บทที่ 129 กลับผิดเป็นถูก

คำสัญญาของกวนชิงเฉิน ทำให้เฉินอีและมังกรเขียวล้วนอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา

หลังจากงานเลี้ยงจบลง มังกรเขียวก็คว้ากวนชิงเฉินเห็นได้ชัดว่าต้องการจะสั่งสอนสักหน่อย มังกรเก้าและมังกรสิบเอ็ดต่างสั่นสะท้านเล็กน้อย

เพราะยังไงกวนชิงเฉิน ก็ไม่ใช่พวกเจ้าดำ เป็นไปได้ที่มังกรเขียวจะเอาจริง นึกถึงคุณชายใหญ่ตระกูลกวนก็ค่อนข้างที่จะสลดใจเล็กน้อย

จริงอย่างที่คิด เมื่อเห็นกวนชิงเฉินอีกครั้งในวันถัดมา หมอนี้จมูกซ้ำหน้าบวมทำให้คนเห็นแล้วอดไม่ได้ที่จะมุมปากกระตุก

“นี่นาย!”

มังกรเก้าถามอย่างไม่อยากจะเชื่อ

กวนชิงเฉินลืมตาข้างหนึ่ง พยายามไม่ไปใช้ดวงตาอีกข้างที่รู้สึกเจ็บ ปรากฏรอยยิ้มที่ตัวเองคิดว่าดูดีออกมา “ผมไม่เป็นไร”

“......”

มังกรเก้าและมังกรสิบเอ็ดมุมปากกระตุกยิ่งขึ้น

พวกเขาพอรู้จักกวนชิงเฉินดีอยู่บ้าง นับเป็นรุ่นน้องของพวกเขา แต่พรสวรรค์ไม่ได้ด้อยกว่าพวกเขาเลย เพียงแค่ได้ออกไปจากสำนักมังกรลับเมื่อหลายปีก่อน แต่แม้ว่าความสามารถจะลดลงไปไม่น้อยแต่ก็ใช่ว่าพวกเขาจะสบประมาทได้

อย่างน้อยทั่วเมืองชิงชวน นับเป็นยอดฝีมือที่หาได้ยาก สุดท้ายเมื่อตกอยู่ในเงื้อมมือของราชามังกรเขียวกับไม่อาจต่อต้านได้เลยสักนิด ถูกอัดไปหลายชั่วโมงเต็ม ๆ

เฉินอีเองก็หนังตากระตุกเล็กน้อย กล่าว: “ชิงเฉิน ต้องการให้ฉันเอาคืนให้นายไหม?”

เมื่อมังกรเขียวได้ยินดังนั้น ก็ขนลุกไปทั้งตัวขึ้นมาทันที ถลึงตาข่มขู่กวนชิงเฉินอย่างเห็นได้ชัดโดยไม่ต้องสงสัย

ถ้าหากนายกล้าเห็นด้วยเมื่อฉันเห็นนายฉันจะอัดนายทุกวันเลย

จริงอย่างที่คิด กวนชิงเฉินที่ถูกถลึงตาใส่ตัวสั่นสะท้าน แน่นอนว่าเขาไม่กล้าให้เฉินอีลงมือ แต่ไม่นานก็ได้กล่าวอีกเรื่องขึ้นมา

“เมื่อกี้ผมได้ยินท่านมังกรเขียวพูดถึง ตระกูลหลี่อะไรที่เมืองฉือ เหมือนว่าจะกำลังเตรียมการประชุมสุดยอดธุรกิจอะไรบางอย่าง และเหมือนว่าได้เชิญบุคคลที่ร้ายกาจคนหนึ่งมาด้วย

“บุคคลที่ร้ายกาจ? ร้ายกาจแค่ไหนกัน?”

เฉินอีถามด้วยความสงสัย

“เหมือนว่าจะเป็นหนึ่งในห้าสมาคมของเมืองชิงชวน ท่านเสิ่นแห่งสมาคมตระกูลเสิ่น”

กวนชิงเฉินครุ่นคิดอยู่สักพัก ถึงได้กล่าว

พูดถึงท่านเสิ่นคนนี้ กวนชิงเฉินเองก็จริงจังขึ้นมา

เพราะยังไงความสัมพันธ์ระหว่างเขากับสำนักมังกรลับในตอนนี้ไม่ค่อยจะล้ำลึกนัก เป็นเพียงคุณชายตระกูลกวนที่ไม่มีอำนาจใด ๆ ดังนั้นสำหรับใครบางคนเขาก็ต้องยำเกรงเป็นธรรมดา

ยกตัวอย่างเช่นท่านเสิ่นคนนี้ ก็เป็นบุคคลใหญ่โตที่เขาค่อนข้างจะหวาดเกรง เป็นยอดเจ้าพ่ออย่างแท้จริง ผู้ก่อตั้งหนึ่งในห้าสมาคมของเมืองชิงชวน ถ้าพูดถถึงตำแหน่งอะไรต่าง ๆ แม้แต่คุณท่านของพวกเขายังต้องเกรงอกเกรงใจอยู่หลายเท่า

เฉินอีกลับไม่ได้รู้สึกอะไรมากนัก หลังจากที่พยักหน้าเล็กน้อย ก็กล่าว: “ในเมื่อเป็นแบบนี้ งั้นเดียวฉันต้องไปเยี่ยมหน่อยแล้ว”

แม่ว่าเขาจะไม่ใส่ใจผู้นำสมาคมคนหนึ่ง แต่เพื่อลดปัญหา สามารถดึงท่านเสิ่นท่านนี้มาเป็นพวกได้ก็นับว่าเป็นเรื่องที่ไม่เลว

แต่ก่อนหน้านั้น เขาตัดสินใจที่จะไปพบคนคนหนึ่งก่อน

คฤหาสน์ตระกูลจี้

ตระกูลจี้เป็นตระกูลที่มีอายุนับร้อยปีในเมืองชิงชวน ท่านจี้ของรุ่นนี้ยิ่งเป็นตระกูลนักปราชญ์ ตระกูลเศรษฐีแห่งเมืองฉือ รวมทั้งเป็นถึงบุคคลระดับเจ้าพ่อที่มีชื่อเสียงในแวดวงวงการสีเทา

ใคร ๆ ก็เรียกเขาว่าอาจารย์ เห็นได้ถึงความพิเศษของสถานะของเขา

เพราะยังไงในตอนนี้ตระกูลนักปราชญ์ ตระกูลเศรษฐีแห่งเมืองฉือ และแวดวงวงการสีเทาทั้งสามฝ่ายนี้ ตราบใดที่ได้อยู่ในระดับที่สูงพอสมควร กว่าครึ่งล้วนได้รับการส่งเสริมจากท่านจี้ ถือเป็นลูกศิษย์ของท่านจี้ พูดได้ว่ามีลูกศิษย์อยู่ทั่วเมืองฉือ เครือข่ายกว้างขวาง ไม่อาจจินตนาการได้

แต่ในวันนี้ ท่านจี้ที่มีฐานะสูงส่งคนนี้กลับให้ความเคารพคนอื่นเป็นพิเศษ อีกฝ่ายไม่ใช่ใครที่ไหน เป็นเฉินฝูและผู้ดูแลจงนั่นเอง และที่นั่งรองลงมาก็คือนายท่านตระกูลหลี่หลี่เยว่