บทที่ 103 มู่หรงหลันหลันที่ก้าวร้าวและไร้เหตุผล

ไม่ได้อะไรมาทั้งคืน เฉินอีจึงไม่เสียเวลากับเรื่องนี้ต่อ

จากที่พูดมาก่อนหน้านี้ เฉินอีซื้ออาหารค่ำมามากมาย ขณะที่กำลังจะกลับ เขาชนกับคนสองสามคน คนที่นำมาคือมู่หรงหลันหลัน

แต่เมื่อเทียบกับท่าทีได้ใจเมื่อครู่ มู่หรงหลันหลันดูหงุดหงิดไม่น้อย

“คนสวยนี่”

มีรุ่นพี่สองสามคน เห็นท่าทีของมู่หรงหลันหลัน ก็อดส่ายหน้าไม่ได้

พวกเขาดูออกว่าตอนนี้มู่หรงหลันหลันกำลังหัวร้อน ใครเข้ามาหาเรื่อง เท่ากับหาเรื่องใส่ตัว

น่าเสียดาย ที่บางครั้งการเจอเรื่องวุ่นวาย ช่างพบได้ง่ายดายเหลือเกิน

มู่หรงหลันหลันเดินไปชนเข้ากับใครคนหนึ่ง

เฉินอีเดินไป โดนใครบางคนชน นั่นคือมู่หรงหลันหลัน

“นายเดินไม่ดูตาม้าตาเรือหรือไง”

มู่หรงหลันหลันพูดอย่างไม่สบอารมณ์

เฉินอีเลิกคิ้วขึ้น “คุณผู้หญิง เหมือนว่าคุณจะชนผมนะ และดูจากเส้นทางการเดิน คุณก็เดินผิดด้วย”

เดินชิดขวา เป็นหลักการที่เด็กทุกบ้านล้วนรู้ดี

เมื่อกี้มู่หรงหลันหลันเดินผิดทาง ดังนั้นคนผิดก็คือเธอ

แต่ว่า!

“หมายความว่ายังไง นายกำลังบอกว่าแค่เดิน ฉันก็ยังทำไม่เป็นอย่างนั้นเหรอ แถมยังว่าฉันจงใจชนนาย และด่านายด้วยเหรอ นายคิดว่าฉันว่างถึงขนาดที่ต้องมาหาเรื่องนายเลยเหรอ”

มู่หรงหลันหลันหัวร้อนเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว เมื่อได้ยินเช่นนั้น ก็เดือดภายในพริบตา

เธอดึงเฉินอีเอาไว้ แล้วพูดอย่างโมโห “นายห้ามไป ต้องพูดกับฉันให้ชัดเจนก่อน!”

“ผู้หญิงคนนี้นี่”

เดิมทีเฉินอีอยากพูดให้ชัดเจนอยู่แล้ว ไม่ได้คิดต่อว่าอีกฝ่าย

ไม่ใช่เพราะว่าเขาจิตใจดี แต่ถ้าอาหารค่ำเย็นหมด ก็ไม่น่าเอากลับไปให้คุณภรรยาทาน แต่ผู้หญิงคนนี้น่าหงุดหงิดจริงๆ

“คุณผู้หญิง คุณไปดูกล้องวงจรปิดได้นะ เมื่อกี้ผมหลีกทางให้แล้ว แต่คุณเอาแต่ก้มหน้า แถมยังเดินเอียงด้วย สุดท้ายก็มาชนผม ผมยังไม่ได้พูดอะไร คุณก็มาให้ผมตอบคำถาม”

เขารู้สึกตลกมาก

ไม่ต้องพูดเรื่องที่เขาถูกหรือผิด สองสามปีนี้ คนที่กล้าให้เขาตอบคำถาม นอกจากฉินปิงหลัน ก็มีผู้หญิงคนนี้เป็นคนที่สอง

แต่สิ่งที่ต่างกัน ไม่ว่าอย่างไร เฉินอีสามารถยอมรับฉินปิงหลันอย่างไม่มีข้อจำกัด แต่ผู้หญิงคนนี้กำลังเล่นอะไร

ทางที่ดีผู้หญิงคนนี้ควรรู้อะไรหน่อย ไม่งั้นเขาจะลงมืออย่างไม่ถือสา

เมื่อคิดได้เช่นนี้ แววตาของเขาเย็นชาลงอีก

และตอนนี้คนตรงข้ามก็เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

“หลันหลัน อย่าหาเรื่อง”

คิดไม่ถึงว่าคำว่าอย่าหาเรื่อง จุดไฟโกรธในใจของผู้หญิงคนนี้อย่างสมบูรณ์

“ฉันหาเรื่องงั้นเหรอ”

“เมื่อกี้ฉันกำลังคิดอะไรอยู่ คิดว่าทำยังไงถึงจะรักษาความสงบของเมืองเรา อย่าบอกนะว่าฉันผิด!”

“ยิ่งไปกว่านั้น ควรให้เกียรติผู้หญิงก่อน เขาไม่ควรหลีกทางให้ฉันเหรอ แถมยังเดินเร็วขนาดนั้นอีก รีบไปตายหรือไง!”

“ไม่ใช่สิ ฉันสงสัยว่าคนนี้ น่าจะมีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับคดีฆาตกรรมแถบนี้ เมื่อไม่นานมานี้ ต้องใส่กุญแจมือ!”