บทที่3167 ข้าจะให้โอกาสนี้แก่เจ้า

ดวงตาทั้งสองของอ่าวหัวอวิ๋นจ้องมองที่หลินหยาง เขาจ้องมองเขม็งและกำหมัดแน่น

เขารู้ว่าหลินหยางมีวิดีโอ แต่เขาคาดไม่ถึงว่าหลินหยางจะถึงกับมีวิดีโอของอ่าวเทียนซวงด้วย

“ในเมื่อเจ้ามีวิดีโอแล้วทำไมไม่นำออกมาตั้งแต่ก่อนหน้านี้ จะได้เอามาเป็นหลักฐานชี้แจงความบริสุทธิ์ล่ะ? ที่เจ้าไม่เผยแพร่ต่อสาธารณะตั้งนานแล้ว หรือว่ามันจะมีบางอย่างผิดปกติ?”

อ่าวหลีเฟิ่งตะโกนอย่างเย็นชา

“ ข้าก็อยากจะเปิดเผยต่อสาธารณะ แต่เจ้าพวกให้โอกาสข้าบ้างไหมล่ะ? นับตั้งแต่ข้าก้าวเข้าสู่ตระกูลอ่าวเสวี่ย ก็ตกเป็นเป้าหมายของพวกเจ้า แล้วก็ถูกลอบสังหารข้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า มีบางอย่างผิดปกติงั้นเหรอ? ข้าคิดว่าพวกเจ้าต่างหากที่มีบางอย่างผิดปกติ!"

หลินหยางพูดเบา ๆ

“ไอ้สารเลว พ่นน้ำลายใส่ร้ายคนอื่นแบบนี้ได้แล้ว!”

อ่าวหัวอวิ๋นคำราม

“พ่นน้ำลายใส่ร้ายคนอื่นเหรอ?”

หลินหยาง วางโทรศัพท์มือถือของเขาทิ้งและพูดอย่างเย็นชา: "ข้าขอถามพวกเจ้าเชื้อสายตระกูลซวงว่าทำไมเจ้าถึงส่งอ่าวเทียนเซิง จากตระกูลอ่าวเสวี่ยไปที่ หอเหลยเจ๋อเทียนในชั่วข้ามคืนหลังจากรู้ว่าข้าสามารถรักษาอ่าวหานเหมย ด้ จุดประสงค์คืออะไร อย่างที่สอง ข้ากับอ่าวเทียนซวงก็ไม่ได้มีความข้องใจต่อกันแล้วทำไมเขาถึงอยากฆ่าข้า? สุดท้าย พวกเจ้าก็แค่ไม่อยากให้ 'โลหิตน้ำแข็ง' ของอ่าวหานเหมยหายขาดก็เท่านั้น! พวกเจ้าอยากให้อ่าวหานเหมย ตายภายใต้โรคประหลาดนี้ เมื่อเป็นเช่นนี้ ก็จะไม่มีใครสามารถคุกคามสถานะของอ่าวเทียนเซิงได้ หัวหน้าตระูลคนต่อไปก็จะต้องเป็นเขาใช่ไหม?”

หลังจากคำพูดดังกล่าวจบลง ผู้คนจากหลายกลุ่มตระกูลก็เงยหน้าขึ้นมองดูอ่าวหัวอวิ๋น และพรรคของเขา

ทุกคนล้วนไม่ใช่คนโง่ พวกเขาจะไม่เข้าใจจุดประสงค์ของการกระทำแบบนี้ได้อย่างไร?

“การต่อสู้เพื่ออำนาจและกำไร ข้าก็ไม่ได้ขัดวาง แต่การใช้วิธีน่ารังเกียจเช่นนี้ จะไม่โโนลงโทษได้อย่างไร? สู้ไม่ได้ก็ฆ่า ฆ่าไม่ได้ก็จะรวมตัวกับตระกูลมากอำนาจเพื่อทำลายล้าง! เชื้อสายตระกูลซวงและตระกูลมากอำนาจเหล่านี้ พวกเจ้าเอากฎของตระกูลไปไว้ตรงไหน? เจ้าถือว่าคนอื่นเป็นสหายในตระกูลของเจ้าจริง ๆ หรือไม่? แต่ข้าคิดว่าพวกเจ้าไม่ได้มองอย่านั้นเลยซักนิด!”

“พวกเจ้ามันก็แค่กลุ่มคนชั่วที่เห็นแก่ตัวก็เท่านั้น!”

“ พวกเจ้าไม่คู่ควรที่จะอยู่ในตระกูลอ่าวเสวี่ย!”

หลินหยาง พูดอย่างชอบธรรมด้วยสีหน้าเคร่งขรึม: "ข้าในฐานะคุณหลินลูกเขยเผ่าตระกูลเย่ไหม และลูกเขยของตระกูลอ่าวเสวี่ย! ข้าไม่สามารถทนเห็นขยะอย่างพวกเจ้าอยู่ในตระกูลอ่าวเสวี่ยได้อิีก! วันนี้ข้าจะเป็นตัวแทนตระกูลอ่าวเสวี่ย และกวาดล้างขยะอย่างพวกเจ้า ฆ่าทิ้งไป!”

หลังจากคำพูดจบลง เขาก็ยกมีดเทียนเซิงขึ้นสูง

มีดสีขาวส่องประกายราวกับดวงดาวในน้ำแข็งและหิมะ ทำให้ร่างของ หลินหยางดูสูงส่งมาก

และผู้คนในตระกูลมากอำนาจเหล่านี้ก็ตกตะลึง

หลินหยางเปลี่ยนพวกเขาให้กลายเป็นคนร้ายตรงๆด้วยคำพูดเพียงไม่กี่คำ...

“ปากเก่งดีนี่!”

หัวหน้าตระกูลมองไปที่หลินหยาง อย่างเฉยเมยและพยักหน้าเบาๆ "ดูเหมือนว่าการก่อตั้งพันธมิตรชิงเซวียนนั้นจะไม่ใช่เรื่องดวงสินะ มีเหตุผลว่าทำไมฮีโร่อย่างอูหง และ หัวเทียนไห่ถึงสามารถยอมจำนนต่อเจ้าได้"

หลินหยางไม่ได้พูด แค่มองเขาเงียบ ๆ

แต่เขาเห็นหัวหน้าตระกูลเดินตรงไปข้างหน้า

“เมื่อเรื่องต่างๆมันพัฒนามาถึงจุดนี้ นอกจากต้องต่อสู้กันสักตั้ง ข้าก็เกรงว่าจะไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว!”

"งั้นก็เลือกทางนี้สิ"

หัวหน้าตระกูลมองเขาอย่างเฉยเมย

“เลือกอะไร?”

“เจ้ามมาสู้กับข้าสิ หากเจ้าชนะ ข้าจะยอมสละตำแหน่งหัวหน้าตระกูลอ่าวเสวี่ย!”

หัวหน้าตระกูลกล่าวอย่างใจเย็น

"อะไรนะ?"

“ท่านหัวหน้าตระกูล! ไม่นะ!”

“ท่านหัวหน้าตระกูล โปรดอย่าโมโหไป!”

“พวกเขามัฐานะแบบไหน? จะโลภตำแหน่งที่สูงขนาดนี้ได้อย่างไร ไม่! ไม่! ไม่ได้!”

ผู้คนจากตระกูลมากอำนาจตะโกนเพื่อหยุดเขา

แต่หัวหัวหน้าตระกูลกลับมีท่าทีสงบมาก

“บุคคลนี้ใช้ความพยายามหนักมากเพียงเพื่อให้ได้ตำแหน่งผู้นำตระกูลอ่าวเสวี่ยของอ่าวหานเหมย เขาต้องการควบคุมตระกูลอ่าวเสวี่ย ผ่านทางอ่าวหานเหมย เนื่องจากบุคคลนี้มีความคิดเช่นนี้ โอกาสนี้ ข้าจะยอมให้เขา!"

คำพูดเหล่านี้เต็มไปด้วยความมั่นใจอันยิ่งใหญ่

แสงแปลกๆ แวบผ่านม่านตาของ หลินหยาง

หัวหน้าตระกูลพูดถูก

แทนที่จะร่วมมือกับตระกูลอ่าวเสวี่ย การที่จะควบคุมตระกูลอ่าวเสวี่ยจะเป็นการดีกว่า

ในความเป็นจริง ในตอนแรก หลินหยางก็มีความคิดที่จะร่วมมือกัน แต่หลังจากฆ่าอ่าวเทียนเซิง แล้วหลินหยางก็รู้ว่าความคิดนี้เป็นไปไม่ได้

ดังนั้น เขาจึงอยากสนับสนุนให้อ่าวหานเหมย มาเป็นหัวหน้าตระกูลอ่าวเสวี่ยมาตั้งแต่แรกแล้ว

ด้วยวิธีนี้เท่านั้นจึงจะสามารถเรียกตระกูลอ่าวเสวี่ย ว่าเป็นพันธมิตรของเขาได้ และทั้งสองก็ลงเรือลำเดียวกัน

“จะเกิดอะไรขึ้นถ้าข้าแพ้”

หลินหยางถาม

“สุดท้าย...จะน่าอนาถ”

หัวหน้าตระกูลพูดอย่างใจเย็น: "ไม่เพียงแต่เจ้าจะตายเท่านั้น ข้ายังจะฆ่าตระกูลเย่ไหมและพันธมิตรชิงซวนทั้งหมดด้วย โดยไม่เหลือใครไว้ทั้งนั้น!"

ทันทีที่คำพูดเหล่านี้หลุดออกไป ทุกคนก็อ้าปากค้าง!

นี่คือการต่อสู้เดิมพันชีวิตและความตาย!

ต่างฝ่ายต่างมีเหตุผลที่แพ้ไม่ได้!

อ่าวหานเหม่ยมองไปที่หลินหยาง ฝ่ามือของนางเหงื่อออก