บทที่ 967 เรียกหมอเทวดาหลินของพวกคุณออกมา!

เตียงผู้ป่วยโรงพยาบาลในเมือง

ปิงชางจุนฟังเสียงร้องของหนานกงหยุนชิวอย่างเงียบๆ

รอหลังจากเธอพูดเสร็จ ปิงชางจุนก็เดินไปข้างหน้าต่าง หยิบบุหรี่ออกมาแล้วจุดโดยไม่สนคำว่าห้ามสูบบุหรี่บนกำแพง

"คุณมั่นใจ..ว่าหมอเทวดาหลินคนนั้นคือเทพเจ้าตงหวงของนิกายตงหวงและเอาชนะน่าหลานเทียนหรอ?"

"ใช่...และหมอเทวดาหลินนั่นบอกว่าการพ่ายแพ้ของน่าหลานเทียนเป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้น คนต่อไปจะเป็นคุณ! เขาวางแผนที่จะกวาดล้างผู้ปราดเปรื่อง! ถ้าไม่ใช่เพราะการลงมืออย่างทันท่วงทีของตระกูลหนานกง น่าหลานเทียนก็คงตายที่นั่นไปนานแล้ว! พี่ปิง ครั้งนี้ที่ฉันมาหาคุณไม่ใช่แค่อยากขอความช่วยเหลือจากคุณ! ฉันมาเพื่อเตือนคุณด้วย! ถ้าหมอเทวดาหลินมาหาคุณ ถ้าคุณไม่ได้เตรียมตัวเอาไว้ก่อน คุณไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขาแน่ๆ!" หนานกงหยุนชิวพูดด้วยความประหม่าเล็กน้อย

ปิงชางจุนเขย่าก้นบุหรี่และพูดด้วยรอยยิ้ม: "คุณผู้หญิงหนานกง คุณไม่ต้องใส่ไฟให้กับความเกลียดชังระหว่างผมกับหมอเทวดาหลิน ผมไม่เคยพบหน้าเขา จะให้ผมไปเกลียดเขาด้วยคำพูดของคุณไม่กี่คำคงเป็นไปไม่ได้"

หนานกงหยุนชิวผงะ สีหน้าของเธอไม่เป็นธรรมชาติ

"แต่คุณสบายใจได้ ผมจะทวงความยุติธรรมคืนให้กับตระกูลหนานกงเอง ผมติดหนี้บุญคุณพ่อของคุณเอาไว้ ครั้งนี้ผมจะทำการตอบแทน!"

ปิงชางจุนดับก้นบุหรี่และหันหน้าเดินออกไปด้านนอก

"พี่ปิง คุณจะไปไหน?" หนานกงหยุนชิวถามด้วยความเร่งรีบ

"เจียงเฉิน!"

เสียงของปิงชางจุนดังเข้ามา

หลังจากข่าวลือที่กวนเวยถูกไล่ออกจากสถาบันการแพทย์พรรค์ซวนอี ก็มีคนจำนวนไม่น้อยที่มาสร้างปัญหา จะบอกว่าไม่มีเลยก็ไม่ได้

โชคดีที่ยี่กุ้ยหลินได้พายอดฝีมือสำนักฉี๋หลินมาถึงที่นี่แล้ว และขับไล่คนเหล่านั้นออกไป

เรื่องนี้ยากสำหรับชวี่เทียนและกงซรหยุนที่จะจัดการ ส่วนใหญ่พวกเขาจัดการกับคนธรรมดาเท่านั้น

ในห้องยา

หลินหยาง ฉินไป่ซง หยานเค่อเอ๋อ ฉงฉางไป่ หลงโชและแพทย์ฝีมือดีหลายคนรวมตัวกัน ทำงานล่วงเวลาเพื่อพัฒนายาแก้พิษสำหรับดอกปลิดชีพ

ทุกคนมีความพิถีพิถันและมุ่งเน้นการวิจัย

หลิหนยางหั่นชิ้นโสมเล็ก ๆ จากหมู่บ้านสมุนไพรซิงถิงและกลั่นออกมาเพื่อเป็นแนวทางการรักษา

ทุกขั้นตอนของเขาระมัดระวัง ไม่กล้าแม้ที่จะประมาทแม้แต่น้อย

ปุดๆๆ!

หม้อยาเดือด

ทุกคนมองไปออกไป

หลินหยางเต็มไปด้วยพลังงาน รีบนำหม้อไปวางไว้ข้างๆ เปิดหม้อและจุ่มเข็มเงินครึ่งหนึ่งลงไปในนั้น จากนั้นจึงหยิบออกมาและให้ฉินไป่ซงจัดการต่อ

ฉินไป่ซงหยิบผ้าพิเศษขึ้นมาผืนหนึ่ง จางนั้นวางผ้าที่ชุดน้ำและวางใต้กล้องจุลทรรศน์ข้างๆ เพื่อดู

หลินหยางอยู่ด้านข้างเพื่อทดสอบคุณสมบัติทางยาของเข็มเงิน

หลังจากนั้นประมาณสิบนาที ใบหน้าของหลินหยางก็ค่อยๆ แย่ลง

"อาจารย์...เหมือนว่า...จะไม่ได้..." ฉินไป่ซงเงยหน้าขึ้น ใบหน้าของเขาซีดอย่างมาก

"แม้แต่โสมจักรพรรดิก็ยังสกัดใช้ทำยาไม่ได้หรอ?"

หลินหยางกำหมัดเงียบๆ ดวงตาของเขาไม่พอใจ

"สรรพคุณทางยาของจักรพรรดิโสมนั้นถือได้ว่าสุดยอด ถ้ามันไม่สามารถสังเคราะห์พิษของดอกปลิดชีพได้...เกรงว่ายาธรรมดาคนไม่สามารถจัดการกับพิษของดอกปลิดชีพได้" ฉงฉางไป่พูด

"เป็นไปได้ไหมว่าปริมาณของยาไม่พอ? ลองเพิ่มไปอีกเท่าหนึ่งดีไหม?" หลงโชพูดขึ้นมาอย่างระมัดระวัง

เมื่อคำพูดนี้ดังขึ้น หยานเค่อเอ๋อก็รีบร้อนและพูดขึ้นมาทันที: "อย่า! โสมจักรพรรดิเท่านี้ก็เยอะแล้ว เท่านี้ก็สิ้นเปลืองมากพอแล้ว หมอเทวดาหลิน คุณเคยบอกว่า รอให้ฉันปลูกสมุนไพรยาให้คุณเรียบร้อยก่อน คุณจะมอบโสมจักรพรรดิคืนให้กับฉัน! คุณจะใช้มันหมดไม่ได้!"

หลินหยางไม่สนใจคำพูดของหยานเค่อเอ๋อและพูดกับหลงโช: "เพิ่มปริมาณยาบางทีอาจจะจัดการกับพิษในร่างกายของเสี่ยวเหยียนได้ แต่ร่างกายของเธออาจไม่สามารถดูดซับได้ เกรงว่าถึงตอนนี้ไม่เพียงแต่ไม่สามารถกำจัดพิษได้และจะตายด้วยปริมาณของยาที่มากเกินไป! ดังนั้นวิธีนี้ไม่น่าจะดี"

หลงโชครุ่นคิด

จัดการพิษในร่างกายของซูเหยียนยากเหลือเกิน

ก็อกก็อกก็อก!

ในเวลานี้ประตูห้องยาถูกเคาะ

"ใคร? ไม่ใช่บอกแล้วหรอว่าพวกเรากำลังวิจัยยาอยู่ ไม่มีเรื่องอะไรก็อย่ารบกวน?" ฉินฉางไป่ขมวดคิ้ววิ่งไปเปิดประตู

แต่เมื่อเปิดประตูก็เห็นคนที่ยืนอยู่ด้านหน้า เขาคือยี่กุ้ยหลิน!

"คุณยี่?" ใบหน้าของฉิงฉางไป่ตกใจ

"เกิดเรื่องแล้ว!" ยี่กุ้ยหลินพูดด้วยสีหน้าจริงจัง

เมื่อหลินหยางได้ยินเขาก็รีบเดินเข้ามา: "เกิดเรื่องอะไร?"

"มีคนกลุ่มหนึ่งเข้ามา พวกเขาบอกว่าต้องการหยานเค่อเอ๋อ ผม...ขวางไว้ไม่อยู่!" ยี่กุ้ยหลินพูดเสียงแหบ

ลมหายใจของทุกคนสั่นไหว

แม้แต่ยี่กุ้ยหลินหัวหน้าสำนักฉี๋หลินคนเก่ายังต้านทานไม่ได้...คนที่มาต้องไม่ใช่คนทั่วไปอย่างแน่นอน