บทที่ 3168 การประทะกันระหว่างน้ำแข็งกับไฟ

เจ้าแห่งตระกูลไม่ได้หลอกให้เขาตาย ใจพลางจ้องไปที่หลินหยางอย่างเงียบ ๆ และขยับนิ้ว

ทันใดนั้นพื้นดินก็สั่นสะเทือน

พื้นแตกร้าว และช่องว่างก็ก่อตัวขึ้นทีละนิ้ว กระจัดกระจายไปทุกทิศทาง

การแสดงออกของหลินหยางตึงเครียดขึ้น ทันใดนั้นเขาก็ตระหนักถึงบางสิ่งบางอย่างและกระโดดขึ้นไป

ปังปังปังปัง...

ทันใดนั้น หนามอันน่าสะพรึงกลัวก็พุ่งขึ้นมาจากพื้นดินที่แตกร้าว หนามแต่ละอันนั้นคมราวกับใบมีดคมกริบ

โชคดีที่ หลินหยาง กระโดดขึ้นมาได้ทันเวลาเพื่อหลีกเลี่ยงหนามน้ำแข็งเหล่านี้

แต่หนามน้ำแข็งยังไม่หยุด แต่ยังคงพุ่งขึ้นไปบนท้องฟ้า

"อะไรน่ะ?"

ดวงตาของหลินหยางเบิกกว้างขึ้นทันที

แต่เห็นเพียงแต่หนามแหลมคมที่พุ่งออกมาจากทั่วแผ่นดินและมุ่งหน้าตรงสู่ท้องฟ้า

หลินหยางดูเหมือนกำลังอยู่ในตาข่ายขนาดใหญ่ และมันเป็นไปไม่ได้เลยที่จะหลบหนี

เขาไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องปกคลุมเนื้อและเลือดทุกตารางนิ้วไว้ด้วยพลังแห่งสวรรค์ทั่วร่างกายและเปิดใช้งานพลังกระดูกเทพสูงสุด

บูม! บูม! บูม...

หนามน้ำแข็งอันน่าสะพรึงกลัวกระหน่ำแทงเขาเขาอย่างรุนแรงทำให้ร่างกายของเขากลายเป็นเลือดเละเทะ มันดูน่ากลัวเกินกว่าจะมองได้

เมื่อหนามน้ำแข็งกระจายออกไปจนหมด ร่างกายหลินหยางก็เต็มไปด้วยรอยฟกช้ำ

หลินหยางล้มลงกับพื้นอีกครั้ง รู้สึกเจ็บปวดราวกับว่าร่างกายของเขาแตกเป็นเสี่ยงๆ และร่างกายของเขาก็ได้รับความกระทบกระเทือนมาก

เขารู้ถึงความตึงเกร็งของร่างกายเขา

แต่เมื่อเผชิญกับการโจมตีรุนแรงถึงตายของหัวหน้าตระกูล ความแข็งแกร่งของร่างกายก็ไร้ประโยชน์โดยสิ้นเชิง

เกรงว่าหากไม่มีความแข็งแกร่งของกระดูกเทพสูงสุดต่อหน้าการโจมตีครั้งนั้น ร่างของหลินหยางคงแตกเป็นเสี่ยงๆไปนานแล้ว

“เขาอยู่ในขั้นเทพเซียนแห่งแผ่นดินจริงๆ เหรอ?”

ดวงตาของหลินหยางเย็นชา

เมื่อพิจารณาจากความแข็งแกร่งของร่างกายในปัจจุบัน มีเพียงเทพเจ้าแห่งผืนดินเท่านั้นที่สามารถทำลายร่างกายของเขาได้อย่างง่ายดายแบบนี้

แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง หลินหยางรู้สึกมาตลอดว่าพลังแห่งสวรรค์ของอีกฝ่ายนั้นค่อนข้างแปลกเล็กน้อย

เมื่อเทียบกับเย่เหยียน มันพิเศษกว่ามาก

ดูเหมือนว่าเมื่อเทียบกับเย่เหยียน พลังแห่งสวรรค์ของเขาค่อนข้างอ่อนแอ

หลินหยาง ขมวดคิ้วและครุ่นคิดอะไรบางอย่าง

“อะไรกันน่ะ? เจ้าตกใจกลัวพลังของข้าเหรอ?”

เจ้าแห่งตระกูลพูดอย่างสงบ จากนั้นจึงจับมือของ หลินหยาง ขึ้นไปในอากาศอีกครั้ง

ครืด...

น้ำแข็งจำนวนมากควบแน่นอยู่ในความว่างเปล่า ห่อหุ้มหลินหยางเอาไว้

หมัดน้ำแข็งขนาดใหญ่ถูกสร้างขึ้นและ ห่อหุ้มหลินหยางเอาไว้อย่างรวดเร็ว

หลินหยางไม่สามารถขยับแขนขาของเขาได้เลย

หลังจากนั้น

บูม!

หมัดน้ำแข็งระเบิดออก

เมฆน้ำแข็งขนาดมหึมาก็เริ่มก่อตัวขึ้น

ผู้คนด้านล่างต่างเงยหน้าขึ้นมองร่างที่อยู่บนท้องฟ้า

แต่เมฆน้ำแข็งก็หนาทึบจนมองไม่เห็นอะไรเลย

"ไม่ดีแล้ว!"

“หัวหน้าพันธมิตรหลิน!”

ผู้คนในพันธมิตรชิงซวนตกตะลึงและร้องตะโกน

อย่างไรก็ตาม ในขณะนั้นเอง เปลวไฟสีขาวก็พวยพุ่งอยู่ในอากาศ เมฆน้ำแข็งทั้งหมดก็ระเหยออกไป

ชายคนหนึ่งที่ปกคลุมไปด้วยเปลวเพลิงปรากฏตัวขึ้นบนท้องฟ้า

“นั่นมันพันธมิตรหลิน!”

ทุกคนมีความสุขมาก

“ไฟประหลาดเหรอ?”

หัวหน้าตระกูลขมวดคิ้ว

“ไฟประหลาดของข้าสามารถเอาชนะคาถาน้ำแข็งของเจ้าได้!”

หลินหยางพูดอย่างเคร่งขรึม ด้วยเปลวไฟที่ลุกโชนในดวงตาของเขา เขากระโดดไปข้างหน้า ถือมีดเทียนเซิงไว้ในมือทั้งสองข้าง และโบกมีดไปตามทางร่างกายของเขาจนทั่ว

รอยแผลเป็นทั่วร่างกายของเขาหายไปทันที

เปลวไฟลุกโชนออกมาจากดาบอีกครั้ง ดูเหมือนจะเผาไหม้ท้องฟ้าและสังหารหัวหน้าตระกูลอย่างดุเดือด

“เย็นเยือกเก้ารุ่งอรุณ!”

เจ้าแห่งตระกูลตะโกนและพลังน้ำแข็งก็ระเบิดออกมาจากร่างกายของเขา เป็นสายฟ้าสีฟ้า ดูเหมือนจะโบกสะบัดอยู่ในอ้อมแขนของเขา และเขาก็ยิงตรงขึ้นไปบนท้องฟ้า

ทันใดนั้น ส่วนของน้ำแข็งและน้ำค้างแข็งก็ทะยานขึ้นไปบนท้องฟ้าราวกับทะยานไปสู่เทพเจ้า

ท้องฟ้าที่ปกคลุมไปด้วยเปลวไฟที่ดูเหมือนจะแข็งตัวในวินาทีถัดมา

เป็นการประทะกันระหว่างน้ำแข็งและไฟ

ทุกคนต่างล่าถอยไปทีละคนพลางจ้องมองและจมอยู่กับความคิด

น่าสะพรึงกลัวมาก!

นี่มันเป็นการต่อสู้ระดับไหนกันนะ?

ไม่มีใครรู้ได้

หลินหยางโหมกระหน่ำไฟประหลาดให้ลงมา แต่กลับถูกน้ำค้างแข็งขัดขวางไว้ และความเร็วที่ตกลงมาก็เลยช้าลงอย่างมาก

ในที่สุดเมื่อเขาล้มลงบนพื้นที่สูงขึ้นกว่าหนึ่งร้อยเมตร เขาก็หยุดลง

มีดเทียนเซิงที่เดิมททีเผาไหม้ด้วยเปลวไฟ ถูกปกคลุมไปด้วยน้ำค้างแข็งทั้งหมด

และน้ำค้างแข็งก็แผ่ขยายไปตามขอบมีดของเขา ราวกับว่ามันค่อยๆควบแน่นร่างกายของเขาทีละน้อย...

ในที่สุด หลินหยางก็ถูกปกคลุมไปด้วยละอองฝุ่น!

"ดีๆ!"

ฝ่ายตระกูลมากอำนาจเต็มไปด้วยเสียงเชียร์และเสียงปรบมือ

ผู้คนนับไม่ถ้วนถึงกับปรบมือ

“โอ้ คนที่ไม่รู้ความสามารถของตัวเองกล้าท้าทายหัวหน้าตระกูลของเรา! ช่างน่าขันจริงๆ!”

อ่าวหัวอวิ๋นตะคอกอย่างเย็นชาและพูดด้วยความดูถูก

“ชายคนนี้คิดว่าหลังจากต่อสู้กับเย่เหยียนแล้ว เขาจะวางตัวเองในตำแหน่งเทพแห่งดินแดน เขาไม่รู้เลยว่าเขาเป็นเพียงคนที่โชคดี!”

อ่าวหลีเฟิ่งยิ้มเบา ๆ และพูดว่า: "ปรมาจารย์โลกของเราคือผู้ที่สามารถแข่งขันกับเทพเจ้าบนบกได้อย่างแท้จริง เขาคืออะไร"

"เจ้าถูก!"

"ฮ่า ๆ ๆ ๆ...."

ฉากนั้นเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ

มีความเงียบในอีกด้านหนึ่งของพันธมิตร ชิงเซวียน

ผู้คนมองดูหลินหยางซึ่งถูกปกคลุมไปด้วยฝุ่นละออกกลางอากาศอย่างประหม่า ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจ