บทที่ 107 คุณเฉิน ไม่เป็นอะไรใช่ไหม

“หมายความว่ายังไง”

หลังจากหยางเหลียนหลงพูดออกมา จู่ๆ ทุกคนถึงกับมีสีหน้าเปลี่ยนไป

ผู้ดูแลจงสงสัยเป็นที่สุด เขายังคงไม่เข้าใจความหมายแฝง ที่อยู่ในคำพูดของหยางเหลียนหลง จึงถามว่า “อธิบดีหยาง คุณหมายความว่ายังไง”

“เหอะๆ จะหมายความว่ายังไงได้อีกล่ะ”

หยางเหลียนหลงอดยิ้มบางๆ ไม่ได้ จากนั้นจึงหันไปมองเฉินอี และสุดท้ายจึงมองเฉ่าเฉียง

“ผู้ว่าการเฉ่า เชิญคุณออกหน้าหน่อยได้ไหมครับ”

“ได้อยู่แล้วครับ”

พิธีรีตองระหว่างเฉ่าเฉียงกับหยางเหลียนหลง ทำได้อย่างสุขุมและสง่างามมาก คนอื่นอดขมวดคิ้วไม่ได้

นี่ นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่

เห็นได้ชัดว่า ภาพตรงหน้าใหญ่โต เหนือความคาดหมายของพวกเขา โดยเฉพาะที่หยางเหลียนหลงพูดว่าผู้ว่าการเฉ่า

ผู้ว่าการเฉ่างั้นเหรอ

ผู้ว่าการงั้นเหรอ

แถมยังแซ่เฉ่าด้วย

เฉินฝูกับผู้ดูแลจงยังดีหน่อย แค่ตั้งสติไม่ได้ชั่วคราว แต่สีหน้าคนของตระกูลมังกรสองคนกับมู่หรงหมิง เปลี่ยนไปอย่างชัดเจน

มีเพียงมู่หรงหลันหลันที่มองคนพวกนั้นอย่างรังเกียจ โดยเฉพาะเฉินอี

เธอไม่เข้าใจ ไอ้หมอนี่ควรโดนคุมตัวอยู่ในห้องสอบสวนอย่างว่าง่ายไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงมาโผล่อยู่ตรงนี้

ขณะที่มู่หรงหลันหลันกำลังจะถาม มู่หรงหมิงรีบเดินเข้าไป แล้วพูดเสียงทุ้ม “เฉ่า ผู้ว่าการเฉ่า สวัสดีครับ ผมมู่หรงหมิง สาขาสำนักงานเมืองฝั่งตะวันออกของเมืองฉือครับ”

ถ้าพูดว่าหัวหน้าเขาคือหยางเหลียนหลง แล้วคนตรงหน้าคือหัวหน้าของหัวหน้าหยางเหลียนหลง ผู้ที่กุมชะตาชีวิตทั้งเมืองชิงชวนอันยิ่งใหญ่ อยู่ในกำมือ!

ถึงปกติมู่หรงหมิงจะฝึกฝีมือและจิตใจให้แก่กล้า แต่ตอนนี้เขาก็ตกใจไม่น้อย

ผู้ว่าการเฉ่า ผู้ที่มีอำนาจทางการทหารสูงสุด มาถึงออฟฟิศสาขาสำนักงานเล็กๆ แบบนี้ ถึงหลายร้อยปี ก็เป็นภาพที่ไม่เคยคาดคิดมาก่อน

แต่เฉ่าเฉียงกลับโบกมือไปมา ยิ้มบางๆ แล้วพูดว่า “อธิบดีมู่หรงไม่จำเป็นต้องเกรงใจ จุดประสงค์ที่ผมมาครั้งนี้เพราะต้องการมาเยี่ยมเพื่อนคนหนึ่ง แล้วเจอกับอธิบดีหยางพอดี เลยถือโอกาสแวะมาหาคุณ”

อธิบดีมู่หรงถึงกับสบถอยู่ในใจ

มีเรื่องบังเอิญขนาดนี้ที่ไหนกัน

มาเยี่ยมเพื่อนพอดี เจอหยางเหลียนหลงพอดี แวะมาหาเขาพอดี แถมยังเจอพวกคนตระกูลมังกร ตระกูลเฉินอยู่ที่นี่พอดีเนี่ยนะ

ความบังเอิญขนาดนี้มาเจอกัน มู่หรงหมิงคิดว่าไม่ใช่เรื่องดีอะไรเลย

ขณะที่หน้าเขาเหงื่อแตกพลั่ก มู่หรงหลันหลันกลับเดินไปตรงหน้าเฉินอี เธอมีสติ เดินอ้อมเฉ่าเฉียงและพวกหยางเหลียนหลง และวิ่งไปข้างหลังสุด เพราะตอนที่เฉินอีเป็นฝ่ายถอยไปข้างหลังสุด ทำให้มู่หรงหลันหลันยิ้มเยาะในใจไม่หยุด

ถ้าไอ้โง่นี่ไม่เป็นฝ่ายถอยไปหลังสุด เธอคงจับไอ้โง่นี่ไม่ได้ง่ายๆ

“เฉินอี ใครอนุญาตให้นายออกจากห้องสอบสวน กลับไปสอบสวนกับฉันเดี๋ยวนี้เลย!”

เมื่อกี้ชดใช้ด้วยการขอโทษ ให้กับตระกูลมังกรและตระกูลเฉิน ทำให้มู่หรงหลันหลันยิ่งโมโหเข้าไปอีก แต่เธอไม่สามารถระบายต่อหน้าทุกคนได้ จึงต้องมาลงกับเฉินอีเนี่ยแหละ

แต่เมื่อมู่หรงหลันหลันพูดออกมา เธอพบว่าสายตาของทุกคน ต่างมองมาที่ตัวเอง นี่ทำให้เธอสงสัยมาก

“นี่เป็นอะไรกันไปหมด”

มู่หรงหมิงก็ไม่รู้เพราะอะไร เธอดึงลูกสาวมา เพื่อจะถาม แต่ขณะนั้น เฉินฝูก็หัวเราะออกมา

“เฉินอีนะเฉินอี นายคงไม่ได้ทำเรื่องอะไรมาใช่ไหม ถึงทำให้เจ้าหน้าที่มู่หรงจับนายด้วยตัวเอง แถมดูท่าแล้ว เพิ่งหนีออกมาจากห้องสอบสวนใช่ไหม ฮ่าๆๆๆ!”

เฉินฝูหัวเราะชอบใจ

มู่หรงหมิงยิ่งตกใจเข้าไปใหญ่ ขนาดมู่หรงหลันหลันยังอึ้งไปด้วย

นี่ รู้จักกันอีกงั้นเหรอ