บทที่ 979 ทุกคนหยุด! ! !

เขาเพิ่งจะเปิดร้านกาแฟมา จะมีกาแฟแบบนี้ได้ยังไง?

"หลินหยาง คุณกำลังทำอะไรอยู่ นี่เรื่องของคุณผู้หญิงลั่ว คุณไปยุ่งอะไร?" ด้านหลิวหม่านเยี้ยนตะโกนเข้ามา

"คุณผู้หญิงลั่วเป็นเพื่อนของผม ทำไมผมจะเข้าไปช่วยเธอไม่ได้หรอ?" หลินหยางถามกลับ

"คุณกล้าต่อปากต่อคำกับฉันหรอ?"

หลิวหม่านเยี้ยนโมโห กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ด้านหลิวเจี้ยนเฟยห้ามเอาไว้

"พี่สาม คุณไม่ต้องพูดแล้ว ให้คุณเฉินเขาจัดการเถอะ! พวกเราไม่ต้องเข้าไปยุ่ง ไม่งั้นถึงเวลาที่คุณเฉินจะลงมือ เขาจะต้องมานั่งกังวลเรื่องพวกเราเข้าไปยุ่ง พวกเรารอดูดีกว่า!" หลิวเจี้ยนเฟยพูด

"โอเค! พวกเรารอดูเรื่องสนุกๆ ละกัน พวกเขาไม่สามารถกดหัวหลินหยางได้ แต่ไม่เชื่อว่าคุณเฉินจะไม่สามารถปราบปรามหลินหยางได้

ทุกคนต่างเชื่อมั่นและมองไปด้านหน้า

หลินหยางหยิบโทรศัพท์ออกมา โทรออก สักพักเขาก็พูด: "ท่าน รอสักครู กาแฟเอ้อเกอจื่อจะถึงแล้ว!"

"หามาได้จริงๆ หรอ?"

ผู้ชายตกใจไปพักใหญ่ จากนั้นเขาก็ได้สติกลับมาและกระแทกเสียง: "ผมบอกคุณให้นะ ถ้ากาแฟเย็นแล้วจะไม่อร่อย! ผมให้เวลาแค่ห้านาที! เลยห้านาทีแล้วถ้ายังไม่ได้กาแฟ ผมไม่ดื่ม!"

"โอเคคับ!"

หลินหยางพยักหน้า หยิบโทรศัพท์มาโทรออกอีกครั้ง

"เขาบอกว่า ต้องมาให้ถึงภายในห้านาที! ไม่งั้นเขาจะไม่ดื่ม เข้าใจไหม?"

วางสาย

หลินหยางไปยืนรอด้านข้าง

"ทำไม? สามารถมาถึงภายในห้านาทีหรอ?" ผู้ชายขมวดคิ้ว เหลือบมองหลินหยางและถาม

"ถึงอย่างแน่นอน"

"แน่นอนหรอ?"

ดวงตาของผู้ชายสั่นไหว เขาไม่ได้ยินดี

เหตุผลที่เขาตั้งใจตั้งชื่อกาแฟที่ไร้สาระนี่เพื่อที่จะหาข้ออ้างเพื่อระเบิดความโกรธ แต่สุดท้ายอีกฝ่ายดันมีกาแฟนี้จริงๆ!

ให้ตายเถอะ คนอะไรกันสามารถไปหากาแฟบ้าบอนี้มาได้?

โลกนี้มันแปลกเกินไปแล้ว?

ผู้ชายระเบิดความโกรธ

เขาพบว่าเขาถูกชักนำเล็กน้อย ครุ่นคิด ลุกขึ้นและพูดออกมา: "โอเค ห้านาทีแล้ว!"

เมื่อเขาพูดออกมา ทุกคนก็ผงะ

"ไม่ใช่นะ คุณ นี่...นี่เพิ่งสองนาทีเอง..." ลั่วเฉียนพูด

"สองนาทีอะไรกัน! ผมเห็นนาฬิกาข้อมือของตัวเองอยู่ว่ามันผ่านไปห้านาทีแล้ว! คุณจะหลอกผมหรอ?"

"คุณ...คุณตั้งใจสร้างเรื่องชัดๆ!" ลั่วเฉียนโกรธอย่างมาก

คนนี้พยายามหาเรื่อง

"คุณผู้หญิง ระวังคำพูดของตัวเองหน่อย ผมเป็นคนมีหน้ามีตาเหมือนกันนะ คุณกล้าพูดว่าผมสร้างเรื่องหรอ? ไม่ใช่ละมั้ง!"

ผู้ชายพูดด้วยความโกรธ: "ร้านของพวกคุณดูแลลูกค้าแบบนี้หรอ? ผมแค่ต้องการดื่มกาแฟแก้วหนึ่ง พวกคุณกลับดูถูกผมแบบนี้หรอ? มันรังแกคนอื่นเกินไปรึเปล่า! มาสิ! จัดการ! ให้ได้รู้บ้างว่าไม่ควรมาหาเรื่องพวกเรา!"

"รับทราบ!"

ลูกน้องเหล่านั้นของผู้ชายพุ่งเข้ามาและเริ่มทำลายของ

พลิกโต๊ะและทำลายอาหารทั้งหมด

แขกในร้านต่างกระโดดหนีออกไปจากร้าน

เสียงดังขึ้นในร้านไม่หยุด

มีคนพยายามจะแจ้งตำรวจ แต่ถูกผู้ชายเหล่านั้นห้ามและสั่งให้ออกไป

"พวกคุณ...จะทำเกินไปแล้ว! เกินไปแล้ว!"

ลั่วเฉียนกระทืบเท้าด้วยความโมโห หยิบโทรศัพท์ออกมา

แต่เมื่อเธอหยิบโทรศัพท์ออกมา ผู้ชายก็มือไวตาไว พุ่งเข้ามาตบโทรศัพท์ของเธอ

คลิก!

โทรศัพท์ของเธอร่วงลงพื้นและแตกเป็นชิ้นเล็กๆ

"อ๊า?"

ลั่วเฉียนตกใจ โกรธจนตัวสั่น

ทันใดนั้น ชายผู้นั้นไม่ลังเลใจ จ้องมองที่และตะโกนว่า: "คุณทำอะไร? คุณจะต่อยผมหรอ?"

"อะไรนะ? ?"

ลั่วเฉียนอึ้ง

กลับได้ยินผู้ชายตะโกน: "นังนี่พยายามจะฆ่าผม พวกเขาจะฆ่าผม!"

"กลางวันแสกๆ ยังกล้ามาฆ่าคนหรอ?"

"พวกคุณเป็นปีศาจหรอ?"

"ให้อภัยไม่ได้!"

"จัดการ!"

คนที่กำลังทำลายข้าวของพยายามจะเข้ามาจัดการหลินหยางกับลั่วเฉียน

ดูจากท่าทางของเขาแล้ว ไม่ว่าจะเป็นชายหรือหญิงก็คงถูกพวกเขาทุบตีจนตาย

ลั่วเฉียนหน้าซีด

ใบหน้าหลินหยางไร้อารมณ์ มองอย่างเฉยเมย