บทที่ 111 เราแต่งงานกันนะ

ฉินปิงหลัน ค่อยๆเดินออกมาในตอนกลางคืน

โต๋วโต๋วและโนว่โน่วเข้าไปล้อม จับมือแม่และพูดอ้อนๆว่า:"คุณแม่ เล่น เล่น!"

เมื่อเห็นท่าทางของลูกสาวทั้งสองคน หัวใจของฉินปิงหลันก็ละลายทันที ก็อุ้มลูกสาวตัวน้อยสองคนขึ้นมาทันที และอยากรักทะนุถนอมพวกเธออย่างดี แต่มุ่งความสนใจไปที่เฉินอีที่ยุ่งอยู่ตลอดอย่างรวดเร็ว

ขณะนี้ เฉินอีกำลังยุ่งอยู่กับการทำอาหาร

แม้ว่าฉินปิงหลันจะมีประสบการณ์และความรู้ที่กว้างขวาง ก็ไม่เคยเห็นวิธีการทำอาหารของเฉินอีมาก่อนเลย เธออดไม่ได้ที่จะถามด้วยความสงสัย:"คุณทำอาหารประเภทไหน?"

"เป็นฝีมือระดับชาววังสวิส"

เฉินอียิ้มและอธิบาย

ฉินปิงหลันอดไม่ได้ที่จะเบ้ปากเมื่อได้ยินแบบนี้

ฝีมือระดับชาววังสวิส พูดแบบนี้ก็ไม่กลัวกัดลิ้นตัวเอง ไร้สาระ

แต่ในไม่ช้า จมูกของเธอก็ขยับเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าหลงใหลในกลิ่นนั้นแล้ว

"หอม หอมจัง"

มันไม่ใช่กลิ่นหอมที่ชัดเจน แต่ยิ่งเป็นกลิ่นหอมแบบนี้ ก็ยิ่งทำให้คนสามารถหลงใหลยิ่งขึ้น นาทีนี้ร่างกายของฉินปิงหลันสั่นเล็กน้อย แทบอยากจะเริ่มกินอย่างตะกละตะกลามตอนนี้เลย

แต่เห็นได้ชัดว่า เฉินอียังทำอีกสองสามขั้นตอนสุดท้ายไม่เสร็จ แล้วทำต่อไป หลังจากสั่งฉินปิงหลันให้พาโต๋วโต๋วกับโนว่โน่วไปรอที่โต๊ะอาหาร

และตอนที่ฉินปิงหลันพาโต๋วโต๋วและโนว่โน่วเดินผ่านโซฟา จู่ๆก็เห็นภาพถ่ายใบหนึ่ง ในนั้นเป็นร่างรางๆ

นั่นคือตัวเธอเอง

ฉินปิงหลันจำได้ว่าภาพนี้ถูกถ่ายโดยบังเอิญเมื่อเจ็ดปีที่แล้ว และหลังจากพิมพ์ออกมาไม่นานก็หายไปเลย และหายไปในวันที่เธอได้พบกับเฉินอี

"เขา กลับพกติดตัวไว้ตลอด"

ริมฝีปากของฉินปิงหลันขยับเล็กน้อย และเม้มปากทันที

ในเวลานี้ เธอไม่รู้จะพูดอะไรจริงๆ

ก่อนหน้านี้ เธอเคยได้ยินเฉินอีพูดอะไรนะ หลายปีมานี้เอาแต่คิดถึงเธอมาตลอด เดิมทีคิดว่าเป็นแค่คำโกหก แต่ตอนนี้ฉินปิงหลันเชื่อแล้ว

เฉินอี เขาไม่ได้โกหก

แต่ฉินปิงหลันก็จะไม่แสดงออกว่าซาบซึ้งอะไรด้วยเหตุนี้ จัดเสื้อผ้า และเดินไปที่โต๊ะอาหาร

ประมาณสิบนาทีต่อมา เฉินอีก็ยกอาหารมา

ฉินปิงหลันชิมอย่างละเอียดดู ก็ตกใจทันที

เธอไม่รู้ว่าเชฟฝีมือระดับชาววังสวิสนั้นเยี่ยมแค่ไหน อาหารที่ทำออกมาจะอร่อยขนาดนี้

แต่ของอร่อยที่เฉินอีทำ มันเพียงพอที่จะบดขยี้ร้านอาหารที่เธอกินในช่วงหลายปีที่ผ่านมา รวมถึงร้านอาหารสามดาวมิชลินด้วย!

"เฉินอี คุณ!"

เธอหันหน้ากลับอย่างกะทันหัน และเหลือบมองเฉินอีอย่างลึกซึ้ง เห็นได้ชัดว่าเธอยืนยันสิ่งที่เฉินพูดในอดีตว่า ทักษะการทำอาหารของเขาเทียบได้กับทักษะของเชฟ

แต่สิ่งที่น่าขันก็คือก่อนหน้านี้เฉินปิงหลันยังโจมตีและปฏิเสธเฉินอีมาตลอด รู้สึกว่าหมอนี้กำลังพูดไร้สาระ และโกหก

เฉินอีมองความตั้งใจของอีกฝ่ายออก ก็อดยิ้มไม่ได้

"กินกันเถอะ"

ในโลกนี้ คนที่สามารถได้กินอาหารที่เขาทำนั้น มีไม่มาก

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าสามารถกินฝีมือการทำอาหารของเขาได้ทุกวัน ก็คงมีเพียงภรรยาของเขา และเจ้าหญิงน้อยสองคนเท่านั้น

เมื่อมองไปที่ผู้หญิงคนนี้ และเด็กผู้หญิงตัวน้อยสองคนกำลังกินตะกละตะกลามอยู่ ในใจเฉินอีมีความสุขมาก

จากนั้นเขาก็ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไร ก็พูดอย่างจับพลัดจับผลูกระทำลงไปโดยไม่รู้ตัวว่า:"ปิงหลัน เราแต่งงานกันนะ"

"เคล้ง!"

ช้อนในมือหลินปิงหลันหล่นบนโต๊ะอาหารทันที เสียงที่คมชัดทำให้เธอรู้สึกตัว แต่เธอยังคงมองเฉินอีอย่างไม่เชื่อสายตา:"คุณ คุณพูดว่าอะไร?"

"โอ้!"