บทที่ 136 พลั้งมือต่อย

โดยเฉพาะของหลี่เยว่

เมื่อก่อนตอนที่ทาสเจ็ดยังอยู่ เขายังคงพอรับได้ เพราะข้างกายของเขายังมีมือดีอย่างทาสเจ็ดเป็นบอดี้การ์ดข้างกายอยู่

แต่คนทั้งหกคนนี้เห็นได้อย่างชัดเจนว่ามีพลังมากกว่าทาสเจ็ดมาก หากต้องต่อสู้กันขึ้นมาจริงๆ ลูกน้องที่เขามีอยู่ตอนนี้ไม่มีทางสู้พวกเขาได้

ใช่แล้ว แค่คนหกคนนี้ก็เพียงพอที่จะล้มตระกูลหลี่ทั้งตระกูลได้

แม้แต่ช่วงที่ตระกูลหลินเรืองอำนาจสูงสุด หากได้เห็นคนทั้งหกนี้ก็ต้องถอยกรูดเช่นกัน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงตระกูลหลี่ของพวกเขาเลย คนชั้นต่ำอย่างเฉินอียิ่งแล้วใหญ่ จะเอาอะไรมาทัดทานได้

เฉินฝูเสยะยิ้มออกมา

มีเพียงผู้ดูแลจงคนเดียวที่มีสีหน้าสงสัย

ที่ฝั่งแม่น้ำ ครั้งที่แล้ว มีคนกลุ่มหนึ่งตามเขามา หนึ่งในนั้นมีเงาร่างของคนคนหนึ่งที่ยังคงฝังลึกอยู่ในความทรงจำของผู้ดูแลจง ซึ่งไม่ได้เกี่ยวข้องกับว่าเงาร่างนั้นดูแข็งแกร่งมากเพียงใด แต่เกี่ยวตรงที่ว่าเงาร่างนั้นคล้ายคลึงกับเฉินอีที่อยู่ตรงหน้าเขามาก

ในตอนนั้นฟ้ามืดมาก บวกกับเขาหลบหนีอย่างว่องไวจนไม่ได้สังเกตรายละเอียดมากนัก แต่เมื่อเห็นเฉินอีตอนนี้ ในหัวของเขาก็ปรากฏความคิดเช่นนี้ขึ้นมา

เฉินอีผู้นี้จะใช่คนที่ทำลายแผนการของพวกเขาในตอนนั้นหรือไม่ และจะเป็นคนผู้นั้นหรือไม่ที่มีพลังแข็งแกร่งเหนือกว่ากลุ่มโจรมารทั้งหมด

ความคิดนี้ทำให้ผู้ดูแลจงรู้สึกอึดอัดใจ แต่เขาก็ส่ายหน้าเพื่อสลัดความคิดนี้ทิ้งไปซะ

เรื่องตลกน่า

แม้ว่าเฉินอีจะมีฝีมืออยู่บ้าง แต่ไม่มีทางที่จะมีพวกพ้องเช่นนี้ได้ และยิ่งไม่อาจมีฝีมือเหนือกว่ากลุ่มโจรมารได้

เขามันก็เป็นแค่หมาไร้บ้าน

ความคิดเช่นนี้เป็นความคิดที่ฝังรากลึกอยู่ในหัวของคนตระกูลเฉินทุกคน ในมุมมองของพวกเขาเฉินอีก็เป็นแค่คนชั้นต่ำ คนชั้นต่ำที่ไม่มีปัญญามากพอที่จะตอบโต้อะไรได้

และคนชั้นต่ำก็ควรที่จะยอมเชื่อฟังคำสั่งของพวกเขาแต่โดยดี จะมาวางท่าทำตัวเหมือนเป็นเจ้าตระกูลได้อย่างไร

ยากเกินกว่าจะเข้าใจได้จริงๆ

ตอนนี้ผู้ดูแลจงเบนสายตากลับมา เขาหันไปจ้องเฉินอีอย่างลึกซึ้งเพราะต้องการรู้ว่าเฉินอีผู้นี้จะมีปฏิกิริยาอย่างไร

แต่สิ่งที่ทำให้เขาต้องประหลาดใจคือ เฉินอียังคงยืนนิ่งๆ อยู่ที่เดิม ราวกับเป็นผู้สังเกตการณ์ที่กำลังเฝ้าดูละครฉากหนึ่ง

“แก ตายซะเถอะ”

“กล้าท้าทายนายท่าน สิบชีวิตของแกก็ยังชดใช้ไม่พอ”

ทาสหกที่มีอายุมากที่สุดราวห้าสิบกว่าปี เมื่อเห็นว่าพวกตนถูกมองข้ามจึงรู้สึกหัวเสียอย่างมาก จึงพุ่งเข้าไปหมายจะเอาชีวิตเฉินอี น้ำเสียงของเขาก็เต็มไปด้วยความเคียดแค้นในตัวเฉินอี

กำลังเล่นตลกอะไรอยู่หรือ ก็แค่คนที่ไม่รู้ว่าจะตายวันตายพรุ่งคนหนึ่ง ยังจะกล้ามองข้ามทาสเจ็ดของคฤหาสน์ตระกูลจี้ และยิ่งเมื่อเห็นน้องเล็กต้องตายอย่างอนาถเช่นนั้น ในฐานะที่เขามีชื่อชั้นอยู่ในลำดับต้นๆ ของทาสตัวยงในคฤหาสน์ตระกูลจี้จะทนได้อย่างไร มือทั้งสองของเขากางเป็นกรงเล็บเหยี่ยวแล้วพุ่งตรงเข้าใส่เฉินอี

“บังอาจ!” มังกรสิบเอ็ดเป็นคนที่มีพลังน้อยที่สุดของพวกเฉินอี แน่นอนว่าครั้งนี้เขาต้องเป็นคนลงมือ เมื่อทั้งสองเผชิญหน้ากัน มุมปากของทาสเจ็ดจึงปรากฏรอยยิ้มดูแคลนออกมา

“คนตัวเล็กๆ อย่างแกถึงขั้นกล้าอวดดีต่อหน้าข้าเชียวหรือ นับวันยุทธภพแห่งนี้ก็ยิ่งวุ่นวายไปกันใหญ่แล้ว”

เขากล้าเอ่ยประโยคนี้ออกมาอย่างไม่สนใจใคร เบ่งกล้ามวางโตว่าตัวเองเป็นฝ่ายเหนือกว่า

ทาสตัวยงคนอื่นๆ ต่างยืนมองอยู่ด้านข้างอย่างไร้อารมณ์

เจ้าหกของพวกเขาไม่ได้นับว่าเก่งกาจอะไรมากนัก แม้ว่าจะอายุมากหน่อย แต่คนที่ฝึกปราณมาเพียงไม่กี่วันอย่างเขา แต่หากเทียบกับน้องคนเล็กอย่างทาสเจ็ดแล้วถือว่าเขายังมีพลังที่เหนือกว่า

นับว่าเป็นคู่ที่สูสีกันมาก

อย่างน้อยๆ ก็ในมุมมองของพวกเขา

เฉินฝูเบิกตากว้างขึ้น เพราะอยากเห็นสีหน้าของเฉินอีให้ชัดเจน

อีกประเดี๋ยวหากมังกรสิบเอ็ดตาย ดูซิว่าเฉินอีจะทำหน้าเหวอขนาดไหน

“ตู้ม!”

หลังจากเข้าปะทะกันแล้ว ก็มีคนผู้หนึ่งกระเด็นกลับมา และคนนั้นคือทาสหกนั่นเอง

“เจ้าหก!”

ผู้ชมต่างตะโกนร้องออกมาอย่างเหนือความคาดหมาย

พลังของทาสหกแข็งแกร่งขนาดไหน ทุกคนล้วนรู้อยู่แก่ใจดี

มังกรสิบเอ็ดผู้นี้เป็นแค่เด็กน้อยคนหนึ่ง ทำไมถึงทำให้มือฉมังในยุทธภพถอยกรูดกลับมาเช่นนี้ได้

ทุกอย่างผ่านไปอย่างรวดเร็วมาก ทำให้พวกเขามองเห็นไม่ชัดว่ามังกรสิบเอ็ดลงมืออย่างไรถึงได้ทำให้ทาสหกกระเด็นลอยออกมาอย่างนี้ได้

“เกิดอะไรขึ้น”