บทที่ 3848 ถูกเนรเทศ

หลังจากที่ตระกูลมังกรผ่านประสบการณ์การสังหารหมู่ครั้งก่อนมาได้ คนที่รอดชีวิตก็มีไม่มากนัก

หากคนนี้มีส่วนเกี่ยวข้องกับตระกูลมังกรจริงๆ หลินหยางก็ต้องพิจารณาตามสถานการณ์ว่าจะเก็บคนนี้ไว้ภายใต้กองกำลังหรือไม่

อย่างไรเสียก็มีความเป็นไปได้สูงมากที่ตนเองจะต้องเผชิญหน้ากับสมัชชาใหญ่

หากจำนวนและความแข็งแกร่งของสมัชชาใหญ่มากกว่าที่เขาจินตนาการไว้ ลำพังแค่ความแข็งแกร่งของหลินหยางในตอนนี้เพียงอย่างเดียว ย่อมไม่สามารถต่อกรได้เลย

ความแข็งแกร่งของสมัชชาใหญ่เริ่มแผ่ขยายไปทั่วทุกมุมโลก

ไม่ว่าจะเป็นทางด้านล่างหรือด้านบน

แต่สิ่งที่ทำให้หลินหยางตกใจยิ่งกว่านั้น คือไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนก็ตาม แต่คนของสมัชชาใหญ่ก็จะสามารถควบคุมสถานการณ์ได้อย่างสมบูรณ์

การปรากฏตัวของอาไห่และคนอื่นๆ ล้มล้างความเข้าใจที่หลินหยางมีต่อสมัชชาใหญ่โดยสิ้นเชิง

“ในขณะที่พลังฝึกฝนของพวกเขานั้นไม่ธรรมดา แล้วยังมีอาวุธอันทรงพลังอีกเป็นกองด้วย”

ภายในใจของหลินหยางหวั่นเกรงเป็นอย่างมาก

เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าพลังมังกรจะจะถูกยับยั้งได้

มังกรเฒ่าที่อยู่ตรงหน้าย่อมไม่เข้าใจคำพูดของหลินหยาง

เขาจ้องมองไปที่หลินหยางด้วยดวงตาเบิกกว้าง และหลังจากนั้นไม่นานก็พูดออกมาด้วยน้ำเสียงทุ้มว่า "พูดมาได้ไม่รู้จักอายเลยนะ ไว้ชีวิตข้างั้นเหรอ? ไม่มีใครกล้ามาพูดแบบนี้กับข้าหรอกนะ"

แต่ทว่าในขณะที่เขาพูดคำเหล่านี้นั้น

บูม!

พลังรุนแรงดั่งการลงทันฑ์จากสวรรค์ที่ไม่อาจต้านทานได้ก็ถ่าโถมลงมา ทับลงบนไหล่ของเหล่าหลงอย่างรุนแรง

ทันใดนั้น กระดูกเข่าของเหล่าหลงก็แตก และเขาก็คุกเข่าลงกับพื้นอย่างควบคุมไม่ได้

บูม!

พื้นดินถูกทุบจนแตกร้าว

ฉู่จื่อหมิงซึ่งซ่อนตัวอยู่ในห้องเล็กๆ ได้เห็นฉากนี้ผ่านรอยแตกของประตู เมื่อนั้นก็รู้สึกตกตะลึงจนแทบไร้สติ

“นี่มัน...เป็นไปได้ยังไง?”

ฉู่จื่อหมิงตกตะลึงและพึมพำด้วยความหวั่นเกรง

จากมุมมององเขานั้น เหล่าหลงนั้นอยู่ยงคงกระพัน

แม้เขาจะรู้ว่าฝีมือและสายตาของหมอเทวดาหลินแห่งเมืองเจียงเฉิงนั้นช่างเฉียบคมราวมองทะลุสวรรค์ เขาเคยคิดว่า ถ้ามาที่เมืองนพร้อมกับมีเหล่าหลงปกป้องตนเองอยู่ แม้แต่หมอเทวดาหลินก็ไม่สามารถทำอะไรได้

แต่เมื่อวันนี้ได้เห็นก็รู้ทันทีว่าคิดผิด นี่ถือเป็นความผิดมหันต์!

หมอเทวดาหลินจากเมืองเจียงเฉิง ไม่ใช่แค่มีฝีมือและสายตาที่เฉียบคมราวมองทะลุสวรรค์! เขาเป็นพระเจ้า! เขาเป็นพระเจ้า!

เหล่าหลงผู้เอาชนะยอดฝีมือระดับสูงมานับไม่ถ้วน ยังไม่สามารถต้านทานได้ต่อหน้าหมอเทวดาหลิน...

"มันจบแล้ว..."

ฉู่จื่อหมิงพึมพำกับตัวเอง

“พลังนี้ เจ้ารู้สึกถึงมันไหม?”

หลินหยางค่อยๆเดิน ไปที่เหล่าหลงช้าๆ สายตามองลงไปที่เข่าและขาทั้งสองข้างที่หักของเหล่าหลง และพูดอย่างไม่แสดงอารมณ์

“นี่...นี่คือพลังมังกรด้วยงั้นเหรอ? ไม่สิ พลังมังกรธรรมดาไม่มีทางมีความบริสุทธิ์ได้ขนาดนี้แน่ นี่...นี่คือ...คือ...นี่คือตัวตนที่เหนือกว่าพลังมังกร นี่คือพลังมังกรที่ได้รับการเลื่อนขั้น นี่... นี่มันอะไรกันเนี่ย?”

เหล่าหลงเบิกตากว้างตากว้างและพึมพำออกมา

เขาไม่สามารถบอกได้อีกต่อไปว่ามันเป็นพลังแบบไหน

แต่เขารู้ชัดเจนว่า สำหรับเขาแล้วการที่จะต่อต้านเจ้าของพลังนี้มันเป็นไปไม่ได้...

“ทีนี้บอกมาได้รึยัง?”

หลินหยางเบนสายตามองไปที่เหล่าหลงพร้อมพูดออกมาเบา ๆ

“เจ้า...เจ้าเป็นใครกันแน่?”

เหล่าหลงถามพร้อมตัวอันสั่นเทา: "เจ้า... เจ้ามาจากตระกูลมังกรหรือเปล่า?"

“ใช่ แตข้าไม่ใชคนของตระกูลมังกร”

หลินหยางเงียบไปครู่หนึ่งและพูดอย่างไร้อารมณ์ว่า"อันที่จริงแล้ว ตามลำดับ ข้าเป็นราชาแห่งตระกูลมังกร!"

“เจ้าไม่ใช่คนของตระกูลมังกร แต่เจ้าเป็นราชาตระกูลมังกรงั้นเหรอ?”

เหล่าหลงตกตะลึงไปกับคำพูดของหลินหยาง

"แล้วเจ้าล่ะเป็นใครกัน?"

หลินหยางถามอย่างเคร่งขรึม

เหล่าหลงเปิดปากแล้วพูดด้วยเสียงแหบแห้ง: "ข้า... ข้าเป็นคนของตระกูลมังกรและเป็นคนบาปของตระกูลมังกร ... "

"คนบาป?"

“ใช่...ข้า...ข้าเป็นคนบาปที่ถูกเนรเทศจากตระกูลมังกร...”

หลินหยางรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย พร้อมครุ่นคิดอยู่พักหนึ่งนึกว่าได้ยินผิดไป

“คนบาปที่ถูกตระกูลมังกรเนรเทศงั้นเหรอ? ไม่ใช่สิ ตระกูลมังกรไม่ได้จัดการกับคนในตระกูลที่มีความผิดโดยตรงเหรอ? พวกเขาจะเนรเทศคนได้อย่างไร?”

หลินหยางยังพอรู้เรื่องเกี่ยวกับตระกูลมังกรเป็นอย่างดี

กฎเกณฑ์ของตระกูลนี้เข้มงวดมากโดยเฉพาะกฎหมาย