บทที่ 131 การมาถึงของมังกรเขียว

“วังจ่างหลิน เถ้าแก่วัง รีบทำตามที่บอกเถอะ”

น้ำเสียงของทาสเจ็ดเริ่มเปลี่ยนเป็นเฉียบขาดมากขึ้น

สำหรับเขาแล้ว เจ้าแห่งโลกธุรกิจอย่างวังจ่างหลินก็เป็นแค่หมารับใช้ตัวหนึ่งที่จะสั่งให้ทำอะไรก็ได้ ไม่มีความจำเป็นต้องใส่ใจ

สีหน้าของวังจ่างหลินเองก็เริ่มมืดหม่นลงเรื่อยๆ เช่นกัน

แต่เขาก็ไม่สามารถทำอะไรอีกฝ่ายได้

“หู้วว!”

“ท่านเจ็ด คือว่า ขอเวลาให้ฉันหน่อยได้ไหม ฉันอยากจะติดต่ออาจารย์......”

วังจ่างหลินอยากดูให้รู้ว่าตอนนี้จี้หยุนจ่างเป็นอะไรกันแน่ ทำไมจู่ๆ ถึงได้ลงมือกับตน

แม้ว่าความสัมพันธ์ของทั้งสองฝ่ายจะสู้ความสัมพันธ์ระหว่างจี้หยุนจ่างกับตระกูลหลินไม่ได้ แต่ถึงกระนั้นบางทีอาจจะพอมีหนทางให้พอแก้ไขได้

“ไม่ได้”

น้ำเสียงของทาสเจ็ดแข็งกระด้างขึ้นมา ยังไม่ทันได้ตั้งคำถามอะไรแต่กลับพูดประโยคเดิมซ้ำขึ้นมาอีกรอบ “ไปให้พ้นเดี๋ยวนี้ เดินสามก้าวคุกเข่าแล้วเขกหัวลง ถ้าไม่ยอมทำก็อย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจก็แล้วกัน”

“แก!”

วังจ่างหลินแผดเสียง เขาตั้งท่าจะลุกขึ้นต่อว่าอีกฝ่าย แต่กลับโดนทาสเจ็ดเตะกระเด็นกลับไป

หากนับกันตามอายุ เห็นได้ชัดเจนว่าทาสเจ็ดอายุมากกว่า แต่อย่างไรเขาก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของอีกฝ่าย เพราะหลังจากนั้นเขาก็โดนต่อยเข้าอีกหนึ่งหมัดจนหมดเรี่ยวแรงอยู่บนเก้าอี้ ที่แย่ยิ่งไปกว่านั้นคือเก้าอี้ของเขาหักลงจนสภาพของเขาอนาถเกินจะบรรยาย

เมื่อลูกชายและลูกสาวของวังจ่างหลินเห็นสภาพของพ่อแม่เป็นเช่นนั้น จึงกรีดร้องด้วยความตกใจและตั้งท่าจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ลูกน้องของทาสเจ็ดกลับรุมต่อยพวกเขาลงไปนอนกองกลับพื้นเสียก่อน

“ฮุ่ยหลิน เจี้ยนเอ๋อร์”

วังจ่างหลินร้องเรียกด้วยความตกใจ แต่เขาก็จนปัญญาเพราะเท้าของทาสเจ็ดยันอยู่บนหัวไหล่ของเขา ส้นรองเท้าแทบจะจิกทะลุเข้าไปถึงกระดูก ความเจ็บแล่นพล่านจนร้องออกมาอย่างน่าเวทนา

“ทำตามคำสั่ง!”

เขาแผดเสียงอาละวาดสั่งให้อีกฝ่ายทำตามคำสั่งของตัวเองทันที

เมื่อเห็นลูกสาวของตัวเองโดนทรมานอย่างน่าอนาถ หนังตาของวังจ่างหลินก็เริ่มกระตุก เขากัดฟันแน่นและเบิกตากว้าง จากนั้นเขาจึงเบนความสนใจกลับมาอย่างรวดเร็ว

“ได้ ฉันจะทำ”

เขาไม่มีทางเลือกอื่น

หากไม่ทำตามแต่โดยดี เขากลัวว่าลูกทั้งสองคนของตนจะถูกทรมานมากไปกว่านี้ ดังนั้นจึงได้แต่ต้องฝืนใจทำตามคำสั่งของอีกฝ่ายอย่างว่าง่าย

“ฮ่าๆ”

ทาสเจ็ดหัวเราะเสียงแข็ง เห็นได้ชัดว่าเขาไม่เก็บเรื่องนี้มาใส่ใจเลย

เพราะเขาไม่เคยใส่ใจอยู่แล้ว

คนไม่มีบทบาทอะไรเลยที่ไม่รู้ว่าโผล่มาจากไหน จะเอาอะไรมาทำให้เขาสนใจได้?

น่าหัวเราะนัก

เขากำลังเตรียมจะขึ้นรถ เพื่อจะได้ดูวังจ่างหลินเดินสามก้าวคุกเข่าแล้วเขกหัวไปเรื่อยๆ

ทำเช่นนี้ไปจนถึงคฤหาสน์ตระกูลจี้

หรือไม่ก็ตายอยู่กลางทาง

“พ่อ!”

ลูกชายและลูกสาวของวังจ่างหลินตะโกนโวยวาย สายตาเต็มไปด้วยความหวาดผวา

พวกเขาคิดไม่ถึงเลยว่าเหตุการณ์จะดำเนินมาได้ถึงขั้นนี้ เป็นเหตุการณ์ที่เกินความคาดหมายของพวกเขามาก

หากทำอย่างนั้นจริง เกรงว่าพ่อของพวกเขาคงจะไม่เหลือแม้แต่ชีวิต

สิ้นเสียงตะโกนร้องโหวกเหวก ดวงตาของคนส่วนใหญ่ในที่นั้นก็กระตุกด้วยเช่นกัน

เห็นได้อย่างชัดเจนว่าภาพเหตุการณ์ตรงหน้าเป็นภาพที่ยากจะจินตนาการว่าจะเกิดขึ้น

ในเวลานั้นเอง เงาร่างของคนคนหนึ่งเดินเคลื่อนกายเข้ามา ไม่ใช่คนอื่นไกลแต่เป็นมังกรเขียวนั่นเอง

เขาตั้งใจจะมาพบวังจ่างหลินเพื่อหารือเรื่องราวสองสามเรื่อง

พยายามติดต่ออยู่นานแต่ก็ติดต่อไม่ได้ เขาจึงมาหาที่นี่และไม่คิดว่าจะได้เห็นเหตุการณ์ตรงหน้านี้

“เกิดอะไรขึ้น”

มังกรเขียวเลิกคิ้ว เหตุการณ์นี้ออกจะเหนือความคาดการณ์ของเขาไปสักหน่อย

ผู้ที่อยู่ตรงข้ามก็ชะงักไปเช่นเดียวกัน

ทาสเจ็ดเป็นฝ่ายเอ่ยออกมาก่อน “จับตัวมันไว้”

แม้ว่าจะไม่รู้ว่ามังกรเขียวคือใคร แต่ไม่ว่าจะเป็นใครก็ไม่สามารถขัดคำสั่งเจ้านายของพวกตนได้

ขณะที่กลุ่มคนพวกนี้กำลังมุ่งหน้าเข้ามา ดวงตาของมังกรเขียวปรากฏประกายหนาวยะเยือก

“รนหาที่ตายซะแล้ว”

เขาต่อยหนึ่งหมัดเข้าไปที่คนคนหนึ่ง ทว่าคนที่เหลือที่ตามมาพากันลอยกระเด็นออกไปด้วย