บทที่3847 เจ้ามายุ่งไม่ได้หรอก

"อ๊าก?"

"อะไรเหรอ?"

ทุกคนในห้องส่วนตัวต่างก็ตกใจและรีบหันมามองฉากนี้

"กรี๊ด!!"

ผู้หญิงผมยาวที่อยู่ถัดจากฉู่จื่อหมิงตกใจมากจนส่งเสียงกรีดร้อง

หลินหยางรีบผุดลุกขึ้นยืนขึ้นทันที

ฉู่จื่อหมิงซึ่งมีความสูง 1.8 เมตรถูกยกขึ้นไปเช่นกัน

หลินหยางยกเขาอย่างสบายๆเหมือนเป็นไก่ตัวน้อย

กระดูกตรงคอบินจนแทบจะผิดรูป ทั้งร่างก็รู้สึกเจ็บปวดอย่างมาก

"เกิดอะไรขึ้นเหรอ?"

เมื่อเห็นฉากนี้ชายรูปร่างกำยังตรงประตูก็รีบปรี่เข้าไปในห้องส่วนตัวทันที เขากระวนกระวายมากจนรีบหยิบปืนพกออกมา

“หมอเทวดาหลิน ได้โปรดปล่อยหัวหน้าของพวกเราไปเถอะ!”

“หมอเทวดาหลิน กำลังทำอะไรน่ะ?”

ชายกำยำทั้งสองคนต่างกังวลและหวาดกลัว ปากกระบอกปืนสีดำต่างก็เล็งไปที่หลินหยาง

แต่ทว่า ในตอนนั้นเองหลินหยางก็ปล่อยมือออกทันที

ปัง!

ร่างของฉู่จื่อหมิงกระแทกลงกับพื้น

เขารีบเอามือกุมลำคอเอาไว้และไออย่างเอาเป็นเอาตาย

“คุณชายฉู่ ไม่เป็นไรใช่ไหม?”

“นายน้อยฉู่! ท่านยังพอไหวไหม?”

“หมอเทวดาหลิน! เจ้าลำเส้นมากเกินไปแล้ว!”

“เจ้าบังอาจมาก กล้ามาทำร้ายคุณชายฉู่ได้ยังไง?”

ทุกคนต่างเข้าไปประคองและปลอบโยนฉู่จื่อหมิง พร้อมกับประนามโทษหลินหยาง

หลินหยาง ขมวดคิ้วและปรายตามองดูคนเหล่านั้น: "นี่พวกเจ้ากำลังด่าข้างั้นเหรอ?"

ทันทีที่คำพูดเหล่านี้หลุดออกมา คนพวกนั้นทั้งหมด ก็ตกตะลึงไปจากนั้นก็รีบหุบปากฉับอย่างรวดเร็ว ไม่กล้าพูดอะไรออกมาสักคำ

“แล้วนั่นพวกเจ้า กำลังเล็งปืนมาทางข้างั้นหรือ?”

หลินหยางมุ่งความสนใจไปที่ชายร่างกำยำทั้งสองอีกครั้ง

ลมหายใจที่มั่นคงของชายทั้งสองสั่นไหว ร่างกายเริ่มสั่นเล็กน้อย แต่กลับไม่รู้จะโต้ตอบอย่างไร

“ไอ้พวกโง่ทั้งสองคนนั้น ทำไมไม่รีบวางปืนเสียล่ะ...”

ในตอนนั้นเอง ฉู่จื่อหมิงที่พึ่งได้สติคืนมา ก็กัดฟันและตะโกนออกมา

ชายร่างกำยำทั้งสองจึงวางปืนลง

ทุกคนต่างก็มองไปที่หลินหยางอย่างประหม่า

ฉู่จื่อหมิงก็ยืนขึ้นและเดินตรงไปหาหลินหยาง

“หมอเทวดาหลิน ไม่รู้ว่าชายแซ่ฉู่ผู้นี้ทำอะไรผิดไป ถึงทำให้หมอเทวดาหลินทำเช่นนี้ ข้าได้แต่หวังว่าหมอเทวดาหลินจะยอมบอก เพื่อข้าเจะได้มีโอกาสแก้ไขให้ถูกต้อง”

ฉู่จื่อหมิงโค้งคำนับเล็กน้อยแล้วพูดด้วยความเคารพ

“เจ้าคงไม่ได้มาจากเมืองเจียงเฉิงใช่ไหม?”

หลินหยางพูดอย่างใจเย็น

"นี่...ใช่แล้ว..."

“เจ้าไม่รู้เหรอว่าซูเหยียนคือผู้หญิงที่ข้าชอบ?”

หลินหยางตะคอกออกมาอย่างเย็นชา

"อย่างนั้นเองหรือ?"

ฉู่จื่อหมิงตกตะลึงไป และในที่สุดก็เข้าใจทุกอย่าง

ไม่น่าแปลกใจเลยที่หลังจากที่เข้ามาหลินหยางจะพูดแบบนี้

“หมอหลิน ท่านโปรดอย่าเข้าใจข้าผิด ความสำพันธ์ระหว่างข้ากับประธานซูเป็นเพียงแค่ความร่วมมือธรรมดา ไม่มีจุดประสงค์แอบแฝงอื่น!”

ฉู่จื่อหมิงรีบฝืนยิ้มแล้วอธิบาย

แต่เห็นได้ชัดว่าหลินหยาง ไม่เชื่อเลยซักนิด

“เรื่องไร้สาระพวกนั้น ข้าไม่ฟังให้เสียเวลา ฟังนะ ข้าต้องการให้ซิงเจียกรุ๊ป ของพวกแกอพยพออกจากเมืองเจียงเฉิงเดี๋ยวนี้ ข้าไม่สนใจว่าจุดประสงค์ของแกคืออะไร แคพาคนและเงินของแกออกไปเดี๋ยวนี้ เข้าใจไหม?”

หลินหยางพูดเบา ๆ

ฉู่จื่อหมิงตกตะลึงไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา"หมอเทวดาหลิน เมืองเจียงเฉิงก็คือเมืองหนึ่งของแดนมังกร และยังเป็นเมืองเจียงเฉิงของชาวแดนมังกรด้วย อิงตามหลักเหตุผลแล้ว ไม่ว่าข้าจะเปิดบริษัท หรือว่าจะทำธุรกิจที่ไหน คุณก็ไม่มีสิทธิ์มายุ่มย่ามใช่ไหมล่ะ? หรือว่า เมืองเจียงเฉิงแห่งนี้...เป็นของเจ้าหรือไง?”

เห็นได้ชัดว่าฉู่จื่อหมิงตั้งใจทำให้สถานการณ์แย่ลง

แต่วินาทีถัดมา

กร๊อบ!

มีเสียงกระดูกหัก

มือของฉู่จื่อหมิงที่จับแก้วไวน์แดงอยปล่อยมือทันที

ฉู่จื่อหมิงตกตะลึงไปครู่หนึ่ง ยังไม่ทันจะได้ตอบสนอง ก็ส่งเสียงกรีดร้องอันเจ็บปวดออกมาทันที

"อ๊าก!!!"

“คุณชายฉู่!”

ทุกคนต่างก็ตกใจมาก

แล้วก็เห็นหลินหยางค่อยๆลุกขึ้นอย่างช้าๆ ในดวงตามีจิตอาฆาตอยู่ในนั้น

“จริงอยู่ที่ว่าข้าไม่สามารถควบคุมได้ แต่... รู้ไหมว่า ข้าสามารถฆ่าแกได้นะ รู้ไหม?”

หลินหยางพูดเสียงแหบแห้ง: "นี่แกรู้ตัวไหมว่ากำลังทำอะไรอยู่?"

หลินหยางไม่สนใจเลยแม้แต่น้อยว่าฉู่จื่อหมิงเปิดบริษัทอะไรในเมืองเจียงเฉิง หรือว่าเขาทำเงินได้มากแค่ไหน

แต่... เขากล้ามาถูกใจซูเหยียน!

งั้นก็สมควรตาย!

ฉู่จื่อหมิงไม่คาดคิดเลยว่าหลินหยางจะกล้าลงมือตรงๆ

แม้ว่าเขาจะเคยได้ยินข่าวลือว่าหมอเทวดาหลินจากบริษัทหยางหัวก็สนใจซูเหยียนจากเยว่เหยียนอินเตอร์เนชั่นแนลเช่นกัน

แต่ข่าวลือก็คือข่าวลือ ไม่ว่ายังไง ก็ยังไม่มีการยืนยันที่ชัดเจน