บทที่ 998 ลากพวกเขาลงมาให้หมด!

เห็นเพียงฝูงชนแยกออกจากกัน เจิ้งหนานเทียนและเสี่ยวจ้าวเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าของทุกคน

"หืม…ผมรู้ว่าคุณเป็นใคร ที่แท้ก็ผู้บัญชาการใหญ่เจิ้งนี่เอง!" ชายวัยกลางคนก็รู้จักเจิ้งหนานเทียนเช่นกัน แต่สีหน้าของเขายังคงไร้อารมณ์เหมือนเดิม

"จ้งมู่! พาคนของหมู่บ้านราชาสมุนไพรส่ายหัวไปเดียวนี้!" เจิ้งหนานเทียนตะคอกด้วยความโกรธ

"ผู้บัญชาการเจิ้ง! ผมขอแนะนำให้คุณพูดอะไรเกรงใจกันบ้าง การมาสถาบันการแพทย์พรรคซวนอีครั้งนี้ ไม่ใช่ความต้องการของผม แต่เป็นความต้องการของเบื้องบน! เบื้องบนตัดสินใจยังไง ผมคิดว่าคุณคงเข้ามายุ่งไม่ได้หรอกมั้ง?" ชายวัยกลางคนที่ชื่อจ้งมู่พูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย

เจิ้งหนานเทียนกัดฟันแน่น

"ยิ่งไปกว่านั้น! การแข่งทักษะแพทย์แผนจีนครั้งนี้! มีการลงนามข้อตกลงความเป็นตายแล้ว! ผลของการแข่งครั้งนี้จำเป็นต้องมีฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งล้มลง นั่นถึงจะเรียกว่าจบ! คำว่ายอมแพ้ที่ออกจากปากเป็นแค่คำโกหกเท่านั้น ดั่งคำพูดที่ว่าทหารต้องรู้จักใช้กลยุทธ์!" จ้งมู่พูดอีกครั้ง

"ไร้ยางอาย!"

"ผมไม่เคยเห็นคนที่หน้าด้านไร้ยางอายแบบนี้มาก่อน!"

"ต่ำช้าสิ้นดี!"

มีคนบางส่วนกัดฟันแน่น แค่อยากจะกลืนจ้งมู่ลงท้องทั้งเป็น

เจิ้งหนานเทียนโกรธจนถึงขีดสุด เขาโบกมือ ตะคอกเสียงดัง "ผมไม่สนใจอะไรทั้งนั้น! จ้งมู่ ถ้าคุณไม่พาคนของคุณส่ายหัวไป! ผมจะบดขยี้คุณที่นี่เดี๋ยวนี้! !"

"เจิ้งหนานเทียน! คุณกล้าเหรอ?" สีหน้าของจ้งมู่เปลี่ยนไปทันที ตะคอกด้วยความโกรธ "คุณรู้ผลของการที่เข้ามาแทรกแซงเรื่องนี้หรือเปล่า! ผมขอแนะนำให้คุณอย่าทำอะไรโง่ๆดีกว่า!"

"คนที่กำลังทำเรื่องโง่คือคุณ! จ้งมู่! คุณจะส่ายหัวไปหรือไม่ไป?" เจิ้งหนานเทียนจ้องเขาด้วยความโกรธ

แววตาของจ้งมู่เย็นชาลง กำหมัดแน่นจนถึงขีดสุด

เขารู้ เจิ้งหนานเทียนไม่มีทางยอมจบแค่นี้แน่นอน

ถึงเจิ้งหนานเทียนรู้ว่าการทำแบบนี้มันมีปัญหาตามมาทีหลัง แต่ในขณะเดียวกันจ้งมู่ก็รู้จักเจิ้งหนานเทียนดี

เมื่อไหร่ที่คนคนนี้เกิดบ้าขึ้นมา ไม่ว่าใครก็ขวางไม่อยู่

ไม่แน่วันนี้พวกเขาทุกคนอาจจะถูกหามออกจากที่นี่ก็เป็นได้…

ทว่าในขณะที่คนทั้งสองกำลังประจันหน้ากัน มีเสียงที่อ่อนแรงดังขึ้นจากด้านข้าง

"ผู้บัญชาการเจิ้ง เรื่องนี้…คุณไม่ต้องยุ่ง!"

ทุกคนหันไปมองด้วยความตกใจพร้อมกัน

คนพูดคือหลินหยาง!

เห็นเพียงเขากุมท้องของตนเอง ร่างกายโค้งงอเล็กน้อยไม่สามารถยืนตัวตรง หอบหายใจอย่างรุนแรง พ่นไอความร้อนออกจากปากไม่หยุด

สีหน้าของเขาแดงก่ำ

มีเม็ดเหงื่อขนาดเท่าถั่วเขียวไหลออกมาไม่หยุด ราวกับเขายืนอยู่ในเตาหลอม

นักข่าวอยู่ด้านข้างรีบทำการจดบันทึกทันที

"ไอ้หนู เป็นอะไรหรือเปล่า?"

เจิ้งหนานเทียนรีบถาม

"ผม…ผมรู้สึกว่า…ร่างกายเหมือนกำลังจะลุกเป็นไฟ"

"ลุกเป็นไฟ?"

เจิ้งหนานเทียนรู้สึกอึ้ง

"เขาถูกพิษของผม!"

ฉงเฉาที่อยู่อีกด้านหนึ่งกระตุกมุมปากขึ้น ยิ้มแล้วพูด

"พิษ?"

"ถูกต้อง! ก่อนหน้านี้บนร่างกายของเขาโดนพิษของผมเข้าไปสองชั้น เข็มเมื่อกี้คือพิษชั้นที่สาม ช่วยกระตุ้นพิษทั้งหมดในร่างกายของเขา ตอนนี้อวัยวะภายในของเขากำลังเหมือนโดนย่างสด เลือดลมพลุ่งพล่าน เส้นประสาทปั่นป่วน! อีกไม่เกินหนึ่งนาที เขาจะตายเพราะอวัยวะได้รับความเสียหาย เส้นเลือดแตกขาด" ฉงเฉายิ้มแล้วพูด

"อะไรนะ?"

ทุกคนหน้าซีดทันที

"น่าเสียดายที่ผมถูกเข็มของหมอเทวดาหลิน ร่างกายด้านชาไปหมด ส่งผลให้ไม่สามารถออกแรง ไม่อย่างนั้นผมจะจัดการเขาเดี๋ยวนี้ แต่ตอนนี้ก็ถือว่าไม่เลว! หมอเทวดาหลิน รีบสูดอากาศที่บริสุทธิ์ให้มากเถอะ หลังจากนี้หนึ่งนาที คุณก็จะต้องบอกลาโลกใบนี้แล้ว! คุณต้านพิษชนิดนี้ไม่ไหว!"

ฉงเฉามองไปทางหลินหยาง บนใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่มีชัย

ผู้คนในเหตุการณ์รู้สึกโกรธมาก

และมีผู้ชมทางบ้านไม่น้อยที่กัดฟันแน่น

เสียงสาปแช่งคนหมู่บ้านราชาสมุนไพรปรากฏขึ้นนับไม่ถ้วน

แต่ ไม่มีใครสามารถเปลี่ยนแปลงสถานการณ์ในตอนนี้

เจิ้งหนานเทียนราวกับแก่ลงหลายปี

เขาจ้องหลินหยางที่อยู่บนเวที ในหัวมีความคิดที่บ้าคลั่งปรากฏขึ้น

แต่ในตอนนั้นเอง หลินหยางที่อยู่บนเวทีหัวเราะอย่างกะทันหัน

"ฉงเฉา พิษของหมู่บ้านราชาสมุนไพร…มีแค่นี้เองเหรอ?"

ฉงเฉารู้สึกอึ้ง "คุณหมายความว่ายังไง?"

หลินหยางไม่ได้ตอบคำถามของฉงเฉา เขาฝืนความเจ็บปวดที่แผดเผาอยู่ภายใน หยิบเข็มเงินออกมาด้วยมือที่สั่นเทา เสียบตรงกลางหว่างคิ้วของตนเอง

ทันใดนั้น สีผิวที่แดงก่ำของเขาเริ่มลดลงไปเยอะมาก ร่างกายที่กำลังสั่งก็เริ่มสงบลงทีละนิด สุดท้ายถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก

แต่ว่า

ตรงหางตาของเขากลับมีเส้นเลือดสีดำจำนวนมากปรากฏขึ้น ราวกับฝูงงูกำลังขยับ ผู้คนมองจนรู้สึกหนังศีรษะชาไปหมด