ตอนที่ 3878
บทที่3883 หลักฐานสำคัญ
October 21, 2026
หลินหยางตาเบิกโพลงและมองไปที่แร่จื่อเทียนมังกรด้วยสายตาที่ไม่อยากจะเชื่อ
ชิวจิ้นหร่านยิ้มสนุกและพูดขึ้นว่า “เป็นไงล่ะเทวดาหมอหลิน? ตอนนี้รู้แล้วใช่ไหมว่าเเร่จื่อเทียนมังกรสุดยอดมากแค่ไหน? ”
“ไม่ธรรมดาจริงๆ！”
หลินหยางพยักหน้า จากนั้นพูดด้วยความประหลาดใจว่า “คิดไม่ถึงเลยว่าหินนี้จะมีพลังที่น่าอัศจรรย์จนทำให้ทึ่งได้ขนาดนี้ เหลือเชื่อจริงๆ”
“พลังงานของแร่มังกรกับเเร่จื่อเทียนทั่วๆไป ถ้าเทียบกันแล้วพลังเหนือกว่าอย่างเห็นได้ชัด”
“ใช่ไหม? แล้วทำไมคุณต้องหยดเลือดลงบนแร่จื่อเทียนมังกรล่ะท่านชิว?”
หลินหยางเอ่ยถามด้วยความสงสัย
“นี่ก็ไม่ใช่ว่าอยากให้คุณรู้ถึงพลังของเเร่จื่อเทียนมังกรเหรอ ว่ากันว่าเลือดของมนุษย์สามารถกระตุ้นพลังงานได้ เพราะงั้นฉันเลยทำแบบนี้”
“เป็ฯอย่างนี้นี่เอง แต่…นี่มันหลักการอะไรเหรอ?”
“อันนี้…ฉันเองก็ไม่รู้”
ชิวจิ้นหร่านหัวเราะ จากนั้นจึงเอ่ยถามเสียงเบาๆว่า “เป็นไงบ้าง? เทวดาหมอหลิน ของสิ่งนี้ดีใช่ไหมล่ะ?”
“ยอมรับว่านี่เป็ฯสมบัติล้ำค่าที่หาได้ยากจริงๆ”
หลินหยางพยักหน้า
“แล้วแบบนี้ไม่ทำให้คุณหวั่นไหวหน่อยเหรอ?”
“จะเป็นไปได้ไงล่ะ? ของล้ำค่าขนาดนี้ใครๆก็หวั่นไหวกันทั้งนั้นปหล่ะ”
“งั้นคุณรับมันไว้เถอะ”
ชิวจิ้นหร่านวางแร่มังกรลงบนฝ่ามือของหลินหยาง
หลินหยางขมวดคิ้ว “นี่ท่านชิว ของสิ่งนี้มันล้ำค่ามากเกินไป อีกอย่างแบบนี้ก็เท่ากับว่าแหกกฏน่ะสิ”
“ฉันบอกแล้วไงว่าฉันจะเป็นคนรับผิดชอบเอง คุณไม่ต้องกังวล”
“นี่…แบบนี้มันไม่ได้นะ สมบัติล้ำค่าขนาดนี้ส่งมอบให้กับองค์กรเถอะ”
“หมอหลินเทวดา ดูแล้วคุณคงไม่ยอมให้อภัยฉันสินะ”
“จะพูดแบบนั้นได้ไงกันล่ะ? ก่อนหน้านี้ฉันก็พูดไปแล้วไม่ใช่เหรอ? ฉันให้อภัยคุณไปแล้ว”
“ถ้าหากว่าคุณยกโทษให้ฉันแล้ว แล้วทำไมคุณถึงไม่รับหินมังกรนี่ไว้ล่ะ? นี่คือน้ำใจของฉันนะ”
ชิวจิ้นหร่านพูดด้วยสีหน้าและเเววตาอ้อนวอน
หลินหยางเงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นจึงพูดว่า “งั้นเอางี้ไหมท่านชิว ของชิ้นนี้ฉันจะรับไว้ก่อน แต่ฉันรู้สึกว่าของชิ้นนี้มีความสำคัญมากๆต่อองค์กรของพวกคุณ องค์กรทำหน้าที่รักษาความปลอดถัยและความสงบสุขของชาวโลก ฉันจะสนับสนุนองค์กรอย่าแน่นอน และของชิ้นนี้ฉันจะเป็นคนพาคุณไปส่งมอยให้กับองค์กร แบบนี้เป็นไง?”
“ก็ได้ ขอแค่คุณรับมันไว้ก็พอ!”
ชิวจิ้นหร่านดีใจจนแสดงสีหน้าออกมาอย่างชัดเจน
หลินหยางเห็นดังนั้นจึงเอาหินนั้นใส่กระป๋าเอาไว้
ชิวจิ้นหร่านเห็นอย่างนั้นก็มีความสุขจนล้นและยากเกินจะบรรยายความสุขนี้ได้
“โอเค งั้นเราไปกันเถอะ”
ชิวจิ้นหร่านพูดพร้อมกับรอยยิ้ม
“ฉันไม่รีบหรอกท่านชิว ฉันจะเดินดูรอบๆอีกครั้ง คุณกลับไปก่อนเลย”
หลินหยางกล่าว
“โอ๋? ก็ได้ งั้นคุณก็เดินดูรอบๆ แต่ว่าอย่าไปไกลล่ะ！”
ชิวจิ้นหร่านพูดพร้อมกับรอยยิ้มจางๆ จากนั้นก็หมุนตัวเดินกลับไป
หลังจากที่ชิวจิ้นหร่านกลับไปแล้ว หลินหยางก็รีบเดินไปยังแร่จื่อเทียนที่แผ่พลังคลื่นพิเศษออกมาในทันที เขาอดใจรอไม่ไหวที่จะขุดมันออกมา
ส่วนทางด้านของชิวจิ้นหร่านนั้นก็อารมณ์ดี เธอเดินกลับมายังฐานที่ทุกคนอยู่อย่างรวดเร็ว
“ดูแล้วคงจัดการธุระได้เสร็จไปพอสมควรสินะท่านชิว”
เฉียวปู้อี้เห็นชิวจิ้นหร่านที่ตอนนี้ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มจึงเอ่ยถามตรงๆ
“หมอนั่นพยายามผลักไสไม่รับ แต่ในที่สุดเขาก็รับของนั่นไว้แล้ว เหอะ ถึงแม้ว่าเขามัวแต่อืดอาดยืดยาด แต่ฉันน่ะดูออกว่าเขาดูกระตือรือล้นกับการกาแร่มังกรมาก เสเเสร้งเก่งจริงๆ!”
ชิวจิ้นหร่านยิ้มเยาะ
“จริงไหม แล้วเขาล่ะ? ทำไมไม่ได้มาพร้อมกับท่านชิวล่ะ?”
“พอได้สมบัติ แน่นอนว่าก็ต้องแอบวิเคราะห์อยู่น่ะสิ จะมามัวสนใจฉันทำไมล่ะ?”
ชิวจิ้นหร่านพูด
“แล้วถ่ายเอาไว้หรือยัง?”
เฉียวปู้อี้ถามพร้อมรอยยิ้ม
“หลักฐานสำคัญขนาดนี้ฉันจะพลาดเหรอ?”
ชิวจิ้นหร่านหรี่ตาลงมองโทรศัพท์มือถือที่อยู่ในกระเป๋าของตนจากนั้นก็หัวเราะร่าออกมา
เฉียวปู้อี้รับโทรศัพท์นั่นมาจากนั้นก็เลือนๆดูถาพที่ชิวจิ้นหร่านนั้นถ่ายเก็บเอาไว้เป็นหลักฐานพร้อมกับทำท่าพยักหน้า
“ดีมาก! ท่านชิวทำได้ดีมากๆเลย ตอนนี้พยานวัตถุก็มีเเหล้ว ต่อไปก็หาพยานบุคคล เทวดาหมอหลินสลัดไม่หลุดแน่!”
“เราจะลงมือตอนไหนดีล่ะท่านเฉียว?”
ชิวจิ้นหร่านเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแหบพร่า
“ไม่ต้องรีบ”
เฉียวปู้อี้พูดเสียงต่ำในลำคอ “คุณเอาแร่มังกรให้กับเขาแล้ว หากว่าเขาใช้เเร่มังกรนั้น แร่มังกรจะดูดเอาพลังงานในร่างกายของเขา รอจังหวะให้เขาถูกดูดพลังไปจนอ่อนแอ พวกเราก็ค่อยจับกุมตัวเขา!”