บทที่ 112 ฉันได้ยินเธอตอบตกลงแล้ว

เฉินอีไม่ได้หลอก

เขารู้ดีว่าลูกน้องของเขา อายุไม่ได้น้อยๆกันแล้ว หากไม่แต่งงานมีลูกอีก กลัวว่าจะต้องเสียเวลาไปอีกนาน และพอถึงเวลานั้น มันคงไม่ใช่สิ่งที่เฉินอีอยากเห็น

ประสบความสำเร็จ แถมยังมีชื่อเสียงอีกด้วย

ครอบครัวรักใคร่ปรองดองทุกสิ่งจงเจริญรุ่งเรือง

ไม่ว่าจะเป็นการก่อตั้งประเทศ หรือความสำเร็จของงานใหญ่ เป้าหมายสูงสุดก็คือครอบครัวสุขสันต์ไม่ใช่หรือ?

หลังจากคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้แล้ว เขาก็อดไม่ได้ที่จะส่ายหัวเล็กน้อย และมองมังกรเขียวอย่างลึกซึ้ง อีกฝ่ายก็มีปฏิกิริยาเช่นกัน แต่ในไม่ช้าก็ก้มหน้าลง

"เจ้ามังกร ทั้งชีวิตนี้มังกรเขียวแค่อยากจะอยู่กับคุณไม่ว่าจะเป็นหรือตาย และไม่เคยมีความคิดอื่นใด"

เขาพูดอย่างจริงจัง

เฉินอีส่ายหัวเล็กน้อย และไม่สนใจที่จะพูดถึงเรื่องนี้อีกยังไงต่อไป เขาจะมองหาคนที่มีวาสนากับมังกรเขียวและคนอื่น ๆ และยังต้องดูวาสนาของพวกเขาด้วย

"เรื่องนี้ไว้ค่อยคุยกัน ครั้งนี้นายกลับมาโดยเฉพาะ เพราะเรื่องอะไร?"

เฉินอีรู้ดีมากๆ ว่าตอนนี้มังกรเขียวกำลังยุ่งกับงานสำคัญอื่น ๆ ตามหลักแล้วไม่น่าจะมีเวลาว่างกลับมา ก็แสดงว่ามังกรเขียวคงจะมีเรื่องสำคัญที่จะพูดกับตน

ตามที่คาดไว้ หลังจากมังกรเขียวได้ยินคำพูดเหล่านี้ ก็ทำหน้าจริงจัง และรีบพูดว่า:"เมื่อกี้ฉันเพิ่งได้ข่าวมาว่า เมื่อไม่นานมานี้มีบางคนจากมหาอำนาจตะวันตกขึ้นฝั่งเมืองอสูรแล้ว จากนั้นก็รีบไปเมืองฉือ และยังเป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงในรายชื่อนักฆ่าแห่งเป่ยลู่อีกด้วย"

"โอ้?"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ เฉินอีก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย

เป่ยลู่

นี่คือหนึ่งในสี่แผ่นเปลือกโลกหลัก ๆ ของโลก แม้ว่าพื้นที่ทั้งหมดจะใกล้เคียงกับประเทศต้าถัง แต่ไม่พูดไม่ได้ว่า หลายปีมานี้การสืบทอดของเป่ยลู่มันมากมายจนนับไม่ถ้วน

ตัวอย่างเช่นสำนักวาติกัน เช่นหมอผี เช่นผู้ลอบสังหาร เป็นต้น

ขนาดระบบการฝึกของซีลู่ ยกเว้นเทคโนโลยีชีวภาพที่พัฒนาขึ้นในศตวรรษที่ผ่านมา วิธีการฝึกฝนส่วนใหญ่ก็สืบทอดมาจากเป่ยลู่ และโลกของนักฆ่าแห่งเป่ยลู่นั้นเอาพันธมิตรผู้ลอบสังหารเป็นหลัก

ตอนนี้มังกรเขียวไม่ได้กล่าวถึงแหล่งที่มาของนักฆ่ารายนี้ เว้นแต่จะมีเวลาไม่พอ ไม่สามารถสอบสวนได้ในตอนแรก นั่นหมายความว่านักฆ่านั้นมาจากกลุ่มพันธมิตรผู้ลอบสังหาร

"มันน่าสนุกจริงๆ"

เขาอดไม่ได้ที่จะลูบคาง

หลังจากถึงชายฝั่งเมืองอสูร แล้วโจมตีมาทางฝั่งนี้อย่างบ้าคลั่ง

ตอนนี้เมืองฉืออยู่ในขอบเขตการเฝ้ามองของเฉินอีแล้ว ตราบใดที่มียอดฝีมือคนใด โดยเฉพาะยอดฝีมือและคนใหญ่โตที่คู่ควรกับนักฆ่าแห่งเป่ยลู่ที่เดินทางมาไกล ถึงประเทศต้าถังตงลู่ ในเมืองฉือไม่มีสักคน

แน่นอน ยกเว้นเฉินอี

"ดูเหมือนว่าความคิดของตระกูลเฉินจะเคลื่อนไหวมากขึ้นเรื่อยๆ"

จู่ๆ เฉินอีก็พูดประโยคนี้ขึ้นมา มังกรเขียวที่อยู่ตรงหน้าเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย และพูดอย่างสับสนเล็กน้อยว่า:"เจ้ามังกร หรือว่าสิ่งที่คุณหมายถึงคือ……"

"ใช่แล้ว บางคนเริ่มอดกลั้นอารมณ์ไม่ไหว และถึงกับวางแผนที่จะใช้พวกนี้มาต่อสู้และสังหาร โดยเฉพาะอย่างยิ่งลูกเล่นการลอบสังหารที่น่าเกลียด"

"ฮึ ไม่ใช่สงครามต่างประเทศ ก็ไม่ใช่การแข่งขันระหว่างประเทศ เรื่องที่ต้องพึ่งสมอง กลับยังต้องใช้กลอุบายแบบนี้อีก ดูเหมือนว่าตระกูลเฉินจะแค้นฉันจนเข้ากระดูกดำแล้ว และคิดอยากจะฆ่าฉันอย่างสมบูรณ์แบบ"

เฉินอียกยิ้มมุมปาก

นี่คือความจริง ไม่ใช่ภาพยนตร์และรายการทีวีเหล่านั้น

และที่มากกว่านั้นที่นี่คือประเทศต้าถัง แม้แต่คนใหญ่โตที่มีอิทธิพลก็ยังไม่กล้าทำสิ่งเลวร้ายอย่างลับๆใส่คู่ต่อสู้เลย หากถูกตรวจเจอก็คงจะเป็นจังหวะแห่งความตาย

ตามหลักแล้วคนในตระกูลเฉินไม่มีความกล้าหาญขนาดนั้น แม้ว่าจะเป็นคุณอารองของเขาก็ตาม คงไม่ขนาดยอมแบกข้อหาฆ่าหลานชาย เพื่อที่จะฆ่าตนหรอก

ดังนั้น!

"ฉางซุนเหม้ย แกใจร้ายมากจริงๆ เพื่อที่จะป้องกันไม่ให้ฉันกลับไปเอาทุกอย่างของแก กลับเชิญนักฆ่าจากต่างประเทศโดยไม่คำนึงถึงอะไร"