บทที่ 135 เฉินอีผู้ไม่ใส่ใจในทุกสิ่ง

“ฮ่าๆ”

เมื่อเห็นจี้หยุนจ่างเกรี้ยวกราดแบบนี้ เฉินอีจึงหัวเราะออกมาอย่างไม่ใส่ใจ

นอกจจากจะหัวเราะแล้วยังกล่าวอีกว่า “มีอะไรที่ฉันต้องไม่กล้าด้วยเหรอ ตาแก่นี่กำลังเล่นมุกอยู่ใช่ไหมเนี่ย”

“ต้องใช่แน่ๆ”

มังกรเขียวที่อยู่ข้างๆ เออออด้วยอย่างดูแคลน

พวกเขาไม่ได้พูดเว่อร์เกินจริง คนแก่อย่างท่านจี้ ไม่ว่าพวกเขาจะส่งใครมาก็จัดการเขาได้ทั้งนั้น ต่อให้วังจ่างหลินมาคนเดียว ก็มาพร้อมคำสั่งของเจ้ามังกร แถมยังมีประเทศต้าถังเป็นที่พึ่ง ใครจะกล้าทำอะไรอีก

เฉินอีเป็นคนลงมือเองถือว่าให้เกียรติตาแก่หนังเหนียวผู้นี้มากแล้ว

การเออออกันอย่างเข้ากันได้ดีเช่นนี้ ทำให้ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นชะงักไป แม้แต่วังจ่างหลินเอง ริมฝีปากยังกระตุกอย่างไม่รู้ตัว

คุณชายคนนี้ปากกล้าเสียจริง

ในตอนที่ทาสเจ็ดเสียชีวิตนั้น วังจ่างหลินตกใจเสียขวัญไปมาก จนถึงตอนนี้หัวใจของเขายังคงเต้นไม่หยุดไร้หนทางจะทำให้สงบลงได้ง่ายๆ

แต่สุดท้ายเฉินอีกับมังกรเขียวกลับทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น บรรยากาศเช่นนี้ไม่อาจเกิดขึ้นได้บ่อยๆ

ตอนนี้แน่นอนว่าจี้หยุนจ่างจ้องเขม็งมายังเฉินอี เขาพยายามใช้ท่าทางของตัวเองกดดันเฉินอีให้รู้ว่าตัวเขาไม่ใช่คนที่จะมาหาเรื่องได้ง่ายๆ

แต่น่าเสียดายตรงที่ว่า เฉินอีไม่เคยเก็บเขามาใส่ใจ

นี่เองที่ทำให้ความโกรธในใจของจี้หยุนจ่างยิ่งทวีคูณเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว

“แกกล้าไม่ใส่ใจคำพูดฉันรึ”

“ผมไม่สนใจคุณแล้วจะทำไม”

เฉินอีกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ

พูดตามตรงแล้ว หากไม่ได้เป็นเพราะวังจ่างหลิน เขาคงไม่มาเหยียบที่นี่อย่างแน่นอน

เมื่อก่อนเคยคิดว่าผู้ดูแลจงคงจะมีความสามารถอยู่บ้าง แต่ตอนนี้ผู้ดูแลจงก็ไม่ต่างอะไรกับคนธรรมดาทั่วไป

เขาคิดว่าอีกฝ่ายจะสามารถหาผู้ช่วยที่มีความสามารถมากพอมาช่วยได้ แต่สุดท้ายคนพวกนี้กลับไม่มีมือดีๆ สักคน เรื่องนี้ทำให้เขาเองก็พูดไร้คำพูดจะกล่าว

ท่าทางเช่นนั้นของเฉินอีทำให้เฉินฝูโมโหมาก จี้หยุนจ่างเองก็เช่นกัน ขณะที่เตรียมจะพูดบางอย่างกลับมีคนแทรกขึ้นมา

“ท่านจี้ ท่านคุยกับท่านประธานวังให้รู้เรื่องก่อนเถอะ”

เฉินอีทำท่าขี้เกียจจะใส่ใจ หากจะคุยกับเขาก็ไปคุยกับคนข้างๆ เขาให้รู้เรื่องก่อน ท่าทางเช่นนี้ทำให้ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นต่างกัดฟันกรอด

พวกเขาไม่ได้เจอคนที่มีท่าทีจองหองเช่นนี้มานานแล้ว

แต่ถึงกระนั้นพวกเขาก็ทำอะไรเฉินอีไม่ได้ เนื่องจากทั้งสองฝ่ายเปรียบเหมือนน้ำกับไฟมานานแล้วตั้งแต่เมื่อเจ็ดปีก่อน

เฉินฝูโกรธจนแยกเขี้ยว ในตอนนั้นวังจ่างหลินที่อยู่ข้างๆ เฉินอีจึงก้าวออกมาข้างหน้าแล้วกล่าวเสียแข็งกระด้าง “จี้หยุนจ่าง ความตายของทาสเจ็ดคนของท่าน ไม่ได้เป็นฝีมือของเฉินอีเสียทีเดียว แต่เขาทำตามที่ท่านสั่งในตอนแรกว่าให้เดินสามก้าวคุกเข่าเขกหัว สุดท้ายเขาเลยเหนื่อยตายไปก่อน”

“นั่นก็เป็นเพราะพวกแกบังคับให้เขาไปตาย ถนนตั้งไกลขนาดนั้นใครจะเดิน.......”

จี้หยุนจ่างพยายามจะสู้ด้วยเหตุผล ทว่าคล้ายเขาคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ สีหน้าของเขาจึงแปรเปลี่ยน

ทว่าคำพูดของเขาหลุดปากออกไปแล้ว จึงไม่อาจหวนคืนกลับมาได้อีก

ริมฝีปากของบางคนในที่นั้นเกิดรอยยิ้มเหยียดหยัน ก่อนจะเอ่ยออกมาอย่างสบายอารมณ์

“ทุเรศ ที่แกให้ฉันทำตามที่แกสั่งเพราะต้องการให้ฉันตายใช่ไหม”

“แกก็รู้ว่าเส้นทางไกลขนาดไหน แล้วทำไมถึงยังให้ฉันทำ”

หากเทียบอายุกันแล้ว วังจ่างหลินเด็กกว่าทาสเจ็ดปีหนึ่ง หากทำตามที่จี้หยุนจ่างสั่งจริงๆ วังจ่างหลินจะรอดได้อย่างไร

จี้หยุนจ่างถูกต้อนเสียจนไร้คำพูด

คำพูดนั้นเขาเป็นคนพูดก่อนจริงๆ ส่วนอีกฝ่ายก็แค่ใช้คำพูดของเขาย้อนกลับมาทำร้ายเขาเท่านั้น หากจะกล่าวหาว่าเป็นความผิดของอีกฝ่าย นั่นอาจจะไม่ก่อให้เกิดผลดีอะไรกับตนเลย

วังจ่างหลินผู้นี้ น่ารังเกียจจริงๆ

จี้หยุนจ่างจ้องเขม็งไปที่วังจ่างหลิน ในความคิดของเขา วังจ่างหลินจะต้องเป็นผู้ที่คอยใส่ไฟอยู่เบื้องหลังอย่างแน่นอน

เพราะลำพังเพียงเฉินอีเพียงคนเดียว ผลงานจะออกมาอย่างมีฝีมือลึกซึ้งเช่นนี้ได้อย่างไร

อีกอย่างหากดูจากร่างกายผอมแห้งของเฉินอีแล้ว จะเอาชนะทาสเจ็ดลูกน้องของตัวเองได้อย่างไร

อย่ามาล้อเล่นหน่อยเลย

แต่น่าเสียดายตรงที่ แม้ว่าวังจ่างหลินจะรู้สึกเกรงๆ แต่เฉินอีที่ยืนอยู่ข้างหลังกลับไม่มีทีท่าว่าจะถอย

ในเมื่อเลือกเส้นทางนี้แล้ว เขาก็ต้องก้มหน้าก้มตาทำไปให้สุด

ตอนนี้จี้หยุนจ่างโมโหจนไม่อาจควบคุมอารมณ์ของตัวเองได้ เขาตั้งท่าจะพูดอะไรบางอย่างต่อ แต่ก็ไม่รู้ว่าจะพูดว่าอะไร

เด็กคนนี้โอหังเกินไปหน่อยแล้ว

เขาจ้องเขม็งไปยังวังจ่างหลิน แล้วกัดฟันพูดออกมาทีละคำช้าๆ “แกกล้าเอาฉันไปเปรียบกับแกงั้นเหรอ”

จี้หยุนจ่างไม่พอใจเรื่องนี้มากที่สุด

ตนเป็นใคร

ถึงขั้นเอาเขาไปเปรียบเทียบกับคนอื่น น่าหัวเราะนัก

นี่คือสิ่งที่ทำให้ความโมโหของเขาพุ่งปรี๊ดขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

วังจ่างหลินช็อกจนพูดไม่ออก

เขาคิดไม่ถึงว่าบนโลกใบนี้จะมีคนหน้าหนาไร้ยางอายได้ถึงขั้นนี้

แม้แต่ตอนที่หลินเทียนหลงยังมีชีวิตอยู่ ยังใช้อำนาจตนเองไว้กดขี่ผู้อื่น แต่ไม่เคยพูดคำพูดเช่นนี้ออกมา

แต่จี้หยุนจ่างกลับพูดไม่คิด จนทุกคนต่างเหนือความคาดหมาย

ตอนนี้เฉินฝูก็ก้าวออกมาเช่นกัน เขาเชิดหน้ากล่าวว่า “ท่านจี้กล่าวถูกต้องแล้ว พวกเราเป็นใคร แล้วพวกแกเป็นใคร จะเอามาเปรียบเทียบกันได้ยังไง”

สายตาที่เขาใช้มองมาเต็มไปด้วยอารมณ์ดูถูกดูแคลน

ก็แค่ตัวตลกกลุ่มหนึ่งที่ไม่มีค่าอะไรให้กล่าวถึง กลับกล้ามาท้าทายพวกกตน จะไม่ให้ตลกได้อย่างไร

คนพวกนี้มีคุณค่าอะไรถึงเอามาเทียบกับพวกเขาได้ ถ้าเรื่องนี้แพร่กระจายออกไปคงมีแต่ทำให้คนหัวเราะเยาะ

ตระกูลเฉินเป็นครอบครัวเศรษฐีในเมืองอสูร คนบ้านนอกคอกนาจากเมืองฉือพวกนี้ควรจะเคารพนบนอบพวกตนมากกว่า ไม่ใช่ทำตัวหยิ่งผยองทัดเทียมกันแบบนี้

“คุกเข่าลง!”

เฉินฝูกล่าวสองคำนี้ออกมา สั่งให้ฝั่งเฉินอีทั้งหมดนั่งคุกเข่าลง

ไม่อย่างนั้นแล้วเขาจะลงมือให้อีกฝ่ายนั่งลงด้วยตัวเอง หากถึงขั้นนั้นก็คงจะไม่ได้นั่งลงอย่างสบายๆ แน่นอน

สถานเบาก็แค่พิการ

สถานหนักห็โดนซ้อมปางตาย

“ฮ่าๆๆๆ”

ภายใต้บรรยากาศคุกรุ่นในตอนนั้น เฉินอีกลับหัวเราะขึ้นมา

แววตาของจี้หยุนจ่างหรี่เล็กลงอย่างมาดร้าย “แกหัวเราะอะไร”

“เปล่า ไม่ได้หัวเราะอะไร”

เฉินอีโบกไม้โบกมือ “คุยกันต่อเถอะ ฉันฟังอยู่”

เขาดูคล้ายว่ากำลังตกใจ แต่อันที่จริงแล้วกำลังเยาะเย้ย จี้หยุนจ่างไม่ใช่คนโง่ เขาจึงเข้าใจรูปการณ์ได้อย่างรวดเร็ว

ไอหมอนี่ถึงขั้นกล้าหัวเราะเยาะฉันแล้วรึ

รนหาที่ตายเองนะ

“ลูกพี่ แกต้องทำความเข้าใจก่อนนะว่าที่นี่คือเมืองฉือ ไม่ใช่เมืองอสูร ต่อให้ที่นี่เป็นเมืองอสูรก็ไม่ใช่สถานที่ที่แกจะก่อความวุ่นวายยังไงก็ได้”

เขาเคยได้ยินคนอื่นพูดกันว่า เฉินอีผู้นี้คือคุณชายใหญ่ของตระกูลเฉิน แต่นั่นเป็นอดีตไปแล้ว อีกอย่างเรื่องที่อีกฝ่ายเป็นคุณชายใหญ่ของตระกูลเฉิน สถานะนั้นของเขาจะดีหรือไม่ที่นี่ก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง

ลำพังแค่สถานะของอีกฝ่ายก็จัดได้ว่าเป็นเพียงคนชั้นรากหญ้า ยังจะเอาหน้าที่ไหนมาหัวเราะเยาะตน ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงเอาเสียเลย

“ทาสหก จัดการมัน!”

จี้หยุนจ่างไม่อาจทนดูคนชั้นต่ำพวกนี้วางท่าโอหังต่อหน้าตัวเองได้อีกแล้ว

ในสายตาของเขา ตอนนี้เฉินอีคงจะกลัวจนหัวหดแต่แกล้งทำท่าทางแน่วแน่ น่าหัวเราะ น่าสมเพช และน่ารังเกียจนัก

สิ้นเสียงคำสั่งของจี้หยุนจ่าง คนกลุ่มหนึ่งพลันก้าวออกมา

หากเทียบกับทาสเจ็ดแล้วคนพวกนี้ดูเด็กกว่ามากนัก อีกอย่างคนกลุ่มนี้ยังดูน่าป่าเถื่อนจนทำให้ผู้ที่เห็นรู้สึกขนลุกมากกว่า

“คนพวกนี้ คงไม่ใช่......”

หนังตาของพวกเขาเริ่มกระตุก

#### บทที่ 136 พลั้งมือต่อย