บทที่ 979 กาแฟเอ้อเกอจื่อ

ถ้าให้พวกเขาถ่ายรูปไปลงอินเทอร์เน็ตคงไม่ดีแน่นอน

โชคดีที่ลั่วเฉียนช่วยห้ามไว้ ทุกคนจึงเก็บโทรศัพท์ลง

"เสี่ยวหยู คุณไม่ไปหาซ่งจิงหรอ? มาที่นี่ทำไม?" หลิวหม่านซานถาม

"แม่ เกิดอะไรขึ้น? ฉันไม่ได้ให้พวกคุณไปเชิญพี่เขยหลินมาหรอ? ทำไมพวกคุณมาทำให้พี่หลินยุ่งยาก?" ซูหยูพูดด้วยสีหน้าลำบาก

"ทำให้ยุ่งยากหรอ? เสี่ยวหยู พวกเราไม่ได้ทำนะ"

"ฉันได้ยินมาหมดแล้ว!" ซูหยูพูดด้วยความโกรธ

"เสี่ยวหยู! พวกเราทำไปเพื่อเธอนะ ก่อนหน้านี้พวกเราพยายามเกลี้ยกล่อมหลินหยางดีๆ แต่เขาดื้อรั้นมาก พวกเราพูดอะไรไปก็ไม่มีประโยชน์! เราเลยต้องใช้มาตรการรุนแรง"

"ใช่ เสี่ยวหยู ไม่รู้หรอว่าบางคนมีราคาถูกโดยเนื้อแท้ เราพูดกับเขาดีๆ แต่เขากลับทำหน้าทำตา ถ้าคุณก้าวร้าวมากกว่านี้เขาจะเชื่อฟัง! หลินหยางนี่ก็เป็นแบบนี้แหละ!"

หลิวต้าเปียวและหลิวหม่าเยี้ยนเอ่ยปาก

"พวกคุณพูดมั่วซั่ว!"

ซูหยูพูดด้วยความโกรธ: "พี่เขยหลินไม่ใช่อย่างที่พวกคุณคิด!"

"เสี่ยวหยู นี่ท่าทางอะไรกัน?" อาวุธสคนอื่นๆ พูดด้วยความโมโห

"เสี่ยวหยูยังเธอยังเด็กอยู่ ไม่รู้เรื่องอะไร! ไม่เข้าใจกฎและข้อบังคับอะไรต่าง! ไม่ต้องมายุ่งเรื่องนี้ รีบออกไปเถอะ ลุงสี่จะทำให้เขาไปหาซ่งจิงดีๆ เอง ให้เขาสนัสนุนซ่งจิงต่อ​!" หลิวเจี้ยนเฟยพูดอย่างเย็นชา

"ลุงสี่!"

ซูหยูกระทืบเท้าด้วยความโกรธ กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่หลิวหม่านซานดึงแขนของเธอเอาไว้

"เสี่ยวหยู ฟังลุงสี่เถอะ ไม่ต้องไปยุ่งเรื่องนี้! ถ้าไม่ฟัง แม่ก็ไม่มีลูกอย่างเธอแล้วนะ!" หลิวหม่านซานโมโห

เมื่อซูหยูได้ยิน หน้าของเธอก็ซีด

เธอไม่เคยคิดว่ามาก่อนเลยว่าคนตระกูลหลิวจะเป็นคนไม่มีเหตุผลเช่นนี้

"พี่เขย!"

ซูหยูหมดหวัง ทำได้เพียงมองหลินหยาง ใบหน้าของเธอเสียใจและเจ็บปวด

"เสี่ยวหยู ไม่ต้องยุ่งเรื่องนี้หรอก เรื่องของซ่งจิงไม่ได้เกี่ยวกับเธอเลย แค่การลงโทษตระกูลหลิวเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้น ไม่ต้องสนใจ" หลินหยางพูดปลอบใจ

"หืม? กล้ามาก! แค่การลงโทษตระกูลหลิวเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้นหรอ? คุณเห็นตระกูลหลิวของพวกเราเป็นอะไร?" หลิวหม่านเยี้ยนพูดอย่างไม่แยแส: "ไม่ลองดูตัวเองบ้าง"

"ใช่!"

"หลินหยาง ตกลงคุณจะทำตามที่พวกเราบอกไหม?"

หลิวเจี้ยนเฟยหมดความอดทน ถามออกมาอีกครั้ง

"ไม่ทำ"

หลินหยางเอ่ยปากตอบออกไปโดยตรง

"นี่คุณหาเรื่องเองนะ!" ดวงตาของหลิวเจี้ยนเฟยเยือกเย็น

"ทำไม? พวกคุณจะทำร้ายคนอื่นหรอ? ฉันบอกคุณให้นะ ถ้าพวกคุณกล้าทำอะไรใคร ฉันจะแจ้งตำรวจทันที!" ลั่วเฉียนตะโกน

"สบายใจ พวกเราไม่ทำเรื่องอะไรแบบนั้นหรอก ถ้ามันเป็นปัญหาใหญ่จริงๆ พวกเราก็ไม่ทำหรอก มันจะกระทบต่ออนาคตของเสี่ยวหยู แต่ผมคิดว่าน่าจะมีหลายคนยินดีที่จะช่วยพวกเราจัดการเรื่อง!"

หลิวเจี้ยนเฟยพูดอย่างเฉยเมย หยิบโทรศัพท์ออกมา โทรออกไปและเปิดลำโพง

"หืม? คุณหลิว! ทำไมถึงมีเวลาโทรมาหาผมหล่ะ? ฮ่าๆๆ..." น้ำเสียงของเขายินดีอย่างยิ่ง

"คุณเฉิน ผมเกิดเรื่องนิดหน่อย อยากให้คุณช่วยจัดการหน่อย ไม่รู้ว่าคุณสะดวกไหม?" หลิวเจี้ยนเฟยหรี่ตาพูด

"คุณหลิวไม่ต้องเกรงใจ เรื่องของคุณก็คือเรื่องของผมไม่ใช่หรอ? คุณพูดมาเลยดีกว่า ผมจัดการได้หมด!"

"ร้านกาแฟที่เปิดใหม่ตรงข้ามโรงแรมหมิงจู? คุณรู้จักใช่ไหม?"

"ร้านกาแฟตรงข้ามโรงแรมหมิงจู? นั่นร้านกาแฟที่ลั่วเฉียนตระกูลลั่วเปิดหนิ! มีปัญหา..." คุณเฉินลังเลเล็กน้อย

"ชุดยาที่คุณต้องการ...ผมเตรียมไว้แล้ว!" หลิวเจี้ยนกั๋วพูดขึ้นมาทันใด

เมื่อเขาได้ยินก็ตบมือและพูดเสียงดัง: "โอเค!"

"โอเค ฮ่าๆ ผมจะรอคุณที่นี่!"

หลิวเจี้ยนกั๋วหัวเราะเสียงดัง วางสายและมองไปทางหลินหยาง

ซูหยูหน้าซีดอย่างมาก ร่างกายที่บอบบางของเธอสั่นเล็กน้อย

นับว่าลั่วเฉียนก็มีชื่อเสียงในเจียงเฉินเช่นเดียวกัน ดังนั้นจึงไม่ควรมองข้ามเธอ

อย่างไรก็ตาม อีกฝ่ายกล้าที่จะทำแม้ว่าเขาจะรู้ว่าลั่วเฉียนอยู่ที่นั่น หมายความว่าไม่ควรมองข้ามอีกฝ่ายเช่นกัน

นี่มันดียังไง?