหนึ่ง ทันใดนั้นเขาก็คิดอะไรออกและรีบพูด: "ถ่ายวิดีโอไว้แล้วรึยัง?"

กวนเวยผงะ ตบหัวและพูด: "ใช่ ผมลืมเรื่องนี้ไปเลย ก่อนเดินทางพี่ใหญ่ไปติดตั้งกล้องวิดีโอเอาไว้ให้ผม เผื่อว่าผมจะเจอกับอุบัติเหตุอะไร...ในการต่อสู้ครั้งก่อน กล้องวิดีโอบันทึกรูปลักษณ์อารักขาของหมอเทวดาหลินเอาไว้ดี เร็ว พี่ใหญ่ ไปเอาเสื้อคลุมมา! !"

หัวหน้าตระกูลกวนปที่เก้าอี้ข้างๆ ทันทีและหยิบเสื้อคลุมของกวนเวยขึ้นมา

เขาถอดกล้องรูเข็มออกโดยใช้ปุ่มตรงกลางเสื้อคลุมแล้วยื่นให้คนข้างๆ

คนอื่นรีบเอาเครื่องไปเล่น

ไม่นานภาพในขณะที่กวนเวยกำลังเผชิญหน้ากับหลินหยางก็ปรากฎขึ้น

หัวหน้าตระกูลกวนมองดูด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

"นี่น่าจะเป็นอารักขาของหมอเทวดาหลิน...ไม่คิดว่าข้างกายของหมอเทวดาหลิน จะมีคนที่น่ากลัวเช่นนี้อยู่...เหลือเชื่อจริงๆ..."

"พี่ใหญ่ เรื่องหยานเคอเอ๋อ พวกเราต้องหาทางอื่น" กวนเวยพูด

"ไม่ใช่แค่เรื่องนี้ เราต้องกู้หน้าของตระกูลกวนกลับมาด้วย!"

หัวหน้าตระกูลกวนกระแทกเสียง เห็นได้ชัดว่าเขาไม่คิดจะปล่อยเรื่องนี้ไปง่ายๆ

ทุกคนพยักหน้า

แม้ว่าจะรับมือหมอเทวดาหลินได้ยาก แต่คนตระกูลกวนก็ไม่ชอบโดนรังแก ดังนั้นเขาจะผ่อนคลายกับเรื่องแบบนี้ได้ยังไง

อย่างไรก็ตามในเวลานี้ หางตาของหัวหน้าตระกูลกวนมุ่งเป้าไปที่มุมของหน้าจอโดยไม่ได้ตั้งใจ และทันใดนั้น ร่างกายของเขาก็สั่นสะท้านและใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนไป

"นี่...เป็นไปไม่ได้..."

"พี่ใหญ่ ทำไมหรอ?" กวนเวยมองเขาด้วยความประหลาดใจ

อย่างไรก็ตามหัวหน้าตระกูลกวนไม่มีเวลามาตอบเขา เดินไปด้านหน้าและจ้องหน้าจอ พูดให้ถูกคือเขาจ้องไปที่นิ้วบนหน้าจอที่หลินหยางวางอยู่บนโต๊ะแบบสบายๆ...

เมื่อมองดูสักพัก ริมฝีปากของเขาก็สั่น หน้าซีด และเขาพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเทาว่า: "คนนี้...จะเป็นศัตรูด้วยไม่ได้..."

"ทำไมจะเป็นศัตรูด้วยไม่ได้?"

กวนเวยผงะ พูดด้วยความตกใจ: "พี่ใหญ่ คุณพูดอะไร? หรือว่าจะปล่อยเรื่องที่ตระกูลกวนของพวกเราขายหน้าไปหรอ?"

หัวหน้าตระกูลกวนสูดลมหายใจ จะพูดบางอย่าง แต่เขากลับเหลือบมองคนรอบๆ และโบกมือเบาๆ

ทุกคนเข้าใจและหันหลังออกไปจากห้องผู้ป่วยทันที

กวนเวยแปลกใจยิ่งขึ้น

หลังจากที่เหลือคนเพียงสองคนแล้ว กวนเวยจึงพูดออกมา: "พี่ใหญ่ เรื่องอะไรทำไมต้องเป็นความลับขนาดนี้? เกิดอะไรขึ้นกันแน่?"

หัวหน้าตระกูลกวนเดินมาด้านหน้าหน้าจอและชี้ไปที่นิ้วของหลินหยาง: "รู้ไหมว่านี่คืออะไร?"

"ไม่...ไม่รู้..."

"นี่คือแหวนของเจ้านิกายตงหวง เรียกว่าแหวนศักดิ์สิทธิ์ตงหวง!" หัวหน้าตระกูลกวนพูดเสียงแหบ

"นิกายตงหวงหรอ?"

กวนเวยผงะ

เขาต้องเคยได้ยินชื่อนี้มาก่อน

นี่คือชื่อที่มีชื่อเสียงไปทั่วประเทศ!

เมื่อตระกูลกวนของกวนเฉินเทียบกับนิกายตงหวงแล้ว ก็เปรียบเสมือนพระจันทร์ที่สว่างไสวและหิ่งห้อย!

"แหวนศักดิ์สิทธิ์ตงหวงเป็นแหวนพิเศษเฉพาะที่สามารถสวมใส่ได้โดยเจ้านิกายตงหวงเท่านั้น!"

"พี่ใหญ่ ความหมายของคุณคือ...หมอ...หมอเทวดาหลินเป็นเจ้านิกายตงหวงหรอ?"

"ใช่"

"เอ่อ...นี่มันเป็นไปได้ยังไง?" กวนเวยมึนและปวดหัวอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นเขาก็ถามอย่างรวดเร็ว: "มันเป็นของปลอมรึเปล่า?"

"แล้วอารักขาที่อยู่รอบๆ เหล่านั้นจะอธิบายยังไง? ผมคิดว่าอารักขาเหล่านั้นน่าจะเป็นยอดฝีมือจากนิกายตงหวง!"

"พี่ใหญ่ ตอนนี้จะทำยังไง? พวกเราทำให้หมอเทวดาหลินขุ่นเคือง ถ้าวันหนึ่งเขาไม่พอใจและจะมาล้างแค้นพวกเรา ตระกูลกวนของพวกเราสู้ไม่ได้นะ" กวนเวยขมวดคิ้ว

"สบายใจได้ ถ้าหมอเทวดาหลินจะทำอะไรตระกูลกวนของพวกเราจริงๆ พวกคุณก็คงไม่มีชีวิตกลับมาหรอ" หัวหน้าตระกูลกวนกระแทกเสียง

"พี่ใหญ่ พวกเราทำยังไงดี?"

"พวกเราไม่สามารถท้าทายนิกายตงหวงได้...ในเมื่อทำอะไรไม่ได้ เราทำได้เพียงยอมแพ้เท่านั้น"

"เฮ้อ..." กวนเวยถอนหายใจ

"ไม่เป็นอะไร แม้ว่าเราจะไปไม่ถึงแนวหมู่บ้านราชาสมุนไพร แต่ก็ไม่ใช่ว่าเราไม่มีหนทาง"

"พี่ใหญ่ คุณหมายความว่าอะไร..."