บทที่3849 เขาหนีไม่พ้นหรอก

"ยากงั้นเหรอ?"

หลินหยางพูดอย่างใจเย็น: "หรือว่าพวกเขาไม่เต็มใจที่จะมางั้นเหรอ?"

“พวกเขาล้วนทำเพื่อเงิน ตราบใดที่มีเงิน ก็จะทำให้พวกเขาปรากฎตัวมาทำสิ่งต่างๆให้ได้ แต่ว่าท่านน่ะ ดูเหมือนว่าจะมีความเกี่ยวข้องกับตระกูลมังกร ถ้าพวกเขารู้เรื่องนี้เข้าจะเป็นอย่างไร พวกเขาจะกล้ามาติดต่อกับท่านงั้นเหรอ?”

เหล่าหลงกล่าว

“พวกเขาต่อต้านตระกูลมังกรงั้นหรือ?”

“แน่นอนอยู่แล้ว พวกเขาถูกตระกูลมังกรเนรเทศนี่นา”

“หากข้าเป็นตัวแทนของเผ่ามังกร ยกโทษให้กับความผิดในอดีตของพวกเขา และฟื้นฟูภาพลักษณ์ของพวกเขาในเผ่ามังกรจะเป็นอย่างไรล่ะ?”

หลินหยางกล่าวอีกครั้ง

เมื่อคำพูดเหล่านี้จบลง เหล่าหลงก็ตกตะลึงไป จากนั้นก็ได้แต่ส่ายหัวหลายๆครั้ง "ท่านโปรดอย่าล้อเล่นเลย เรื่องแบบนท่านไม่สามารถพูดออกมาคนเดียวแล้วจะเป็นไปได้"

“ดูเหมือนว่า นี่เจ้าไม่เชื่อข้างั้นเหรอ?”

“หรือว่าท่านจะเป็นจักรพรรดิมังกรจริงๆ?”

เหล่าหลงพึมพำ

“ข้าไม่ใช่พรรดิมังกร ตามหลักแล้ว ข้าเป็นผู้สืบทอดมังกรที่แท้จริง ตระกูลมังกรไม่ต้องการบุตรแห่งจักรพรรดิมังกรอีกต่อไปแล้ว อย่างไรเสียก็มีทายาทผู้สืบทอดอยู่แล้ว ดังนั้นก็ไม่จำเป็นต้องมีตำแหน่งนั้น”

หลินหยางพูดออกมาอย่างใจเย็น

เมื่อเหล่าหลงได้ยินสิ่งนี้ ดวงตาก็เต็มไปด้วยน้ำตาคลอ จากนั้นก็ฟุบหน้าลงตรงหน้าหลินหยางตรงๆ

“หากความผิดของเราได้รับการอภัย และตัวตนในฐานะสมาชิกตระกูลมังกรสามารถฟื้นคืนกลับมาได้ ใบไม้ที่โรยราก็จะได้กลับคืนสู่รากเหง้า เช่นนั้นเหล่าหลงก็เต็มใจที่จะสละร่างเป็นชิ้นๆ”

เหล่าหลงกำลังอารมณ์อ่อนไหวมาก

เขาถูกเนรเทศออกมาเป็นเวลานานเกินไป

แม้ว่าโลกภายนอกจะเต็มไปด้วยสีสัน แต่ในใจก็ยังมีความรู้สึกโหยหาบ้านเกิดอยู่

ถึงแม้ว่าอาณาเขตตระกูลมังกรจะทั้งเย็นชาและน่าเบื่อก็ตาม

“เหตุผลที่เพื่อเงินแล้วพวกเรายอมทำทุกอย่าง นั่นก็เพราะในวันธรรมดาก็มักจะดื่มสุราเคล้านารีให้มึนเมาเพื่อไม่ใหรู้สึกอ้างว้าง แต่ยิ่งทำอย่างนี้ ความคิดถึงบ้านในหัวใจ ก็ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ หากท่านสามารถเติมเต็มความใฝ่ฝันของเราได้จริงๆ พวกเราก็เต็มใจที่จะทำเพื่อท่านอย่างสุดความสามารถ”

เหล่าหลงกล่าวด้วยความเคารพ

"ดีมาก"

หลินหยาง พยักหน้าจากนั้นก็ยกมือพร้อมโบกมือเล็กน้อย

ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว...

เข็มเงินหลายเล่มบินออกมาและแทงลงบนเข่าของเหล่าหลง

ทันใดนั้น บนเข็มเงินที่มีพลังมังกรอันเป็นเอกลักษณ์ก็เริ่มซ่อมแซมบาดแผลของเหล่าหลงอย่างรวดเร็ว

หลังจากนั้นไม่นาน เหล่าหลงก็รู้สึกว่าความเจ็บปวดตรงเข่าแทบทั้งหมดหายไปแล้ว ดูเหมือนว่าเขาจะกลับมายืนไดด้วยเข่าทั้งสองข้าง...

เป็นทักษะทางการแพทย์ที่น่าทึ่งมากเลยจริงๆ

แต่สิ่งที่น่าทึ่งยิ่งกว่าก็คือพลังมังกรนี้

เมื่อรู้สึกถึงพลังมังกรอันอ่อนโยนที่ซึมซาบเข้ามาในร่างกาย เหล่าหลงก็เชื่อคำพูดของหลินหยางทันที

"ขอบคุณท่าน! ขอบพระคุณท่านมาก!"

เหล่าหลงรีบคำนับอีกหลายครั้ง

“คนพวกนั้นอาศัยอยู่ในเมืองเจียงเฉิงหรือเปล่า?”

“ส่วนใหญ่ล้วนอาศัยอยู่ที่เมืองอื่น”

“ข้าจะให้เวลาเจ้า รีบไปเรียกพวกเขามารวมตัวพบข้าที่เมืองเจียงเฉิง”

“ท่าน นี่ไม่ใช่ปัญหา แต่...บางคนอาจจะไม่ค่อยพอใจนัก...”

เหล่าหลงลังเลและกล่าวว่า

“ไม่ค่อยพอใจเหรอ?”

“ใช่ คนไม่กี่คนพวกนั้น...แม้จะเก่งกาจมากแต่ก็มีนิสัยเอาแต่ใจและดื้อรั้น...”

“งั้นเหรอ? ขอแค่เก่งกาจมากก็พอแล้ว ไปหาทางพาพวกเขามาที่นี่เถอะ ข้าจะคุยกับพวกเขาดีๆ”

หลินหยางกล่าว

“นี่...ท่าน...”

ผู้เหล่าหลงมีท่าทางกังวลเล็กน้อย

“ไม่ต้องห่วง ข้าจะไม่ทำอะไรพวกเขาหรอก ข้าแค่จะให้ทำงานตามอุดมการณ์ของพวกเขาเท่านั้น หากทำไม่สำเร็จ จะถอนตัวหรืออยู่ต่อก็แล้วแต่พวกเขา”